საგზაო იერარქია

თუ საჭესთან მხოლოდ შენს თავზე ფიქრობ, ესე იგი ყველაზე დაბალი დონის მძღოლი ხარ.

ფორუმ.გე-ს სიბრძნე.

მოგესალმებით. ნელ-ნელა ფორმას ვიბრუნებ და დასაწერი ამბებიც ჩნდება. ასე რომ დავიწყებ ყველაზე პრობლემატური საკითხით, რომელსაც არაერთხელ შევხებივარ - ესაა მძღოლები და ზოგადად, საგზაო მოძრაობა. მე დღეში 200 კილომეტრამდე გზის გავლა მიწევს. ამ დროს კაცი ძალაუნებურად ფიქრობ ზოგადსაკაცობრიო თემებზე და ამ დროს რომ ვიღაც უტიფარი მძღოლი უეცარ მანევრს გააკეთებს, შექმნის საავარიო სიტუაციას, თვითონ გაისწორებს და სხვა მანქანები ფეხებზე კიდია - საშუალოსტატისტიკური ქართველი შეაგინებს და ხელითაც გამოხატავს ამას. უფრო კარგი ნერვების მქონე მძღოლი გაბმულად დაუსიგნალებს. მე კი ვახარისხებ დონეების მიხედვით და წარმოგიდგენთ ჩემს ნააზრევს 10 პუნქტად. (18+ : მინდოდა სათაურად ყოფილიყო დაყლევების საგზაო იერარქია, მაგრამ ჩვენ ხომ ზრდილობიანი ხალხი ვართ, ამიტომ ნაცვლად სიტყვისა "ყლე"  გამოვიყენებთ სიტყვას "ღლე")

1. ღლეფანდურა მძღოლი - ღლეფანდურაა მძღოლი, რომელიც თავისუფალ გზაზე მოძრაობს და ვერ ირჩევს რომელ ზოლში იაროს. გადავა მარცხნივ, გადმოვა მარჯვნივ, მთვრალი კაცივით რვიანებს ხაზავს, დაღლეფანდურაობს.
2. გამოღლევებული - მძღოლი, რომელიც იდეაში კარგად დადის, მაგრამ მოულოდნელად ისეთ უაზრო საქციელს აკეთებს, რომელიც სხვებს საფრთხეს არ უქმნის, მაგრამ ნერვებზე კი მოქმედებს. მაგალითად მწვანე აენთო და ეს კიდე არ მიდის.
3. ძალადღლე - როდესაც მანქანაში საპირისპირო სქესის წარმომადგენელზე შთაბეჭდილების მოხდენის მიზნით ნორმალური კანონმორჩილი მძღოლი გადაიქცევა დანიელად კინოფილმიდან "ტაქსი" და მისთვისვე წარმოუდგენელ მანევრებს აკეთებს.

       4. ჩვეულებრივი ღლე - ეს გაგება ფრიად სუბიექტურია, ამიტომ მის ზუსტა აღწერას ვერ მოვიტან. ჩვეულებრივი ღლე შეიძლება იყოს როგორც საჭესთან პომადის წამსმელი მდედრი მძღოლი, ისევე ცუდად დაპარკინგებული მამრი.. ჩემთვის ჩვეულებრივი ღლე არის მძღოლი, რომელიც ხედავს, რომ წითელი აინთება ნახევარი წამის მერე და მაინც მიადგავს და გარბის გზაჯვარედინზე.
       5. მამაცი ღლე - რთულად გასავლელ ტრაფიკში საჭიროზე დიდი სიჩქარით მომავალი მანქანით მოძრავი მძღოლი, რომელიც წარმოუდგენელ მანევრებს აკეთებს, აცელს რა სანტიმეტრებით სხვა მანქანებს, გაძვრება, გამოძვრება და დგება ორიოდე პოზიციით წინ, ვიდრე მე. თავისი გაისწორა.
       6. ღლეთა ჯოგი - ამ ფენომენს მხოლოდ რამდენჯერმე შევხვდი და საჭიროებს მეტ მეცნიერულ ანალიზს. ღლეთა ჯოგია ერთი მიზნისკენ მოძრავი ჩვეულებრივი ღლეების გუნდი, რომელიც იდეაში წესებს არ არღვევს, მაგრამ მოძრაობას უკიდურესად აფერხებს. მაგალითად თბილისში ვაჟა-ფშაველას მთლიანი გამზირის გადაკვეთა ოთარ ჭილაძის ქუჩიდან. იდეაში სავალდებულო არაა ვაჟაზე გაყვე დინებას, მაგრამ მთელი 20 მეტრი სიგანის გამზირის გადაკვეთა იწვევს მოძრაობის ხუთივე ზოლის სტრესს.

       7. კანონმორჩილი ღლე - ხანდახან წააწყდები ისეთ მძღოლსაც, რომელიც გამოვარდება, მოდის, მოდის, დადგება შენს წინ და მაშინ გაახსენდება, რომ უი, აქ სიჩქარის შეზღუდვაა 60 კმ/სთ და მოდი, ჯობია 50-ით ვივლიო. ამ დროს კი შენ მიდიხარ 70 კმ/სთ -ით, რაც პრინციპში შეიძლება, მაგრამ ამ კანონმორჩილი ღლის გამო იძულებული ხარ მთელი 20 კმ/სთ ით შეამცირო სიჩქარე.
      8. სუპერ-ღლე - სამწუხაროდ ხშირად შეხვდებით ამ კატეგორიის მძღოლებს, რომლებიც მაგალითად ვერ ხედავენ, რომ მარჯვენა ზოლში ტრაილერი მიდის, შენ მარცხენა ზოლში უსწრებ და ესენი არაფრით არ ჩერდებიან, ფარებს ანთებენ, ასიგნალებენ, ხელებს იქნევენ - ტიპა გამატარეო. რა არის, შენი სუპერ-ღლე დედა [ცენზურა], ჩემი მანქანა კი არ დაფრინავს, გავასწრებ და გაგატარებ, რატომ მიდღნავ ტვინს?
      9. ღლეთაღლე - ესაა ისეთი მძღოლი, რომელიც საკუთარ მანქანაში ჩაჯდომის მერე (არაა აუცილებელი დიდი და შავი ჯიპი იყოს) რატომღაც ვეღარ ხედავს მოძრაობის სხვა მონაწილეებს, პარკირების ადგილებს, ქვეითთა გადასასვლელებს და საგზაო ნიშნებს. მისთვის მთელი გზა თავისუფალია, ფაქტიურად მინდორზე დადის და არ რეაგირებს არც გამაფრთხილებელ სიგნალზე, არც შუქნიშნის ფერზე - ქართველ ვაჟკაცს ეჩქარება.

      10. პოლიცია - ძალიან სამწუხაროა, როდესაც კანონის დამცველი თვითონ არღვევს კანონს, მოძრაობს რა გამორთული ციმციმებით და გადის წითელზეც და უწყვეტსაც კვეთავს. ძალიან სამწუხაროა, როდესაც დგას, მოძრაობას აწესრიგებს, მის ცხვირწინ ხდება წესების დარღვევა და ამას ფეხებზე კიდია. ძალიან სამწუხაროა, როდესაც მხოლოდ შუქნიშნის წითელ ფერზე მოძრაობის ნების დამრთველად იქცა პოლიცია და მანქანებით გატენილ ქალაქში მას იმედით და პატივისცემით კი აღარ უყურებენ, არამედ ზიზღით და შემაფერხებლად აღქმით.

ანტიდისკრიმინაციული ციებ-ცხელება

"განსხვავებულობა ძალაა!"

ლეიტენანტი ვანიშვილი

ბოლო დროს ძალიან ატეხილია ვნებათაღელვა ანტიდისკრიმინაციული კანონის მიღებასთან დაკავშირებით, რომელიც უმცირესობების უფლებებს იცავს. ბევრი ამ კანონს აიგივებს უმცირესობათა დომინაციასთან, ბევრი მეორედ მოსვლის ნიშნებთან, ბევრი შიშით უყურებს მომავალს და დარწმუნებული ვარ არავის აქვს წაკითხული რა წერია კანონში. ამ პოსტში არ ვაპირებ კანონის განხილვას, ეს მეტად მოსაწყენი იქნება. უბრალოდ მინდა რამდენიმე მაგალითი მოვიყვანო ცხოვრებიდან იმის სადემონსტრაციოდ, რომ უმცირესობასთან ერთად ცხოვრება სულაც არაა საშიში და კატასტროფული. უმცირესობაც იმიტომაა, პრინციპში.. :)

მამაჩემი ცაციაა. ისევე, როგორც კაცობრიობის 10%. შესაბამისად ის უმცირესობაშია. შუა საუკუნეებში ეს ცოდვად ითვლეობოდა. როგორც ზემოთა სურათზე ჩანს, ღვდელი მოითხოვს გლეხისგან ცაციობის ცოდვისგან გათავისუფლებას და ამას ხსნის იმით, რომ ეს ეშმაკისგანაა მოვლენილი. დღეის-დღეობით კაცობრიობა ასეთი ცრურწმენებისგან თავისუფლდება. თუმცა პირადი გამოცდილებიდან გეტყვით, რომ ცაციობა ძალიან საჭირო თვისებაა მომენტებში. აი, სახურავს რომ ვაფარებდით და სამკუთხედი რომ რჩება ხოლმე შიფრებს შორის კედლის გვერდით, მაგ ადგილს ვავსებდით, იყო მომენტი, როდესაც შანსი არ იყო მიდგომოდი და ჭანჭიკი დაგეჭირა - ძალიან მოუხერხებელი იქნებოდა ჰაერში გადმოკიდება. მამაჩემისთვის კი ეს ამოცანა ადვილად გადასაჭრელი აღმოჩნდა, რადგან ის ცაციაა და მეორე მხრიდან მშვენივრად მიუდგა ჭანჭიკს, გადახრაც არ დაჭირვებია.

