Еслы долга мучится..

როგორც ჩემი ფრიად მიზანსწრაფული მაგრამ სრულიად არაპატრიოტი მეგობარი ამბობს ხოლმე "თუ დიდხანს დაიტანჯები, რაღაც გამოგივა" (ესლი დოლგა მუჩიტსა, შტონიბუც პალუჩიტსა). თუმცა მოდი თავიდან დავიწყოთ. საუკუნეთა მანძილზე გორიჯვარზე ასასვლელი გზა უაღრესად ცუდ დღეში იყო - გრუნტი, წვიმების შედეგად ჩამორეცხილი, ჩამონგრეული, ჩამოშლილი და ერთხელ და სამუდამოდ გაფუჭებული მარშუტი. ფეხით ასვლა კიდე არა უშავს, მანქანით ასვლა კი გმირობას უდრიდა. განსაკუთრებით ნაწვიმარზე, როდესაც ადგილობრივი თიხიანი მიწა სრიალებს, ბორბლებს ეკრობა და მანევრირებას ვინ ჩივის, გადაადგილებასაც შეუძლებელს ხდის.

2012 წლის  აგვისტოში უფლის შეწევნით და ამერიკის განვითარების ფონდის დონორობით საშვილიშვილო კი არა იმენა ზე საქმის კეთება დაიწყო - გორიჯვართან მისასვლელი გზის რეაბილიტაცია. სიმართლე გითხრათ ეს საქმე მე მინდოდა გამეკეთებინა. ოდესმე.. ბევრი ფული რომ მექნებოდა.. გურამ ვანიშვილის სახელობის გორი-გორიჯვარის გზა. ან რამე ასეთი.. ჟღერს, ა? მაგრამ კიდევ ერთხელ ვიტყვი - უფლის შეწევნით და ამერიკის დონორობით არ დაელოდნენ ჩემს გამდიდრებას და თვითონ გააკეთეს ეს მართლა კარგი და მართლა მაგარი გზა. აგრემც გაგახარებთ და გაგაძლიერებთ ღმერთი ყველას ვინც აქ მუშაობდა.

ახლა კი წავიდეთ მთავარი საკითხისკენ, რის გამოც პოსტი დავწერე. მოკლედ, ველოსიპედით რომ ვმოძრაობ, გეცოდინებათ ალბათ. ჩემი დის განცხადების მიუხედავად, რომლის მიხედვითაც მას "გაუტყდება" თუ დამინახავს ზემოაღნიშნულ მხოლოდ პლუსების მქონე ტრანსპორტით, ვაგრძელებ ბაიკერობას. ჩემს ანგარიშზეა კასპამდე და ქარელამდე ჩასვლები (ორჯერ), თითქმის ცხინვალამდე მისვლა და თითქმის ბოშურამდე ჩასვლა. საერთო ჯამში გავლილი მაქვს 600 კილომეტრზე მეტი და ეს ველოსიპედისთვის ცოტა არაა.

ხოდა იმას ვამბობდი, რომ გუშინ მე და საჯარო ვიყავით გორიჯვარზე ასული და ეს გზა ბოლომდე დამთავრებული დამხვდა. დღეს კი გადავწყვიტე რომ It is a Good Day to Downhill, Exlecutor! ამიტომაც ავიღე ჩემი ველიკი, რომელსაც მარჯვენა პედალი აქვს გასასწორებელი და ამ კეთილ საქმეს ხვალ გავაკეთებ და ასე, პედალძლივსმოტრიალე მივადექი გორიჯვრის ასახვევს.

 

 (offTopic: ახლა აღმოვაჩინე რომ ჩემი მობილი 640 წერტილზე იღებდა სურათებს :მად:)

 

 

 პირველივე აღმართზე შევამჩნიე, რომ ეს გზა არ გადის საშუალო და რთული გზების კატეგორიაში. მაშ ასე, წარმოგიდგენთ პირველ რეალურ და მართლა ზერთულ გზას გორის შემოგარენში. გორის გარშემო 10 კილომეტრის რადიუსში არაა არც ერთი აღმართი ასეთი გამოწვევა რომ იყოს. სამანქანო ენაზე ესაა 17% იანი დაქანება. ადამიანურ ენაზე კი ეს ასე ჟღერს: თუ თქვენ ველოსიპედზე მჯდარი თუნდაც ორ მონაკვეთს გაივლით შეუსვენებლად, მაშინ ყველაფერს გაუძლებთ ცხოვრებაში.