კარგი მოსწავლეები, რომლებიც ბნელი 90-იანების მიუხედავად ახერხებდნენ საგნის მომზადებას და ყოველდღე დადიოდნენ სკოლაში - აშკარად უმცირესობაში იყვნენ და რამდენიც არ უნდა ექილიკათ მათზე, ბოლოს მაინც თხოვნით მიხოხდებოდნენ ხოლმე მათთან - გადაგვაწერინეო. ეს სწორედ ის ხალხია, ვინც რაღაცას მიაღწია ცხოვრებაში და რა გასაკვირია, თუ არ მოწონს ვინმეს. ხალხს ხომ არ უყვარს წარმატებული ადამიანები..

ცუდი მსმელები არ სარგებლობენ დიდი მოწონებით საზოგადოებაში, რომელიც ღვინის სამშობლოში ცხოვრობს და დარწმუნებულია, რომ სამშობლოს ღვინით დღეგრძელობა გაცილებით დიდი საქმეა, ვიდრე მასზე ზრუნვა. ამიტომ ალკოჰოლის არამოყვარულები, მამრები უმეტესად, არიან უმცირესობაში. ამის მიუხედავად შეუძლებელია იმის მტკიცება, რომ ყანწის გამოცლით უფრო დიდი პატრიოტი ხარ თუ შემოსულ რუსზე გამოცლილი მჭიდით.

ერთი ლაზიერი მეტია თუ რვა პაიკი? რიტორიკული კითხვაა. ჭადრაკის, სამხედრო სტრატეგიების და ზოგადად სიძლიერის მთავარი საფუძველი ერთობაა. ამიტომაც წერია ჩვენს გერბზე: "ძალა ერთობაშია". ჭადრაკში 16 ფიგურა გყავს: 8 პაიკი უმრავლესობაშია, ლაზიერი ყველაზე უმცირესობაში. თუმცა ყველა მადგანი ერთი დიადი მიზნისკენ მიდის: დაიცვას საკუთარი მეფე და დააშამათოს მოწინააღმდეგე. როგორ ფიქრობთ, მხოლოდ 16 პაიკით უფრო მოიგებთ პარტიას თუ 8 პაიკით და 4 უმცირეობაში მყოფი განსაკუთრებული უნარის მქონდე მეომრით?

სპარტანელები თვლიდნენ, რომ ქალ-ვაჟის სიყვარული საშიშია. თუ სწორად მახსოვს ქალს სულ სამჯერ ნახულობდნენ 6 წლის შესრულების შემდეგ. მე არანაირად არ მინდა ჰომოსექსუალიზმის პროპაგანდაში ჩამეთვალოს. უბრალოდ ისტორიას მინდა გადავხედოთ და სპარტანელები ავიღობ ამოსავალ წერტილად - მთავარი არის ერთიანობა და არა ორიენტაცია. თუმცა იგივე სპარტა გვიჩვენებს, რომ შეიძლება ბიჭი სულაც არ ყოფილიყო გეიდ დაბადებული, მაგრამ გარემო გარდაქმნიდა მას ასეთად. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მამათმავლობა უმცირესობა კი არა უმრავლესობა იყო სპარტაში და დაცვა არ ჭირდებოდა.

სიმართლე თუ გინდათ, მეც რასისტი ვარ და აზიატი. არ მომწონან ეს ამდენი ინდოელები რომ დადიან, ამდენი ჩინელები, ამდენი ზანგები. არ მომწონს, როდესაც ზეცა შავია და კაცი - ცისფერი. ასევე არ მომწონს, როდესაც ქართველი ვაჟკაცი ნაყინს იყიდის და ქაღალდს ეგრევე ძირს აგდებს. არ მომწონს, როდესაც ქართველი მანდილოსანი გამოქლიავებული გადადის შუა გზაში ყურსასმენებგარჭობილი და სულ ცალ ფეხზე კიდია შენ რამდენ ხანს უნდა ელოდო, სანამ გადავა, რომ მანქანა დაძრა. არ მომწონს, როდესაც იეღოველები დადიან და თავის ფლაერებს ავრცელებებენ. ასევე არ მომწონს, როდესაც ჯან-ღონით სავსე საშუალო ასაკის მამრები მოდიან შენთან არაყის სუნად აქოთებულები და ბავშვის წამლისთვის ლარს გთხოვენ. და ციგნები არ მომწონს საერთოდ - ესენი ერთ თეთრს არ ქმნიან ქვეყნისათვის, ცარიელი ტვირთია და ზედმეტი სათრევი ჭაპანია. მე რომ მკითხო ერთად უნდა შეყარო ყველა და ამოხოცო. მაგრამ ჯერ ერთი 21-ე საუკუნეა და რუსეთზე უკეთესი უნდა ვიყოთ კაკ მინიმუმ. მერე კიდე დემოკრატიული ქვეყანაა და უნდა აიტანო ესეთი ხალხი. უნდა აიტანო, რადგან არავინ იცის როდის და სად გამოგადგება. ბოლო-ბოლო ღმერთმა მასეთები შექმნა რაღაც მიზნისთვის ხომ? ხოლო შეუცნობელ არს გზანი უფლისანი.

ბოლოსთვის კი ფორუმის თემა შემოვინახე ანტიდისკრიმინაციულ კანონთან დაკავშირებით. წაიკითხეთ და.. რევიც.. გაიაზრეთ შეძლებისდაგვარად. :)

ფაქტები ჩვენს ქვეყანაზე

დიდი ხნის წინ მინდოდა ამ პოსტის დაწერა, მარა ვერაფრით მოვიცალე. ხოდა რადგან თვე იწურება და მე სინდისმა შემაწუხა, რამე დაწერე ბლოგზეო, ძალიან საინტერესო ფაქტები მინდა გითხრათ ჩვენი ქვეყნის ვითარებაზე, რომელიც კიდევ უფრო საინტერესოდ გადმოგვცა ეროვნული ბანკის პრეზიდენტმა კონფერენციაზე.

1. ჩვენს თავს მხოლოდ 2013 წელს დავეწიეთ. ყველამ ვიცით, რომ 1990 წელს რომ დაიწყო საბჭოეთის და შესაბამისად, ჩვენი ეკონომიკის რღვევა, დედა აღარ ყავდა ქვეყანას. უარესი ისაა, რომ კაცი-შვილმა არ იცოდა რა უნდა ეკეთებინა და საკუთარ თავზე დაიწყო ზრუნვა ყველამ. ვისაც იარაღი ქონდა და ძალა - მეტი მიისაკუთრა და საბოლოო ჯამში 1994 წელს საქართველოს სახელმწიფოს ჯამში 1 მილიონი დოლარიც კი არ გააჩნდა. აი 94 წლიდან ნეელა მაგრამ მაინც, იწყება აღმასვლა. მხოლოდ 1998 წელს მიიღწა ის, რომ ჯართი არ იყო საქართველოს მთავარი საექსპორტო საქონელი. ხოლო 2013 წელს მივაღწიეთ განვითარების იმ დონეს, რომელიც იყო 1989 წელს. გამოვიდა, რომ 14 წელი სულ დაიკარგა. და რა თქმა უნდა თურქეთი უკეთეს დღეში იქნება, მან ამ 14 წლის მანძილზე განვითარება გააგრძელა. არადა 89 წელს თურქეთს ვუსწრებდით ერთი თავით.

2. საქართველო - თხილის ქვეყანა. ძალიან უხერხულად ჟღერს, არა? მივეჩვიეთ ვთქვათ, რომ საქართველო ყურძნის ქვეყანაა. არადა სომხური ყურძენი შემოგვაქვს და თხილის გაყიდვიდან გაცილებით მეტი შემოსავალია. რატომ ხდება ასე? იმიტომ, რომ არ გვაქვს ყურძნის შესანახი მაცივრები. აი, მოვიდა ბევრი ყურძენი. დავწურეთ, გამოვიდა ღვინო. დაგვრჩა სუფრის ყურძენი. სად შევინახოთ? სარდაფში. რამდენი ხანი? მეორე წლამდე გაძლებს? აი სომხებს მაცივარი აქვთ. ჩვენ არ გვაქვს. რას აკეთებს სახელმწიფო? ამაშია საქმე სწორედ, რომ სახელმწიფო ვერაფერს გააკეთებს, გარდა იმისა, რომ ხელი შეუწყოს ვიღაცას, რომელიც მოინდომებს და გააკეთებს ამ მაცივარს საქართველოში. მარა აკეთებს ვინმე? არა.

3. ქვეყნის მოსახლეობის ნახევარი ქმნის ქვეყნის პროდუქციის 10%-ს. ეს რომ გავიგე მაშინღა დავფიქრდი იმაზე, რომ გლეხი კაცი საკუთარ მოსავალს თვითონვე ხმარობს და დღევანდელი საჭმლისთვის შრომობს. ის, ვისაც გასაყიდად მოაქვს ან ქვეყნის გარეთ გააქვს, არის სწორედ ის 10%. ჩვენი მიწების დამუშავება ხდება ისეთი ტექნოლოგიით, რომელიც ამ 100 წლის წინ გამოიყენებოდა. რომ მოინდომო 100 კომლიან სოფელში მხოლოდ 3-4 კომლი იქნება საკმარისი იგივე ფართობის მიწის დასამუშავებლად უახლესი ტექნიკა რომ გამოიყენო კაცმა. მარა სად წავა დანარჩენი 96 კომლი? ჭამა ხომ უნდა? ხოდა ქვეყნის სატკივარიც სწორედ ამაშია, რომ ქალაქში რომ წავიდეს, ტოტალური უმუშევრობა იქნება. ამიტომ იძულებულია დარჩეს სოფელში, თავის სამყოფი საჭმელი მოიყვანოს და ქვეყნის მშრომელმთა ნახევარმა მხოლო 10 % პროდუქცია შექმნას.

4. ურბანიზაცია. როგორც წესი ქვეყნის სიმდიდრე ქალაქად იქმნება: ქარხნები, ფაბრიკები, ორგანიზაციები.. როგორც სემინარზე ითქვა, კომუნისტებს კარგად ესმოდათ ურბანიზაციის მნიშვნელობა. სწორედ ამიტომ გააშენეს ტრიალ მინდორზე ქალაქი რუსთავი. ამიტომ ააშენეს მთელი დასახლება "კომბინატი" გორში. მაგრამ ქართულ ურბანიზაციას ერთი თავისებურება აქვს: თავკომბალაობა. როგორც წესი, განვითარებულ ქვეყანაში ყველაზე დიდი ქალაქის მერე რა ქალაქიცაა, იქ უნდა ცხოვრობდეს დაახლოებით ნახევარი იმ ყველაზე დიდი ქალაქის. მაგალითად თბილისში თუ ცხოვრობს 1000 კაცი, მაშინ სიდიდით მეორე ქალაქში, ქუთაისში უნდა ცხოვრობდეს 500 კაცი. არადა თბილისში ცხოვრობს 1 200 000 მოსახლე და ქუთაისში მხოლოდ 100 000 - 12 ჯერ ნაკლები. ერთად-ერთი ქალაქი, რომელიც ვითარდება, თბილისის გარდა, არის ბათუმი. ისიც იმიტომ, რომ უდიდესი ძალისხმევა ჩაიდო ამ ქალაქში. და კიდევ ერთი საინტერესო დეტალი: ომამდელ პერიოდში ატეხილი მშენებლობების ბუმი ყოფილა ურბანიცაზიის მხოლოდ ჩანასახი. ურბანიზაცია მაშინ იქნება ეფექტური, როდესაც კრედიტი ბინის შეძენაზე იქნება არა 7 ან 8 %, არამედ 1 ან 1.5 %.

5. ჩვენ შეგვიძლია მოვკლათ იმპორტი. ამის გაკეთებას საერთოდ არაფერი უნდა: იტყვი რომ მორჩა, აღარ შემოვა გერმანული მანქანები და ასეც იქნება. რუსეთმა თქვა, აღარ შემოვა ბორჯომიო და მასეც მოხდა. რუსეთს კიდია ბორჯომი, მარა მანქანების იმპორტით ბევრი სულდგმულობს. იმპორტის მოკვლა კი შეიძლება ვინმესთვის გამოსავალი იყოს. ტიპა რატომ შემოდის გარედან კვერცხი, როდესაც საკუთარი გვაქვს. ან სახელმწიფო რატომ არ იცავს საკუთარ მეწარმეებს, შეზღუდოს იმპორტი. კიბატონო, მოვკლავთ იგივე კვერცხის იმპორტს. რას მივიღებთ შედეგად: გაზრდილ ფასებს კვერცხზე, ცარიელ დახლებს.. რამეთუ ვერ აუვა მოთხოვნას ადგილობრივი წარმოება. თუმცა ეს მომენტი დროთა მანძილზე მოგვარდება. ნახავს ხალხი რომ ფული იშოვება ამ საქმეში და ყველა დაიწყებს ფერმების კეთებას.. რევიც.. ასე მგონია მე. მარა მანამ რა ვქნათ?

6. რით ცოცხლობს ქვეყანა? ჩვენ გვაქვს უარყოფითი სავაჭრო ბალანსი. ეს ნიშნავს, რომ უფრო მეტი ფული გადის ქვეყნიდან, ვიდრე შემოდის. გადის იმიტომ, რომ რაც არ იშოვება ჩვენთან, იძულებული ხარ იყიდო გარედან: სონის ტელევიზორი, ვესტელის მაცივარი, ოპელის მანქანა ან გოპროს კამერა. ის კი არა და რაც ჩვენთან იშოვება, საჭმელი, ამასაც ვყიდულობთ. ვყიდულობთ დასვენებას უცხო ქვეყნებში. ვყიდულობთ პროგრამებს სხვა ქვეყნებიდან. რითი ვაკომპენსირებთ ამ დანაკლისს? უდიდესი წყაროა ტურიზმი. ასევე რაც ექსპორტზე გადის.. არ ვიცი, ჩაი მაგალითად. წვენები გაგვაქვს, თხილი იგივე.. ასევე საზღვარგარეთ მყოფი ჩვენი თანამემამულეები რომ გზავნიან ფულს, ესეც შემოსავალია. და ინვესტორები რა თქმა უნდა - ამათ ფულიც შემოაქვთ და ისეთ რამეებსაც აკეთებენ, რითაც ადგილზე იწარმოება ფული.

7. რაც მაგრები ვართ, ქართველები ვართ! -  ჩაატარეს გამოკითხვა: რითი დაგეხმაროთ სახელმწიფო, რა გჭირდებათ რომ უკეთესი შემოსავალი ნახოთო. აბსოლუტურმა უმრავლესობამ თქვა, რომ მათ ჭირდებათ ფული, უკეთეს შემთხვევაში იაფი კრედიტი, და მერე მე მივხედავ თავსო. თითო-ოროლამ თუ მოითხოვა განათლება. ზუსტად ესაა მთავარი პრობლემა, რომ ცოდნა არაა ქვეყანაში. სწავლა ეზარება ყველას და სკოლიდან თუ ლექციიდან გაპარვა მაგარ ტიპობად ითვლება. რანაირად მოახერხა დაატომურებულმა, დაქცეულმა იაპონიამ ლიდერი გამხდარიყო და ამერიკისთვის გადაესწრო კაცო?! როგორ ახერხებს ისრაელი, რომელსაც საერთოდ არაფერი გააჩნია, ლიდერი იყოს წვენების ექსპორტში? რანაირად შეძლო ბანანის სახელწიფო ბრაზილიამ, რომელიც წესით აფრიკაზე უფრო განვითარებული არ უნდა იყოს, ასეთი ქვეყანა გამხდარიყო? როგორ შეძლო სამხრეთ აფრიკამ, ეგეც ხომ აფრიკაა, ყველაზე განვითარებული ქვეყანა იყოს აფრიკაში? გამოცდილების გაზიარება, სწავლა და ცოდნის გაღრმავება არის ჩვენი შველა და არა იმის ძახილი, რომ ყველაზე მაგარი ერი ვართ, არავის სწავლება არ გვჭირდება და სად იყვენენ ეგენი, ჩვენთან რომ ვეფხისტყაოსანი იწერებოდაო. გეთანხებით, მაშინ მართლა წინ ვიყავით, მარა ხომ არ შეიძლება მუდმივად იმ დონეზე დარჩენა, არა?

8. შვილები, როგორც მომავლის უზრუნველყოფა. არსებობს მომავლის დაზღვევის ორი ხერხი: 1. შრომის შედეგად დაგროვილი საპენსიო ფონდი და 2. ინვესტირება შვილებში. როგორც ყველა ხვდებით საქართველოში მეორე ხერხია დამკვიდრებული. მთელი შენი ცხოვრება შვილების კარგად ყოფნაზე ზრუნავ და მერე ისინი ვალდებულები არიან მოგიარონ სიბერეში. უბრალოდ შეიძლება "შვილი არ გამოგადგეს", მოგიკვდეს ავარიაში ან რამე მსგავსი, ცოლი მოიყვანოს, რომელიც ისე აურევს ტვინს, რომ შენ აღარც მოგხედავს.. არ მითხრათ რომ ასე არ ხდება. უმრავლეს შემთხვევაში შვილები მართლაც უვლიან მშობლებს. თუმცა ყველაფერს აქვს თავის დადებითი და უარყოფითი. ხომ ხდება, რომ მშობლებს უნდათ საკუთარი ოცნებები შვილებში განხორციელდეს (ისინი, რაც თვითონ უნდოდათ გაეკეთებინათ, მაგრამ ნაადრევი ქორწინების შედეგად გაჩენილ შვილებზე გადართულებმა ვერ შეძლეს) და საერთოდ არ მიყავთ იქითკენ, სადაც შვილს უნდა. საპენსიო ფონდის მინუსი კი ჩემმა ოჯახმა თავის თავზე გამოსცადა, როდესაც პაპაჩემმა ფული შეიტანა ბანკში, მერე საბჭოეთი დაიშალა და ფინანსებიც გაქრა.. :(

 

ჩვენ გვაქვს ქვეყანა ასაშენებელი. ეს ერთად-ერთი საქართველო არსებობს და ისიც ჩვენია, ჩვენ უნდა მივხედოთ, ჩვენ უნდა დავდოთ ყოველ დღე ერთი აგური მაინც მის საშენებლად, ჩვენ უნდა დავალაგოთ, გავამწვანოთ და დავიცვათ. თორემ სხვას ან მაგარი მოშნად კიდიხარ ან მაქსიმუმ არ კიდიხარ იმიტომ, რომ შენი მიერთება უნდა. რა თქმა უნდა არის ხალხი, ვისაც ოქროს ჯაჭვი ან თუნდაც ვერცხლის ჯაჭვი ურჩევნიათ თავისუფლებას, მაგრამ ვინც კეთილდღეობაში გაცვლის თავისუფლებას ვერც ერთს მიიღებს და ვერც მეორეს. ბოლოს კი სახალისო ვიდეო მაინც.. განწყობისთვის. :)

დაზოგვის ხელოვნება

თითოეული დაზოგილი თეთრი იგივე ნაშოვნი თეთრია

ძალიან ბევრ ადამიანს ჩემს გარშემო აქვს პრობლემა საკუთარი ფინანსური თანხების მართვასთან დაკავშირებით. მუშურ-გლეხურ ენაზე ეს იმას ნიშნავს, რომ ვალებით ცხოვრობენ და თვიდან თვემდე ღმერთის და/ან ხელფასის იმედად გააქვთ თავი. და რა მოხდება მაშინ, თუ შუა თვეში გაუთვალისწინებელი გასავალი გაჩნდება? მაგალითად ავტოავარია, საშიში დაავადება, სამუშაოდან გათავისუფლება ან რამე მსგავსი? გამოსავალი კრედიტის აღებაა. თუმცა ეს ყოველთვის გამართლებული არაა. მოდით მე და თქვენ თანმიმდევრობით მიყვვეთ ფულის დაზოგვის ხელოვნებაზე საუბარს და თუ ბევრს ვერაფერს შეიძენთ ჩემი პოსტიდან, ცოტას მაინც იხალისებთ. პოსტი დაწერილია "აიფონიანი ნაშობის", ჯეოსელის განვადებების და ანინა ტეფნაძის პოსტის გავლენით.

სად მიდის ფული?