ასე რომ ჩამოვქვეითდი და ხელით ავიყვანე ჩემი ბაიკი სადამდეც შევძელი. შესაძლებელია კიდე მეორე ხერხი - მანქანით აიტანო და იქიდან წამოხვიდე. მაგრამ გაფრთხილებთ, ეს გზა ძალიან მიხვეულ-მოხვეულია. არც იფიქროთ სრული სიჩქარით წამოსვლა. ეს უეჭველი თვითმკვლელობაა. უეჭველი! მე გაგაფრთხილეთ! ყველაზე ნაკლებად დაქანებულ უბანზეც კი ორიოდ წამში 37 კილომეტრ/საათი ავკრიფე. ველოსიპედისთვის ეს საშუალოზე ცოტა მეტი სიჩქარეა. თუმცა არის მონაკვეთები, სადაც ერთ წამში კრეფავ 40-45 კილომეტრ/საათს და ეს მართლა, რეალურად საშიშია.

შედარებისთვის: გორში ყველაზე ციცაბო გზიდან - კვერნაკის აღმართიდან ჩამოსვლისას 3 წამი გჭირდება რომ 40 კმ/სთ აკრიფო. რიგით მეორე ყველაზე რთული გზიდან, რომელიც მე-8 სკოლასთან ადის - 3 წამში 30 კმ/სთ კრეფავ. აღმართიდან, საიდანაც ყველაზე დიდი სიჩქარე მაქვს აკრეფილი - 66 კმ/სთ - დამჭირდა 10 წამი და დაახოლებით 400 მეტრი. არ დაგავიწყდეთ, ყველა ეს მარშუტი არის სწორი დაღმართი მინიმალური მოსახვევებით. გორიჯვრის გზაზე კი ყოველ 100 მეტრში მოსახვევია და სიჩქარის შეუნელებლად იქიდან ჩამოსვლას არც ერთი ჭკუაზედმყოფელი არ უნდა ეცადოს. არც ერთი!

ახლა კი პოსტის მიზეზი. მოვდივარ მოკლედ ჩემთვის ორივე მუხრუჭ დაჭერილი და თან იმაზე შეფიქრიანებული, რომ მუდმივად მუხრუჭით სიარული ეფექტს კარგავს.. და აი ამ საეჭვო დაღმართზე გავაჩერე რომ მუხრუჭები გაგრილებულიყო. და ამ ჯიპმაც გააჩერა ჩემს წინ. ჯერ ეს კაცი გადმოვიდა.
- ჰელლო!
- ჰაიუშკი! - ვეუბნები მე.
- დუ იუ სფიქ ინგლიშ?
- ოფ ქოღს აი დუ. :) - მიხარია რომ ინგლისურს ვამარიაჟებ.
- ვეა არ იუ ფრომ? - ამასაც უცხოელი ვგონივარ. ფაქინ შით!
- აი'მ ჯორჯიან! ფრომ გორი - :ამაყ:
ამასობაში ეს ქალიც გადმოვიდა გრძელი შარფით და რაღაც საშინელი ფოტოაპარატით.
- რაო, საიდანააო? - ეკითხება ამ კაცს აგლიკანურად
- ქართველი ვარ მე.. გორელი - ვუმეორებ.
- რა გქვია?
- გურამი.
- იცი, შენ პირველი ველოსიპედისტი ხარ ვინც აქ ვნახეთ. აი ამ კაცმა - კაცზე მითითებს - ააშენა ეს გზა - მე პატივისცემით ვიმსჭვალები - და გვინდა რომ საველოსიპედო ბილიკიც გავაკეთოთ გვერდებზე. - მე დაბნეული ვუყურებ არც თუ ისე განიერ ტროტუარს - რას იტყვი რომ სურათი გადაგიღოთ?
- გადამიღეთ, არაა პრობლემა - ვიჯგიმები მე.
- რამდენიმე კითხვაზე მიპასუხეთ თუ შეიძლება
- კი ბატონო.
- რას ფიქრობ ამ გზაზე, რამე ხომ არ ჭირდება კიდე?
- ამ გზას? - და მახსენდება აქამდე რა გზაც იყო - ამ გზას არაფერი ჭირდება. აი ეს.. მმ.. - როგორაა ინგლისურად წყლის სადინარები? - აი ეს არხები, სადაც წყალი გადის, ძალიან კარგია. და კიდევ ის მეტალის.. მეტალის რაღაცა, ქვების ჩამოვარდნას რომ აჩერებს. მშვენიერია.
- აბა რა! ახალი ტექნოლოგიები.. რა მიეცით თქვენს ველოსიპედში?
- ოცდახუთი ლარი..
- რამდენი?
- ოცდა.. - ბლინ, რა ოცდა - ორას ორმოცდაათ ლარად.
- ახალი?
- არა, ეს ახალი არ იყო. ახალი 400 ლარიდან იწყება.
- ანუ ორმაგი.. როგორ ფიქრობ, გორელი ახალგაზრდობა ივლის ამ გზით?
- არა მგონია. ეს მე ვარ მარტო იმდენად გიჟი რომ ამ გზაზე ველოსიპედით ამოვედი.
- ხელით ამოიყვანენ და მერე დაეშვებიან ხოლმე..
- ნუ, მეც მასე ამოვედი, მარა მაინც მგონია, რომ სწორ გზაზე.. ბაიკერობა ურჩევნიათ.
- კარგი. ჩვენ ივლისში (ჯულ) ვაპირებთ გზის გახსნას და თუ მეილს მომცემ, მოგწერდი.
- კი ბატონო - მობილურიში ვუწერ იმეილს.
- ბი.. ბიქოქსალი?
- ბიცოცხალი - ორმაგად ცოცხალი.
- კარგი. ფეისბუქზეც დაგიმატებთ მაშინ. სახელი შემახსენე..
- გურამი.. და ისა.. სურათს გადაგიღებთ რომ ბლოგზე დავდო.
- კაი ბატონო. გახსნაზე შენი მეგობრებიც ამოიყვანე და ერთად დაეშვებით.