  არსებობს გამონათქვამი, რომ ზედმეტი ფული არ არსებობს. ასევე არსებობს გამონათქვამი, რომ მუცელს აღორებ - ღორია, აქორებ - ქორიაო. ყოველთვის შეიძლება ფულის დახარჯვა, რამეთუ ნებისმიერი გამყიდველი სხვაზე არაფერზე ოცნებობს, ოღონდ თქვენი ფული ჩაიგდოს ხელში. ეს ნერვების და ინტელექტის ომია. მარკეტოლოგები წლობით მუშაობენ როგორ მოატყუონ თქვენი ტვინი ლამაზი გაფორმებებით, ქვეცნობიერი ფაქტორებით (სუნი, შიშველი ქალი გარეკანზე), ტვინის წამღები რეკლამებით რომ როგორმე თქვენი ფული გამყიდველს მისცეთ. 

  თქვენი ერთად-ერთი იარაღი საღი აზრია. თუ სადმე მიდიხართ და რამე მოგეწონებათ გზაში, არაა აუცილებელი იყიდოთ. დაფიქრდით, ნამდვილად გჭირდებათ ის თუ არა. შავი სათვალე გინდათ? კი ბატონო. მაგრამ გაიხსენეთ, იქნებ უკვე გაქვთ შავი სათვალე, რომელიც არც კი იცით სად წაიღოთ. კიდევ ერთი საერთოდ არ გამოგადგებათ, ეს იქნება ზედმეტი ფულის ხარჯი და ზედმეტი ნაგავი თქვენს სახლში. კომპასი მოგეწონათ ნათურით? დაფიქრდით, მისი ყიდვის გამო რამეზე ხომ არ მოგიწევთ უარის თქმა.

  ერთი შეხედვით პატარა თანხების ხარჯვა დიდი არაფერი გასავალია. იგივე შესვენებაზე ნახევარი კილო ტკბილეულობის ყიდვა, ყავის ჩამოსხმა აპარატიდან, საჭმლის ყიდვა ფასთ-ფუდში და ასე შემდეგ. გასავალი 5 ლარზე მეტი არ იქნება დღეში. მაგრამ თვეში 20 სამუშაო დღე რომ ვთქვათ (22 სამუშაო დღეა მაქსიმუმი), 100 ლარი უკვე პატარ-პატარა რამეებში წასულა. თქვენი ხელფასის რამდენი პროცენტია 100 ლარი? 10? თუ 25? იქნებ უმჯობესი იყოს კვირაში ერთ დღემდე შეიზღუდოთ ტკბილეულის ყიდვა, საჭმელი სახლიდან ატაროთ და ყავა თვითონ მოიდუღოთ?

  ასე რომ თუ თქვენი თავისუფალი თანხა შემოსავლის მეოთხედზე ნაკლები რჩება ვალების და გადასახადების გასტუმრების შემდეგ, ფრთხილად მოეკიდეთ ნივთების შეძენის საკითხს. თქვენი ასარჩევია მუცელს აღორებთ თუ აქორებთ.

გასავლის განაწილების პრინციპები

ეკონომიკა ძალიან მგრძნობიარე ორგანიზმია, განსაკუთრებით თუ პატარა მასშტაბებით ავიღებთ. როდესაც ქვეყნის ეკონომიკაზე ვსაუბრობთ, მასზე მილიონობით ფაქტორი მოქმედებს, რასაც ათასობით ადამიანი აკვირდება და შესაბამის მიმართულებას ირჩევს. თქვენი საკუთარი ჯიბის ეკონომიკა კი მარტო ერთი ადამიანის ხელშია - თქვენი. არაფერია დასაძრახი, სასირცხვილო და მოსარიდებელი იმაში, რომ საკუთარ ფულს მართავთ. გაცილებით დიდი თავის მოჭრაა ფულის აქეთ-იქით ყრა და ბოლოს ვალებში სულის ამოხდომა. ასე რომ პირველ რიგში საკუთარ თავს უნდა შთააგონოთ, რომ გინდათ შავი დღის ფული გქონდეთ (თუ რა თქმა უნდა მართლა გინდათ. მე არანაირად არ მაქვს სურვილი ძალა დავატანო ვინმეს, გინდა თუ არა ფული მოაგროვე თქო) და მერე დაიწყოთ სხვა რამეების კეთება.

  გასავლის განაწილებაში თვითშეგნების შემდეგ მეორე ბაზური საჭიროებაა რაღაც მიზნის დასახვა. მაგალითად შემდეგ ზაფხულს დასასვენებლად წასვლა ზღვაზე ან აიფონის ყიდვა. და აი აქ უკვე გვეხმარება მათემატიკა: დაისახეთ მიზნად რა თანხა დაგჭირდებათ, რა დროა დარჩენილი იქამდე/რა დროში გინდათ იქამდე მისვლა და თითოეული შემოსავლიდან რა თანხა უნდა გადადოთ გვერდით მიზნის მისაღწევად. 

   არავითარ შემთხვევაში არ გამოდგება არგუმენტი "ფულს ვერ ვინახავ" - ეს არის აბსოლუტური სისულელე და თავის მოტყუება. ფულის შენახვა ისევე ადვილია, როგორც მისი ხარჯვა, როგორც დილით აბაზანაში კბილების გამოხეხვა, როგორც მეგობრის მისალმება, როგორც წვნიანის კოვზით ჭამა. თქვენ ხომ არ გეგმავთ წინასწარ, როდესაც საწოლიდან დგებით, რომ პირის დაბანვის დროაო, ეს ხომ რეფლექსის დონეზეა. ასევეა ფულის დაზოგვაც. უბრალოდ თავიდან ცოტა გაჭირდება, თქვენ ხომ ჩვეულ რაღაცეებზე უარის თქმა მოგიწევთ.
  დაიწყეთ 5 ლარის გადადებით. ჩათვალეთ რომ ეს ფული არც გქონიათ. ჩააგდეთ თუნდაც ყულაბაში და დაივიწყეთ ამ ფულის არსებობა. დაიყვანეთ რეფლექსის დონეზე, რომ როდესაც შემოსავალი გაქვთ - 5 ლარი მიდის ყულაბაში ულაპარაკოდ. ეს დიდი ფული არაა, მაგრამ ეფექტი დიდი ექნება - ის თქვენში დამგროვებელს გააღვიძებს. დამგროვებელი კი ყველა ადამიანში ზის.

  გასავლის განაწილების მესამე პრინციპია დაგეგმვა, რასაც მეორე პრინციპშიც შევეხეთ. დაწერეთ! წერა და ფურცელზე დაწერილის დანახვა არის ძალიან ძლიერი რამე. თავში ბაზური მონახაზის ქონა და "აქედან ვერ ამოშლი" მასხრობები ჩააბარეთ წარსულს. როდესაც დაწერთ, რომ აი შემოსავალი ამდენი მაქვს. ხარჯი კი აქ უნდა წავიდეს, აქ შეიძლება წავიდეს, ეს შეიძლება არ გაკეთდეს, ამაზე დროებით თავი შევიკავოთ - ყველაფერი იქნება თვალნათელი და კარგად. მეტს კი არაფერს აკეთებს სახელმწიფო ბიუჯეტის დაგეგმვისას. თქვენ ხართ სახელმწიფოს მინიატურული მოდელი. ხოდა თუ საკუთარ ერთი ციცქნა შემოსავალს ვერ უვლით და ფული არ გყოფნით, ქვეყანა არ უნდა დაადანაშაულოთ ფულები სად მიაქვთო.

ექსელიზაცია

  

შესანიშნავია და პირდაპირ ბრწყინვალეა, თუ საოფისე პროგრამებში ერკვევით და მით უმეტეს თუ ექსელთან გქონიათ შეხება. ეს პროგრამა არის კიდევ ერთი დადასტურება იმისა, რომ ყველაფერი გენიალური მარტივია. თუ ტრადიციული ბუღალტერიის მომხრე ხართ, მაშინ უჯრებიანი ბლოკნოტი დაგჭირდებათ და კალკულატორი. თუმცა პრინციპი ერთი და იგივეა: ვაკეთებთ მომავლის შენებას დაზოგვის გზით. ამისათვის დაგჭირდება  ძალიან მარტივი ცხრილი (შეგიძლიათ ჩამოქაჩოთ აქედან):

უბრალოდ შეავსეთ ეს ცხრილი. ჩაწერეთ შემოსავლები საიდან გაქვთ და რამდენი. ჩაწერეთ რაში და რამდენი ხარჯი გაგდით და თვალნათლივ დაინახავთ რამდენი ფულის დახარჯვა შეიძლება და რამდენის შენახვა. ერთად-ერთი სირთულე დაწყებაა. ადამიანთა აბსოლუტურ უმრავლესობას ეზარება ან არ უნდა თავს გამოუტყდეს, რომ ეზარება. შიში იმაზე, რომ რაღაც არ გამოვა ბუნებრივია. მაგრამ უმჯობესია სცადო, მართლა სცადო, საკუთარი თავის მოსატყუებლად კი არა, რეალურად სცადო და რაღაც გამოვა. სულ ცოტა მაინც რომ გამოვიდეს, უკვე დიდი საქმეა. უკვე მარცვალი დათესილია, ადამიანს გეგულება, რომ ფული გაქვს და თავი ქუდშა. თავდაჯერებულობის გრძნობა ძალიან კარგი რამეა.

პ.ს. ექსელი წინა თვის ანაბარს მეორე თვის ანაბარს მიუმატებს და დაიწერება შესაბამისი თვის ანაბრის ჯამში. ამის გამო თეთრი უჯრა რომაა A18 არ გაამოძრაოთ. მანდ უნდა ჩაიწეროს სწორედ ის შენახული, გვერდით გადადებული და "ვითომც არ მქონია" თანხები.

ცხოვრება "პტიჩკის" გამო

  ხანდახან ადამიანს ავიწყდება რისთვის ცხოვრობს. დადის სამუშაოზე, არ გადის შვებულებაში, აკლავს თავს საქმეს და ესაა მისი ცხოვრება. დაზოგვა არაა თქვენი ცხოვრების აზრი. არავითარ შემთხვევაში არ შეიყვაროთ ფული. უნდა გიყვარდეთ ფულით მოტანილი ბედნიერება. თქვენთვის მოტანილი ბედნიერება, საყვარელი ადამიანებისთვის მოტანილი ბედნიერება, ქვეყნისთვის მოტანილი ბედნიერება. არ დაგავიწყდეთ რისთვის აგროვებთ, რისთვის ცხოვრობთ ზოგადად და რა გინდათ ცხოვრებისგან. უნდა დააგროვოთ ამ მიზნისთვის და არა "პტიჩკის" მონიშვნისათვის, აი ფული მაქვს და ვსო. თქვენ არ ხართ მეჯღანუაშვილი, თქვენ არ იკლებთ ფულს თქვენთვის და აგროვებთ იმის გამო, რომ უბრალოდ ფული გქონდეთ. თქვენ აგროვებთ საკუთარი და საყვარელი ხალხის ბედნიერების გამო. ეს უნდა გახსოვდეთ სულ.