 როგორც ჩემი ფრიად მიზანსწრაფული, მაგრამ არაპატრიოტი მეგობარი ამბობს ხოლმე "თუ დიდხანს დაიტანჯები, რამე გამოგივა". საუკუნეთა მანძილზე მინდოდა რამე ღირებული გამეკეთებინა რომ სადღაც მაინც ჩაწერილიყო ჩემი სახელი. ჰო, რაღაცფობია ქვია ამას. ხოდა აჰა, დღეიდან უკვე დოკუმენტურად აღბეჭდილი და ინტერვიუჩამორთმეული ადამიანი ვარ. პირველი ადამიანი, ვინც გორიჯვრის გზაზე ველოსიპედით ავიდა. და ეს არის მართლა კარგი და მართლა მნიშვნელოვანი.

აეს - ახალი ეკონომიკური სტრატეგია

ეკონომიკა ისეა მიწებებული ყველაფერზე, რომ როდესაც ძალიან ამაღლებულ რამეზე ფიქრობ, ისეთზე როგორიცაა დედაქალაქში და სათაო ოფისში მუშაობა, მაინც ეკონომიკა და რესურსების გადანაწილება ერთვება საქმეში. რამდენიც გინდა აწკაპუნო, თბილისში ცხოვრება საკმაოდ დიდ ფინანსებს საჭიროებს და აქედან გამოსავალი მარტო სამია:
1. ფასების გლობალური შემცირება - რაც მომავალი 10 წლის მანძილზე რთული წარმოსადგენია.
2. შემოსავლების საგრძნობი მატება - რაც ჩემი პირადი და საზოგადოებრივი მდგომარეობიდან გამომდინარე ერთი-ორი წელი კიდე არ მოხდება
3. რესურსების ეფექტური გადანაწილება - რისი საკმაოდ დიდი გამოცდილებაც მაქვს.

ახალ ეკონომიკურ სტრატეგიაზე, როგორც მე მას დავარქვი, გადასვლა განაპირობა რამდენიმე ფაქტორმა. პირველი მადგანი იყო თითქმის პირში ჩალაგამოვლება, როდესაც მეგონა, რომ თბილისში ბინის უცებ შეძენა შეიძლებოდა. საქმე იმაშია, რომ 13 000 დოლარად, რასაც ჩემი კანტორა მომცემს, სარდაფს თუ იყიდი. ხოლო საოცნებო 20 000 დოლარი, რომლითაც ჩემი გათვლებით ბინა უნდა მეყიდა, არ აღმოჩნდა საკმარისი ნორმალური ბინის საყიდლად.