  თუ ვინმემ გადაკრული სიტყვა თქვა იმის გამო, რომ თქვენ აგროვებთ, ყურადღება მიაქციეთ მის შემოსავალს: თუ შემოსავალი ბევრი აქვს - თავში აქვს ალბათ ავარდნილი. თუ შემოსავალი ცოტა აქვს  და მაინც ბევრს ხარჯავს - ასეთი ადამიანი ან სულელია ან "ლევი" არხებიდან იღებს შემოსავალს. ორივე შემთხვევაში იცოდეთ, რომ დაგროვება, ისევე როგორც შრომა არ არის სირცხვილი, არ არის დამცირება, არ არის საკუთარი თავის დაკნინება. უბრალოდ თქვენი ამჟამინდელი შემოსავალი არ იძლევა იმის საშუალებას, რომ ხელები უფრო ფართოდ გაშალოთ და ფული ლაღად გასცეთ.

  არ ღირს იყოთ ყვავი, ნაკელზე იჯდეთ და კუდს არ დებდეთ. არ ღირს ვიღაცასთან ხელგაშლილობაში გაჯიბრება კრედიტის დახმარებით - კრედიტი დასაბრუნებელი გექნებათ, თქვენ კი უარეს ორმოში აღმოჩნდებით. კრედიტის აღება დოპინგის მიღებას  გავს. სპორტსმენი თუ ძლიერია, დოპინგს შეუძლია მისი ძალის ცოტა კიდე გაძლიერება ისე, რომ ორგანიზმი ძალიან არ დაზიანდეს. თუ სპორტსმენი სუსტია, დოპინგი ძალას მისცემს, მაგრამ შეიძლება მოკლას. ჯობია ივარჯიშოთ, ნელ-ნელა მოიმატოთ ძალა, მოაგროვოთ ფული, ნახოთ უკეთესი შემოსავალი ვიდრე ერთიანად დიდი ვალი დაიწოლოთ და მოკვდეთ მისი გადახდის სიმძიმით.

ხო მართლა, გილოცავთ, ეს ჩემი მე-500-ე პოსტია.

დაწყნარდი, ცუნცულ..

თავიდანვე გაფრთხილებთ, ლემურზე არ იქნება პოსტი. დიდი ხანია პირადი გრძნობების, რომელთა გარეშეც არ მაცოცხლოს ღმერთმა, შესახებ არ დამიწერია. ხოდა აი, დღეს სწორედ მასეთი დღეა. Today is a good day to write.

მსოფლიოში კრიზისია. ფინანსური. რის გამო იცით? რამდენიმე ღორი და ეგოისტი სირის გამო მთელი მსოფლიო კრიზისშია. ხალხი ქუჩაშია და იმის მაგივრად, რომ ფულის ნაკადების მოძრაობა დარეგულირდეს, ის რამდენიმე სირი, რომელსაც ასევე სირი მეგობრები ყავს საპასუხისმგებლო ადგილებზე, უფრო მეტ ფულს ხვეტენ. რა მინდა ახლა, რატომ ვღელავ: ჩვენს ქვეყანას, მიშას თქმისა არ იყოს, არ აქვს ნავთობი რომ სტაბილურად ფული შემოვიდეს. ძალიან ვართ დამოკიდებული გარედან გამომეტებულ ფინანსებზე. ვიცი რომ პუჭურა ქვეყანა გვაქვს, მარა ეს ერთი გვაქვს და იმასაც გვართმევენ. ხოდა აგერ კურსი გარბის ზემოთ ზემოთ, რა ვიცი, რას გაიგებ, რეზერვებიო, დარეგულირდებაო, სეზონურიო.. შარშან არ იყო სეზონური? რას გაიგებ, ხადური მრგვალია, საითაც უნდა იქით გაუკეთებს ყურს. დაზარალებული კი ჩვეულებრივი მოკვდავი ხალხია, რომელსაც სამუშაოზე ეუბნებიან: Get the fuck out-ო. რას იზავ, უჭირს ყველას და იძულებულია გასავალი შეამციროს.

ეს ღვდელი შემოწირულობებს აგროვებდა ბანკის წინ

იმას ვამბობდი, რომ ისედაც გაიგებთ და ჯობია შინაურისგან იცოდეთ, ჩემს კანტორაში და-Zip-ვის ტალღა იყო ამ ორშაბათს. ყველა ელოდებოდა 2 დეკემბერს, ტიპა ვის არ შეეხება ოპტიმიზაციის ცელიო. ხოდა ჩემ თავზე ყველაზე ნაკლებად მეგონა, მარა მაინც ნერვიულობ კაცი. არ გამოვხატავ ხოლმე, მაგრამ მაინც ნერვიულობ ადამიანი. ჩატარდა შეხვედრა და მთელი საღამო და მეორე დღე პასუხებამდე ჩემს თავს ვუმეორებდი: დაზღნარდი.. დაზღნარდი.. და ასე წყნარად მეძინა, მეღვიძა, მემუშავებოდა და აღმოჩნდა რომ ისევ ვაგრძელებ აეს-ის განხორციელებას და ისევ ვივლი გორი-თბილისის მარშუტზე. მაგრამ ძალიან გულის დასაწყვეტია გარშემო შემოცლილი შენი მეგობრები, ფაქტიურად ოჯახის წევრები.. ამის გამო ისტრესები. და ისტრესები იმის გამო, რომ გულის კუნჭულში გრძნობ - გიხარია რომ ისინი, და არა შენ. და ეს სიმდაბლეა. მარა მაინც გიხარია. რას იზავ, უნდა დავზღნარდეთ.

მერე ისე აღმოჩნდა, რომ ბუნებამ გადაწყვიტა დღეს კარგი დღეა რომ მოვთოვო, ქარი დავუბერო და გავყინოვო. მე წინასწარვე მოვემზადე და რეზინის საბურავებზე გადავედი, მაგრამ მოყინულ გზაზე სიარულის გამოცდილება არ მქონდა. კიდევ კარგი ალექსა მიჯდა გვერდით და ასე, ზღნარ ზღნარად, 30-40 კილომეტრ საათით მოვდიოდით. სურათზე არ ჩანს კარგად, მაგრამ თოვლი მოდის ისეთი, მარტო ლამპიონებს ხედავ და მარცხნივ ბორდიულს. სულ ოდნავ მკვეთრი საჭის მოტრიალება შესამჩნევად აცურებს მანქანას. ამას ემატება ძალიან ძლიერი გვერდითა ქარი. მე კი ჩართული მაქვს გათბობა და ჩემს თავს ვუმეორებ: დაზღნარდი, დაზღნარდი..

და აი, ისაა ვიფიქრე, იგოეთს გამოვცდი და ახლა მაინც გამოსწორდება პირობები თქო რომ ბრახ და შუქი გამოირთო. დაახლოებით ისეთი გრძნობა მქონდა, თვალდახუჭული რომ დადიხარ და ეძებ საგანს ორი ოთახის იქით. შორ განათებას ჩართავ და თოვლი ხომ მოდის და ამ თოვლს ანათებს - არაფერი ჩანს. ახლოზე ჩართავ და 2 მეტრის იქით არაფერი ჩანს. ასე რომ ზღნარად, ზღნარად 20 კმ/სთ სიჩქარით ვიარეთ სულ იგოეთიდან გორამდე. გზაში შეგვხვდა ისეთი ავარია, რომ ორი მანქანა იყო აქეთ-იქით, შუაში პატრულის მანქანა მოყოლილი, ორი ჯიპი ბორდიულზე შეჯახებული, მარშუტკა და მესამე ჯიპი ვაფშე დატრიალებულები და პირით თბილისისკენ, ერთი კუკუშკა მანქანა კი ზედ ბენზინის ჩასასხმელთან შეჭეჭყილი. გავუარეთ ამ საშინელებას 10 კმ/სთ სიჩქარით და ვიმეორებდი: დაზღნარდი, ნელა.. ქარი ისევ ათამაშებს მანქანას..

გორის შემოსასვლელი გზა 360 გრადუსიან ბრუნს აკეთებს. აქ ისე ნელა ჩამოვედი, ბათუმში არ მივლია ასეთი სიფრთხილით. ზღნარად.. ზღნარად.. დიდი ავტობუსები, ტრაილერები, ევაკუატორები დაგვხდნენ გორის შესასვლელთან ჩათოვლილები და გაჩერებულები. რიკოთი დაკეტილია და არავის უშვებდნენ. თვითონ გორის გზებიც მოყინული იყო. შუა გზაში მანქანები იყო ავარიული ფარებით და დედა არ აიყვანდა შვილს, ისეთი მდგომარეობა დაგვხვდა. თან პლუს ქარი.. გამგეობის წინ ისეთი კორიანტელი იდგა, ქუჩის მეორე ბოლო არ ჩანდა. მაგრამ ეგ არაფერი, ბაზრის უკან რომ შემოვედი წრეზე, მანქანა მოცურდა. აშკარად 11 კმ/სთ წავედი 10-ის ნაცვლად. ხოდა გამახსენდა ნასწავლი მანევრები, ზღნაა აა აარად მივატრიალე საჭე მოცურების მხარეს და საკუთრი თავით ძალიან კმაყოფილი დავრჩი კონტროლი რომ აღდგა. ასეთი კმაყოფილი მარტო მაშინ ვიყავი, ფილოსოფიის გამოცდა რომ ჩავაბარე და 4 იანის ნაცვლად 5 იანი დავაწერინე ლექტორს.

ასეთმა დაწყნარებულმა სახლში მოსვლის მერე აღელების განსაქარვებლად ლუდი ჩავცალე მუცელში და ცოტა გამიარა. მაგრამ დილით 6:45 ზე ამდგარმა აღმოვაჩინე, რომ დენია გათიშული და ბნელი და ტკბილი 90 იანები შევიგრძენი.. საბედნიეროდ სრულიად ვერა, იმიტომ რომ გაზი მაინც იყო და ჩაის გაცხელება შევძელი. ამ დღეს შემიყვარდა ჩემი ტელეფონი, იმიტომ რომ მისი განათების გარეშე ტანსაცმელსაც ვერ ჩავიცმევდი. თან საინტერესო ისაა, რომ გარეთ ქუჩის განათება ჩართული დამხვდა, სახლში კი დენი არ მქონდა. ეგ არაფერი, მთავარია წყნარად ვიყოთ. მერე რა, რომ დენი გათიშულია და ვიღაც დასაუთავებელი საროჩკით წავა, ვიღაც საჭმელს ვერ ჭამს, ვიღაც ვერ გათბება. მერე რა, რომ ყველამ იცოდა ზამთარი მოდისო და მარილის დაყრა გზებზე გვიან გაახსენდათ. მერე რა, რომ ვიღაც ერთი გამოსლევებულის გამო 9 მანქანა დაიმტვრა და პატრულიც ზედ მიყვა. მერე რა, რომ როდესაც შენ 40 კმ/სთ-ით მიღოღავ ხალხით სავსე ავტობუსი 60-70-ით გისწრებს. მერე რა, რომ როდესაც საჭიროა, სწორედ მაშინაა გამორთული განათება გზაზე. მერე რა, რომ დილით ძლივს რომ ხედავ კავკასიონს, მაშინ თიშავენ განათებას ქალაქში.. მერე რა, თუ კურსი ზემოთ მიდის. მერე რა, თუ შემცირებებია.. მთავარია ასეთ დროს არ აღელდე და შენს თავს შთააგონო: დაწყნარდი, ცუნცულ, ყველაფერი კარგადაა, დაწყნარდი..

ორმხრივი მოძრაობის უპირატესობები

ავტომანქანა რომ გამოვიდა ასპარეზზე და გაექანა და ვიღაც ლორდის ცხენს ხია, რის შედეგადაც მსოფლიოში პირველი ავტოავარია დაფიქსირდა, ჭკვიანი ხალხი დაჯდა და მოიფიქრეს ავტომობილით მოძრაობის წესები. მერე ჩვენ, ქართველები, ისე რომ არც დავმჯდარვართ, მივედით დასკვნამდე, რომ წესები იმის გამო არსებობს, რომ ისინი დაირღვეს. მერე მოვიდა მიშა და სთქვა - იქნას პატრული. და იქმნა პატრული. შეხედა მიშამ და ნახა, რომ კარგი იყო. მეორე დღეს სთქვა: იქმნას ავტოსტრადა გორი-თბილისი. და ასრულდა. ნახეს ეს ავტოსტრადა ინვესტორებმა, განიხარეს ფრიად და აავსეს იგი სხვადასხვა ტრაილერებით და მანქანებით. მერე მოვიდა ჩამკითხველი კაცი, რომელმაც სთქვა, დაე განახლდეს მცხეთა-საგურამოს მონაკვეთიო. შედეგად მივიღეთ სიტუაცია, როდესაც ორზოლიან ცალმხრივი მოძრაობის მონაკვეთზე ერთი ზოლი თბილისისკენ მიდის, მეორე - გორისკენ.

აი, სქემაზე როგორცაა, ზემოთ თბილისესკენაა და მარჯვნიდან უნდა გადახვიდე მარცხენა ხაზში და ბორდიულის მხარეს უნდა გაყვე ადამიანი. შეზღუდვაა თან ბევრგან, რომ გასწრება არ შეიძლება და სიჩქარე 50 ზე მეტი არ გინდათ, შარიაო. მარა რად გინდა, დადიან ზოგიერთი იმდენად ამბიციურები, რომ ამ ორმხრივ მოძრაობაში, რომელიც ჰა და ჰა 2-3 კილომეტრი გრძელდება, გადადიან საწინააღმდეგო ხაზში (რომელიც მისთვის კი დაღმართია, მარა თბილისიდან ვინც მოდის, იმისთვის აღმართია) და ცდილობენ ერთ მანქანას მაინც გაუსწრონ. ვთქვათ გაუსწრო იმ ერთ მანქანას, ხომ ძალიან წინ წავიდა, ბებია უცხონდა, მარა კაი, ჯანდაბას, ვთქვათ გაუსწრო. ეხლა ხომ უნდა დაბრუნდეს ზოლში, თორემ შემხვედრი დაეჯახება. ხოდა აქაა ყველაზე მურტალი მომენტი: იმის გამო, რომ ეს ზოლში უნდა ჩააყენონ, ვისაც გაუსწრო, ის სიჩქარეს ანელებს, შესაბამისად მის მაგალითს ბაძავენ უკან მომავალებიც და შედეგად ვიღებთ ერთი სირის გამო გაჩერებულ მთელ კოლონას.

 თან ჩვენს ერს ხომ აქვს გენეტიკური მოთხოვნილება, პირველი წავიდეს ყველგან, გარდა სადაც საჭიროა (ნუ, დვანზე მაქვს ძირითადად გართულება). ხოდა აი ზედა სურათზე შევეცადე გადამეღო მარა მთლად კარგი არ გამოვიდა, ამიტომ ავხსნი. თბილისიდან მივდივარ გორისკენ. მივდივარ ასფალტზე, ჩემს მარჯვნივ არის ხრეშიანი ბორდიული და უფრო მარჯვნივ - კლდე ადის. ხოდა მარშუტკას მივდევ როგორც ხედავთ. ამ დროს გამოვარდა მერსედესი, გავარდა ბორდიულზე და აღმოჩნდა,რომ ხიდია იქ და ვერ წავა მეტს. რა მივიღეთ? მერსედესი გაჩერდა და ცდილობს ჩაეკვეხოს სადმე. ამის გამო როგორც ზემოთ ავღნიშნე, კოლონა ფერხდება. თან მარტო ეს ერთი მერსედესი კი არაა, მისნაირი კიდე 20 მანქანაა ბორდიულზე და ყველას ჩაკვეხება უნდა. ეგ კი არა და რომელიღაც კუანა მანქანა, ოპელ კორსას ბიძაშვილი, იმ კლდეზე ავარდა, ტოჟე მნე პრინც პერსიი, უკან ჩამოვარდა და ახლა უკვე ორნი ეჩხირებიან კოლონაში.

 

არადა ხომ შეიძლება ელემენტარული ურთიერთპატივისცემით მთელმა კოლონამ უწყვეტად იმოძრაოს? იმ 3 კილომეტრს ხომ მოუნდები გაწელე-გამოწელე 5 წუთი? რომ იჩხირები სადღაც, ძალიან წინ წახვალ და რამეს მოიგებ? მთელი ნახევარი საათი ვჯახირობდი სულ პირველი სიჩქარით: წადი 1 მეტრი, გაჩერდი, წადი, გაჩერდი. ხანდახან მგონია, რომ ის 200 წელიც არ გვიშველის. ასეთი მძღოლების შემყურე სხვებიც ხომ მასე იზავენ და ასეთები გაიზრდებიან? ეს პატრულიც დადიოდა დაქლიავებული, რისთვის ვუხდით ფულს ამის დედა ავატირე, დაიარე და ბორდიულზე ვინც დადის დააჯარიმე ნახრენ. ერთს დააჯარიმებ, ათს, ასს და მიხვდება ბოლო ბოლო ხალხი, რომ პატრულის დედა კი აატირა, მარა ნორმალურად მაინც უნდა იაროს.

 

 

თბილისში ავტომობილით მოძრაობის წესები

მოძრაობის წესები იდეაში უნივერსალურია და ყველა უნდა ემორჩილებოდეს. მაგრამ არა თბილისში. თბილისს საკუთარი, ენდემური მოძრაობის წესები აქვს, რომელიც შესაძლებელია არსად გვხვდებოდეს მსოფლიოში, ამიტომ უნესკოს ან წითელი წიგნის საკუთრება უნდა გახდეს და მასზე სახელმძღვანელოები დაიწეროს. ახლა გაგაცნობთ ზოგიერთ ბაზურ წესს, თუ როგორ უნდა ვიმოძრაოთ თბილისში ავტომობილით.

1. ქალი საჭესთან? არაა პრობლემა! - მინდა დავარღვიო საყოველთაოდ მიღებული წესი და გითხრათ, რომ ჯერ მე არ შემხვედრია ქალი საჭესთან, რომელიც ცუდად ატარებდა. ნუ, მაქსიმუმ ერთი შემხვდა, ისიც იმიტომ, რომ "ზებრა"-ზე გადავდიოდი, როდესაც მე მწვანე მენთო და ის ვერ გავითვალისწინე, რომ მასაც მწვანე ენთო და ამხელა ჯიპს მოსახვევში შესასვლელად უფრო მეტი ადგილი ჭირდებოდა. საერთოდ გაცილებით სახიფათოა ორი ან მეტი ქალი საჭესთან. იმიტომ, რომ ვინც ფიზიკურად ზის საჭესთან, ის გონებით იმყოფება დანარჩენ ორ ქალბატონთან ერთად სადმე ბუტიკში, ზღვაზე, კლუბში ან რამე ასეთ ადგილზე. მარტო თუ მოძრაობს, მაშინ ქალი საჭესთან ბევრ კაცს ჯობია ტარებით.

2. სიჩქარის შეზღუდვა მხოლოდ დედიკოს ბიჭებისათვის! - მე რა თქმა უნდა ბედნიერი ვარ, რომ მძღოლების დიდი რაოდენობა "დედიკოს ბიჭია" და ნორმალურად მოძრაობს ხოლმე აღმაშენებლის ხეივანში მაქსიმუმ 80 კმ/სთ სიჩქარით. თუმცა დღე არ გავა, რომ არ შემხვდეს ვინმე BMW-ს ან Mersedes-ის პატრონი, ან მთლად უარესი, რამე ნავაროჩენი ჯიპის, რომელსაც სულ ზანგისფერზე კიდია შეზღუდვა და ისეთი სიჩქარით მოგადგება უკან ფარების ნთებით, ტიპა გამატარეო, რომ შიშის ცივი ქარები გივლის - გვერდით ზოლში ვერ გადახვალ, ეს ზოლი სავსეა მანქანებით. არადა გეჯახება..