შესაბამისად ქირით დავიწყე ცხოვრება ჩემს დასთან ერთად 10 კვადრატულ მეტრს ფართობის ბინაში. ეს ფართობი წავა ერთი ადამიანისთვის, მარა ორისთვის ცოტა დისკომფორტს ქმნის. ასე რომ ვეძებდი უფრო დიდი სახლს საბურთალოზე რომ 500 ლარში ჩავტეულიყავი. და მინდა გითხრათ, რომ ასეთ ფასად სახლს კი ნახავთ, მარა ნორმალურს ვერა. მერე ვიფიქრე, მარტო ჩემთვის მოვძებნი სახლს თქო ისე, რომ მეტრო ახლოს იყოს და 200 ლარამდე გამომივიდეს კომუნალურებიანად თქო. და მინდა გითხრათ, რომ ასეთ სახლს ნახავთ, მარა კომფორტულს ვერა.. და საბოლოოდ მივედი იმ სტრატეგიამდე, რითაც დავიწყე.

ახალი ეკონომიკური სტრაგედიის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ სამუშაოზე ვიარო გორიდან. რას გვაძლევს ახლა ეს:
1. თვეში მაქსიმუმ 22 სამუშაო დღეა. ტაქსით სიარულში შესაბამისად თვეში მაქსიმუმ დამეხარჯება 220 ლარი. ეს იმ მოგებას იძლევა, რომ მაგალითად შვებულებების და დღესასწაულების დროს ფული დაიზოგება, რაც არ დაიზოგებოდა ქირის დროს. ქირა კი როგორც მოგეხსენებათ უნდა ყოფილიყო 250 ლარი - ჩემ დასთან თანაცხოვრების შემთხვევაში. ან 200 ლარი - ცალკე არაკომფორტულად ყოფნისას.
2. კვება სულაც არ ჯდება იაფი თბილისში. და ჩემი აზრით სწორედ ამიტომ დადის ახალგაზრდობის უმეტესობა დაბალი და გამხდარი. მათ უბრალოდ საშენი მასალა არ აქვთ ორგამიზმისთვის. ჩემი გათვლებით თუკი საერთო თვიურ გასავალს დავიანგარიშებდი, ეს გამოდიოდა 5 ლარი დღეში ანუ 120 ლარამდე თვეში. აეს-ის პირობებში მოხდება ამ თანხის დაზოგვა, წავიღებ რა საჭმელს გორიდან.
3. შევიძინო ავტომობილი გაზზე და მე თვითონ ვიარო თბილისში. მამაჩემის გათვლებით 10 ლარის გაზი საკმარისია რომ ჩავიდე და ჩამოვიდე. ხოლო თუ კიდევ ორ თანამშრომელს მივამატებთ, რომლებიც ასევე ტაქსით დადიან და ისინი მე გადამიხდიან არა 5, არამედ 2 ლარს - გამოდის რომ 4 ლარი აკლდება ამ 10 ლარს და საერთო ჯამში 22 x 4 = 88 ლარს ვიგებ მაქსიმუმ.
4. აეს-ის შედეგად დაზოგილი ფულით და კარგი მუშაობისათვის მომატებული ხელფასით მოვაგროვო თანხა და ვიყიდო სახლი თბილისში. იდეაში თუკი თვეში 400 ლარს გადავდებ, წელიწადში ეს თანხა იქნება 12 x 400 = 4 800 ლარი რაც დაახლოებით 2800 დოლარის ტოლფასია 1,67 კურსის პირობებში.
5. საკმაოდ კარგი ანაზღაურება ქონიათ პროგრამისტებს. ასე რომ დაპროგრამების ენების (როგორიცაა C#, Java, Php, HTML, SQL..) სრულყოფილი ათვისება, რამეთუ აგერ საიტზე ვნახე - 5 000 ლარს იხდიან ერთი ბანძი საიტის გაკეთებაში. ბანძი რა.. გაკეთების სირთულეა ბანძი, როცა სრულყოფილად გესმის როგორ უნდა გააკეთო.

 აეს-ის განხორციელება დაგეგმილი მაქვს 4 ეტაპად.
1. ახლა ორშაბათიდან 1 კვირა ვივლი ტაქსით და შევხედავ რამდენად პრაქტიკული და შესაძლებელია აეს-ის განხირციელება. თუ ეს შეიძლება, გადავდივარ მეორე ეტაპზე.
2. ავტომანქანის ყიდვა, მისი მართვის სრულყოფა და მისით სიარული თბილისში.
3. საკმარისი რესურსების მოგროვება, შოვნა, მოგება, სესხება - ორ ოთახიანი ბინის ყიდვა თბილისში ავტოფარეხით.
4. ცოლის მოყვანა.

ყველაფერს აქვს უარყოფითი მხარეები. ასე რომ განვიხილოთ ესენიც. აეს-ის გამო
1. კინოში ვეღარ ვივლი ასე თავისუფლად.ასევე თბილისში სადმე სტუმრად წასვლის პონტი კლებულობს
2. ჩემ დას ისე ხშირად ვეღარ ვნახავ.
3. შესაბამისად - თანამშრომლების "საღამოს ხომ არ დაგველია" პონტიც გაიმაზება.
4. სპეციალური დაგეგმვისა და მომზადების გარეშე ვერ წავალ აირსოფტისა და სხვა ასეთ კულტურულ ღონისძიებებზე, რომელსაც ასე ვაპირებდი.
თუმცა ვისაც ქონია შეხება ეკონომიკურ სტრატეგიებთან, ყველამ იცის, რომ დროული ქამრის შემოჭერა გაცილებით მეტ სარგებელს იძლევა, ვიდრე რესურსების გეგმაზომიერი ხარჯვა იმედით - იქნებ რამე გამოჩნდეს. მე მჯერა საკუთარი თავის და აეს-ის ეფექტურობის. ენ თარო ადუნ!

Very Important Person..

პრესკომფერენციაზე არასოდეს ვყოფილვარ. მით უმეტეს მე არ ჩამიტარებია არაფერი მსგავსი, მაქსიმუმ გაკვეთილი მომეყოლა კლასის წინაშე. :) ხალხმრავლობა არასოდეს მიტაცებდა, თუმცა ცხოვრებაში ყოველთვის ხდება რაღაც პირველად და აი, რამდენიმე დღის წინ მომიწია არა მარტო პრესკომფერენციას დავსწრებოდი, არამედ ძალიან დიდი როლიც შემეტანა მის წარმატებაში.

ის ორი ჟურნალისტიც მოვიდა 5 წუთში

ჩემი მეტსახელი dj-guro-ა.. დიჯეი კაბუსადმი სიყვარულის გამო.. ხოდა წარმოიდგინეთ ჩემი სიხარული, როდესაც ნამდვილი, კაი შეკრული და თავის მატორზე მყოფი მიქშერის მართვა მომანდეს. და არა მარტო! მე გავასწორე ხმებიც, მიკროფონებიც, გავიყვანე კაბელები, ჩავრთე პროექტორი და დავტესტე მთელი ეს მოწყობილობა. ამის გარდა ცოტაც ვიმაიმუნეთ მე და თანამშრომლებმა და კარაოკე მოვაწყვეთ საკონფერენციო დარბაზში. :) მოკლედ, ტექნიკურად გავმართე ყველაფერი და მერე აღმოჩნდა, რომ თვალყურიც უნდა მედევნებინა ამ ყველაფრისათვის.

ეს დარბაზი სულ სავსე იყო ჟურნალისტებით და კამერებით

მიუხედავად სამჯერ დატესტილი აპარატურისა, მაინც საკმაოდ ვღელავდი. თითები ისე გამეოფლა, რექსონაც კი მიღალატებდა რომ მქონოდა. :) ნერვიულობის მიზეზი კი გახლდათ ბოლო მომენტში გარკვეული ფაქტი, რომ ვიდეოც უნდა გაგვეშვა სლაიდებთან ერთად. საგანგაშო არაფერი იქნებოდა სულ 10 წუთით ადრე რომ ეთქვათ. მე კი ვიდეოს ხმის და გამოსახულების პარამეტრების იდეალურად გასწორება ვერ მოვასწარი, რომ შემოვიდა ჟურნალისტებისა და კამერების ბატალიონი და.. ადრენალინმა სისხლში და ოფლმა თითებზე ერთად დაიწყეს მომატება.

მშვენივრად ისმის, რას ერჩით?