3. უსაფრთხო დისტანცია - ეს შესაძლებლობაა გასწრებისათვის! - როდესაც შენთვის მისდევ წინა მანქანას ასე, 2-3 მეტრის მოშორებით, რამეთუ სრულიად შესაძლებელია მან მოულოდნელად დაამუხრუჭოს და თქვენი მანქანების ინტეგრაცია მოხდეს, ასეთი მანძილი სხვა მძღოლისათვის არის შესაძლებლობა, რომ გაგისწროს და თქვენს შორის ჩადგეს. და ეს ყველაფერი ხდება მაშინ, როდესაც არც გასასწრები ადგილი აქვს და არც არავინ ატარებს.

4. ჩემი გზა - ჩემი წესები - არასოდეს ენდოთ ბრმად ავტომობილს, რომელსაც ციმციმა, ე.წ. პავაროტნიკი აქვს ჩართული. სრულიად შესაძლებელია ის საწინააღმდეგო მხარეს უხვევდეს ან საერთოდ არ ქონდეს მოხვევა განზრახული. ასე რომ დააკვირდით საით წავა სინამდვილეში და ისე იმოქმედეთ. მაგალითად მე კულტურულად დავუთმე გზა ერთ დიდ ჯიპს, რომელიც იდეაში მარცხნივ უხვევდა. ამის გამო აღმართზე სიჩქარე დავკარგე, რაც სულ არ მსიამოვნებს ხოლმე. ჯიპმა კი მშვიდად გააგრძელა იმავე ზოლში მოძრაობა, მოხვევა აზრადაც არ გაუვლია. ასევე მინდა გავიხსენო ერთი ბეემვეს მძღოლი, რომელმაც საოცარი სისწრაფით მოახერხა ჩვენთვის და ორი მანქანისთვის მოსახვევში შესვლა მოესწრო და ეს ყველაფერი იმისათვის, რომ სწორედ მოსახვევში გაეჩერებინა და მობილურზე საუბარი დაეწყო.

5. შუქნიშანი იტყუება! - რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს, განსაკუთრებით საღამოობით, გზაჯვარედინებზე დგება პატრული და ის აწესრიგებს მოძრაობას. არადა შუქნიშანი მშვენივრად მუშაობს. არ ვიცი ვინ მოიგონა, რომ პატრული უფრო მართალია, ვიდრე შუქნიშანი, მაგრამ ფაქტია - წითელი ენთო მშვენივრად, პატრული ხელს გვიქნევდა გამოიარეთო და აჰა, წითელზე გავიარეთ გადასარევად.

6. ქვეითი - ღმერთია! - ყველაზე მეტად ნერვების მომშლელია ქვეითების მოძრაობის მანერა. გორშიც არ დადიან მანცდამაინც განსწავლული ქვეითები, განსაკუთრებით შუა გზაში მოძრაობა რომ უყვართ, მოახლოვებულ მანქანას რომ ვერ სცნობენ და სიგნალზე უარყოფითად რეაგირებენ. მარა გორში მანქანებიც ცოტაა, ქვეითები უფრო ყურადღებიანები არიან და ხალხიც შედარებით ნაკლები დადის. აი თბილისში კი "ზებრა" დან 10 მეტრში შეუძლიათ გადავიდნენ, ან უფრო სწორი იქნება, გადაირბინონ გაქანებული მანქანების წინ. არ დაელოდონ მწვანის ანთებას, რამეთუ ის 5 წამი მათ ცხოვრებას შეცვლის, რომ მოიცადონ. იარონ თავჩახრილებმა ისე, რომ ვერ ხედავენ გარშემო რა ხდება. უარესია, როდესაც ყურსასმენები აქვთ გარჭობილი - საერთოდ ამ ქვეყნისთვის არ არიან. ყურსასმენები და ჩაფიქრებული სიარული არ იქნებოდა საზიანო, ქვეითებმა რომ ნორმალურად იარონ თავის გზაზე, მაგრამ როდესაც წინ გიხტებიან, ვერ გხედავენ, არ ესმით, ნელა დადიან და ხელს გიშლიან საერთო ჯამში, აფერხებენ მოძრაობას და შესაბამისად - ქვეყნის განვითარებას, აი მანდ უკვე ძალიან, ძალიან გეშლება ნერვები და სადაცაა ტარანზე წახვალ - გადააჯვით გზიდან, თქვენი გამოსირებული დედებს შევეცი, პიტალო ყლეებო თქვენა!

 

მოკლედ, ორი რჩევა მაქვს მათთვის, ვინც თბილისში მოხვდა მანქანით და ვერ ხვდება ეს რა ჯოჯოხეთი ტრიალებს - 1. მოიმარაგეთ მოთმინება და 2. შეეცადეთ დაიკიდოთ. გადარჩენის ერთად-ერთი გზა ესაა. სხვა ვარიანტში ან თქვენც მათნაირი უნდა გახდეთ და ერთ დღეს ცუდად დაამთავროთ ან მთელი ცხოვრება ასეთ გარემოში მოძრაობთ და ისედაც ერთ-ერთი მადგანი ხართ - შესაბამისად სულ გკიდიათ ეს ჩემი პოსტი.

ჩემი მეორე ნახევარი

მას რძისფერი კანი და ცისფერი თვალები აქვს. ხუჭუჭა თმები ხან ქარს ეთამაშება, ხან ჩემს ცხვირს - მისი თმის სურნელი მიყვარს. პაწია და გაბუტული ტუჩები აქვს - როდესაც იღიმება, ეს ტუჩები ყველაზე ლამაზი სანახაობაა ამ სამყაროში. ცოტას ლაპარაკობს. თუ ლაპარაკობს - ეს ყველაზე სასიამოვნო მუსიკაა. პატარა თეთრი თითებით ჩემს თითებს ჩაეჭიდება და ვგრძნობ, როგორ აკლდება წონა ჩემს სხეულს, როგორ ბათილდება ხახუნის ძალა მიწასთან და როგორ იზრდება მაგნიტიზმი ჩვენს სხეულებს შორის..

 

 

 

აქ ეწერა ლამაზი პოსტი იმაზე, თუ როგორ მიყვარს ეს პატარა ანგელოზი, მაგრამ ანანოს არ უყვარს ასე სახალხოდ რომ გამოვხატავ ჩემს გრძნობებს და მისი თხოვნით აღნიშნული პოსტი მოკლდება, სადამდეც ჯერ არს.



რა სარგებლობა მოაქვს თბილისს?

ორი სიტყვით რომ ვთქვათ: არაფერი გადასარევი. თუმცა არასოდეს მომწონდა ფაქტების ორი სიტყვით შეფასება, ასე რომ დავიწყოთ დედა-ქალაქის და ჩემი პუჭურა ქალაქის შედარება.

აეს - ახალი ეკონომიკური სტრატეგია

ეკონომიკა ისეა მიწებებული ყველაფერზე, რომ როდესაც ძალიან ამაღლებულ რამეზე ფიქრობ, ისეთზე როგორიცაა დედაქალაქში და სათაო ოფისში მუშაობა, მაინც ეკონომიკა და რესურსების გადანაწილება ერთვება საქმეში. რამდენიც გინდა აწკაპუნო, თბილისში ცხოვრება საკმაოდ დიდ ფინანსებს საჭიროებს და აქედან გამოსავალი მარტო სამია:
1. ფასების გლობალური შემცირება - რაც მომავალი 10 წლის მანძილზე რთული წარმოსადგენია.
2. შემოსავლების საგრძნობი მატება - რაც ჩემი პირადი და საზოგადოებრივი მდგომარეობიდან გამომდინარე ერთი-ორი წელი კიდე არ მოხდება
3. რესურსების ეფექტური გადანაწილება - რისი საკმაოდ დიდი გამოცდილებაც მაქვს.

ახალ ეკონომიკურ სტრატეგიაზე, როგორც მე მას დავარქვი, გადასვლა განაპირობა რამდენიმე ფაქტორმა. პირველი მადგანი იყო თითქმის პირში ჩალაგამოვლება, როდესაც მეგონა, რომ თბილისში ბინის უცებ შეძენა შეიძლებოდა. საქმე იმაშია, რომ 13 000 დოლარად, რასაც ჩემი კანტორა მომცემს, სარდაფს თუ იყიდი. ხოლო საოცნებო 20 000 დოლარი, რომლითაც ჩემი გათვლებით ბინა უნდა მეყიდა, არ აღმოჩნდა საკმარისი ნორმალური ბინის საყიდლად.

შესაბამისად ქირით დავიწყე ცხოვრება ჩემს დასთან ერთად 10 კვადრატულ მეტრს ფართობის ბინაში. ეს ფართობი წავა ერთი ადამიანისთვის, მარა ორისთვის ცოტა დისკომფორტს ქმნის. ასე რომ ვეძებდი უფრო დიდი სახლს საბურთალოზე რომ 500 ლარში ჩავტეულიყავი. და მინდა გითხრათ, რომ ასეთ ფასად სახლს კი ნახავთ, მარა ნორმალურს ვერა. მერე ვიფიქრე, მარტო ჩემთვის მოვძებნი სახლს თქო ისე, რომ მეტრო ახლოს იყოს და 200 ლარამდე გამომივიდეს კომუნალურებიანად თქო. და მინდა გითხრათ, რომ ასეთ სახლს ნახავთ, მარა კომფორტულს ვერა.. და საბოლოოდ მივედი იმ სტრატეგიამდე, რითაც დავიწყე.

ახალი ეკონომიკური სტრაგედიის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ სამუშაოზე ვიარო გორიდან. რას გვაძლევს ახლა ეს:
1. თვეში მაქსიმუმ 22 სამუშაო დღეა. ტაქსით სიარულში შესაბამისად თვეში მაქსიმუმ დამეხარჯება 220 ლარი. ეს იმ მოგებას იძლევა, რომ მაგალითად შვებულებების და დღესასწაულების დროს ფული დაიზოგება, რაც არ დაიზოგებოდა ქირის დროს. ქირა კი როგორც მოგეხსენებათ უნდა ყოფილიყო 250 ლარი - ჩემ დასთან თანაცხოვრების შემთხვევაში. ან 200 ლარი - ცალკე არაკომფორტულად ყოფნისას.
2. კვება სულაც არ ჯდება იაფი თბილისში. და ჩემი აზრით სწორედ ამიტომ დადის ახალგაზრდობის უმეტესობა დაბალი და გამხდარი. მათ უბრალოდ საშენი მასალა არ აქვთ ორგამიზმისთვის. ჩემი გათვლებით თუკი საერთო თვიურ გასავალს დავიანგარიშებდი, ეს გამოდიოდა 5 ლარი დღეში ანუ 120 ლარამდე თვეში. აეს-ის პირობებში მოხდება ამ თანხის დაზოგვა, წავიღებ რა საჭმელს გორიდან.
3. შევიძინო ავტომობილი გაზზე და მე თვითონ ვიარო თბილისში. მამაჩემის გათვლებით 10 ლარის გაზი საკმარისია რომ ჩავიდე და ჩამოვიდე. ხოლო თუ კიდევ ორ თანამშრომელს მივამატებთ, რომლებიც ასევე ტაქსით დადიან და ისინი მე გადამიხდიან არა 5, არამედ 2 ლარს - გამოდის რომ 4 ლარი აკლდება ამ 10 ლარს და საერთო ჯამში 22 x 4 = 88 ლარს ვიგებ მაქსიმუმ.
4. აეს-ის შედეგად დაზოგილი ფულით და კარგი მუშაობისათვის მომატებული ხელფასით მოვაგროვო თანხა და ვიყიდო სახლი თბილისში. იდეაში თუკი თვეში 400 ლარს გადავდებ, წელიწადში ეს თანხა იქნება 12 x 400 = 4 800 ლარი რაც დაახლოებით 2800 დოლარის ტოლფასია 1,67 კურსის პირობებში.
5. საკმაოდ კარგი ანაზღაურება ქონიათ პროგრამისტებს. ასე რომ დაპროგრამების ენების (როგორიცაა C#, Java, Php, HTML, SQL..) სრულყოფილი ათვისება, რამეთუ აგერ საიტზე ვნახე - 5 000 ლარს იხდიან ერთი ბანძი საიტის გაკეთებაში. ბანძი რა.. გაკეთების სირთულეა ბანძი, როცა სრულყოფილად გესმის როგორ უნდა გააკეთო.

 აეს-ის განხორციელება დაგეგმილი მაქვს 4 ეტაპად.
1. ახლა ორშაბათიდან 1 კვირა ვივლი ტაქსით და შევხედავ რამდენად პრაქტიკული და შესაძლებელია აეს-ის განხირციელება. თუ ეს შეიძლება, გადავდივარ მეორე ეტაპზე.
2. ავტომანქანის ყიდვა, მისი მართვის სრულყოფა და მისით სიარული თბილისში.
3. საკმარისი რესურსების მოგროვება, შოვნა, მოგება, სესხება - ორ ოთახიანი ბინის ყიდვა თბილისში ავტოფარეხით.
4. ცოლის მოყვანა.

ყველაფერს აქვს უარყოფითი მხარეები. ასე რომ განვიხილოთ ესენიც. აეს-ის გამო
1. კინოში ვეღარ ვივლი ასე თავისუფლად.ასევე თბილისში სადმე სტუმრად წასვლის პონტი კლებულობს
2. ჩემ დას ისე ხშირად ვეღარ ვნახავ.
3. შესაბამისად - თანამშრომლების "საღამოს ხომ არ დაგველია" პონტიც გაიმაზება.
4. სპეციალური დაგეგმვისა და მომზადების გარეშე ვერ წავალ აირსოფტისა და სხვა ასეთ კულტურულ ღონისძიებებზე, რომელსაც ასე ვაპირებდი.
თუმცა ვისაც ქონია შეხება ეკონომიკურ სტრატეგიებთან, ყველამ იცის, რომ დროული ქამრის შემოჭერა გაცილებით მეტ სარგებელს იძლევა, ვიდრე რესურსების გეგმაზომიერი ხარჯვა იმედით - იქნებ რამე გამოჩნდეს. მე მჯერა საკუთარი თავის და აეს-ის ეფექტურობის. ენ თარო ადუნ!

ზამთრის შვებულება 2013-ის შეჯამება

ორი კვირის შვებულება მეკუთვნის ვითარცა დაწერილ არს ზამთარში. ხოდა აი კაკრაზ დღეს გავიდა ბოლო დღე და მინდა დავწერო შეჯამება.

1. ბანკების ჩამოვლა იპოთეკური კრედიტის პირობების გასაგებად და შეძლებისდაგვარად გამოსატანად - ჩაიშალა. მიზეზი - მეძინა.
2. ველოსიპედით გასვლა და ვარჯიში საღამოობით - ჩაიშალა. მიზეზი - წვიმდა და მეძინა
3. სტომატოლოგთან მისვლა და დაზიანებული კბილების გამოკვლევა - ჩაიშალა. მიზეზი - მეძინა და წვიმდა.
4. ოპერატიული მეხსიერების ყიდვა კომპისთვის და ვინდოუს 7-ის დაყენება - ჩაიშალა. მიზეზი - წვიმდა და დამეზარა
5. გაზაფხულთან დაკავშირებული კულტურული ღონისძიებები - ჩაიშალა. მიზეზი - დამეზარა.
6. კინოების ყურება - შესრულებულია. მიზეზი - ღამის 3 საათამდე კომპთან ვიჯექი.
7. კარგად ძილი - შესრულებულია. მიზეზი - წინა ღამის 3 საათამდე კომპთან ჯდომა.
8. სამუშაოს მონატრება - შესრულებულია. მიზეზი - 14 დღის აბსოლუტურად უსარგებლოდ გატარება. კაცობრიობისათვის არაფერი შემიმატებია თუ C#-ში დაწერილ კვადრატული განტოლების ამოხსნის პროგრამას არ ჩავთვლით.

აი ამიტომ ვერ ვიტან შვებულებებს. არაფერი სარგებელი მანდედან არაა. ერთად ერთხელ იყო შვებულება სასარგებლო და ისიც 1 კვირა. მეორე კვირას დაგეგმილი არც ერთი ღონისძიება შესრულებულ არ იქნა.

რათ ვერ ვვითარდებით ეკომიკურად

ჩემს დიპლომში წერია რომ ეკონომისტი ვარ. გორის სახელმწიფო უნივერსიტეტი რაღაც ზესასწავლებელი არასოდეს ყოფილა, მაგრამ რამოდენიმე "ფიშკა" მასწავლეს ეკონომიკაში და ახლა პოპულარული ენით შევეცდები ავხსნა რა გვჭირს ასეთი აუშენებელი, 20 წელზე მეტია რომ ვბუქსაობთ ერთ ადგილზე და ცოტა წინ წავედით მარტო.

ნებისმიერი ქვეყნის ეკომონიკა დამოკიდებულია მის რესურსებზე და ამ რესურსების გამოყენების გზებზე. მარტივად ვთქვათ: გაქვთ 10 000 დოლარი. თქვენ შეგიძლიათ ამ ფულით წახვიდეთ და იმოგზაუროთ, ჭამოთ, სვათ, ქალებში იაროთ ან გახსნათ მაღაზია და ფული აქ ჩადოთ. ანუ მოკლედ რომ ვთქვათ - რესურსი მიმართოთ ან მოკლევადიანი ან გრძელვადიანი ინვესტიციისათვის.

საშუალოსტატისტიკური ქართველი რა თქმა უნდა იფიქრებს, რომ ჭამის გარეშე არაფერი გამოვაო და მართალიც იქნება. მაგრამ აქ ერთი ფაქტორია - ჭამაც არის და ჭამაც. რამდენიმესართულიანი ღრეობა მაგიდები, სრულიად უმიზნო და აუცილებლად დატოვადი და შეუჭმადი კერძები დამატებით ხარჯს ქმნის და რესურსების არაეფექტურად ხარჯვას უწყობს ხელს.  სხვათა შორის ძალიან მომწონს ჯეოსელის რეკლამა (ჯეოსელს ყოველთვის მაგარი რეკლამები აქვს) მეპურეებზე - რესურსების დაზოგვისა და მისი სწორი მიმართვის მშვენიერი მაგალითი ჩანს.

ქართულ ენაზე რას ნიშნავს ახლა ეს: ხელში რა რესურსიც გიჭირავს ადამიანს (შრომა ხელი, ფული, სასარგებლო წიაღისეული) ამ რაღაცეებით შესაძლებელია განვითარების მაქსიმუმის მიღწევა ამ მომენტისათვის (ლურჯი რკალი გრაფიკზე). თუმცა არასაკმარისად ოპტიმალური გადანაწილებიდ დროს ამ რკალის შიგნით დარჩები (წითელი წერტილი). თან ამ მოვლენას ერთი საინტერესო რამე აქვს - რაც უფრო რობოტებისა და მომავლის ტექნიკისთვის შრომობ (თუნდაც ახალი შენობების აგება იყოს), მით უფრო ფართოვდება ეს რკალი და წარმოების მაქსიმუმი პოტენციალი იზრდება. ხოლო რაც უფრო ჭამაზე და ჩაცმაზე და "ნახე, აიფონი მაქვს მარა სალაპარაკო არა" მდგომარეობა იქნება, მით ქვემოთ მიდის განვითარების პოტენციალი და სასურველ მწვანე წერტილს (რომელიც განვითარების შემდეგ დონეს გულისხმობს) ვერასოდეს მიაღწევ. დარჩები რკალის შიგნით აწ და მარადის.

მე რა თქმა უდნა არ ვამბობ რომ ჭამა ვაფშე აიკრძალოს თქო და მთელი რესურსი მომავლისათვის ჩაიდოს. მაგრამ ნება მომეცით მშურდეს და შევნატროდე იაპონელებს, რომლებმაც მიწასთან გასწორებული და დაატომურბომბებული ქვეყნის მიუხედავად შეძლეს და წამყვანი ქვეყანა გახდნენ - პლუს ამას, ტრადიციებიც არ დაუვიწყებიათ.