საერთო ჯამში ყველაფერი კარგად ჩამთავრდა. მიქშერის გამოყენება ბევრჯერ მომიხდა, რამეთუ ჟურნალისტები ჯიუტად არ იჩერებდნენ პირთან მიკროფონს და ამ მიკროფონიან ხელს იქნევდნენ, მეორეს ქნევის ნაცვლად (შესაბამისად მეც ხმას ავუწევდი და ჩავუწევდი მიკროფონის პირთან დაშორება-მიახლოვების შესაბამისად). არ იყო გათვლილი და მომიწია ქალი თარჯიმნის მიკროფონისთვის ხმა და "ვისოკები" ჩამეწია, რადგან შორიდან სალაპარაკო მიკროფონში პირმიდებული საუბრობდა. გამოგიტყდებით და მოველოდი თამარ "ვასასი" კარელიძის ნახვას, მარა მერე გამახსენდა რომ სად ვასასი და სად ბანკები და ფინანსები.. პრესკონფერენციის დასრულებიდან 10 წუთის მანძილზე გენერალური დირექტორისგან, ჩემი უფროსისგან და მარკეტინგის უფროსისგან მივიღე მადლობები კარგი სამუშაოსათვის, რაც ამივარდა თავში და აჰა, დავწერე პოსტი სახელად "ძალიან საჭირო პიროვნება". მე ძალიან საჭირო და გამოსადეგი პიროვნება ვარ ისე, ზოგადად, რომ იცოდეთ.. :დ

_root["kaci"+i].hitTest(x, y, true)

ავოიეეე!!! გამოვიდააა!!! რაც ფლეშთან მუშაობა დავიწყე, მას მერე ამ ფორმულას ვეძებდი!!! ანუ შევხედოთ სურათს.

ჩვეულებრივი hitTest ითვლის 1-იანით აღნიშნული მუვი კლიპი, მდაბიურად "ობიექტი", შეეხო თუ არა 2-იანით აღნიშნულ საზღვარს. ეს გამოიყენება მაგალითად სროლის თამაშს რომ აკეთებ და იხვი გინდა მოკლა. მიფრინავს იხვი, აიქნია ფრთა, ამ დროს შენ ესვრი თავის ზემოთ ანუ აცელ, მაგრამ ფლეში ითვლის, რომ თავის სიმაღლიდან მრთის სიმაღლემდე ერთი ობიექტია და შესაბამისად მოარტყი, რაც ტყუილია. ახლა კი ამ დაგრეხილ მწვანე მატლს (3-იანით აღნიშნული) თუ იმენა სხეულზე არ მოკიდებ თაგვს არაფერს დაითვლის. ეს კი ფართო ჰორიზონტებს ხსნის! 1-იანის ნაცვლად რომ მანქანა დავაყენოთ და 3 იანის ნაცვლად ტრასა - სანამ ტრასიდან არ გადავა, მანქანა არ აფეთქდება!!!

გორი - ქარელი

როგორც იქნა მოვახერხე და დავამონტაჟე ეს ვიდეო. ასე რომ ვუყურებთ და გვსიამოვებს ასეთი ენთუზიაზტი ბაიკერის არსებობა და ვბაძავთ მას. :)

პატრულმა გამაჩერა

ავოიეეეეეე! რა მაგარი იყოოოოოოოოოო! კაროჩე ჩემები წამოვიყვანე და სადღაც 1 საათია რა ღამის და მოვდივარ და ბრახ, პატრულმა გადააყენეო. გადავაყენე, მოვიდა ძია პატრული, მეუბენება - საბუთებიო. ვაჰ, შენ გაიხარე პატრულო ძია თქო, პირველად მაჩერებს პატრული თქო და აჰა შენ  საბუთები თქო. პატრულმა ჯერ მე შემხედა, მერე პირადობას, მერე პრავას, მერე ტექ-პასპორტს და მეუბნება, ბატონო გურამო (ეგრე მითხრა! კლიენტებიც კი მეუბნებიან დღეში 100 ჯერ ბატონო გურამო, მარა პატრული რომ გეტყვის, სხვაა) აი ეს ალკო-ტესტია და აბა აქ ჩაბერეო. ჩავისუნთქე კარგა ღრმად და ჩავბერეეე.. იმ ოხერმა კიდე სულ მწვანე ანთო და იწიწინა. კარგად ბრძანდებოდეთ ბატონო გურამო (მეორეთი მითხრა ბატონო გურამო, მაშ!). წავიდა მერე ძია პატრული, ჩაჯდა მანქანაში და წავიდა. მე კიდე ემოციების ქვეშ ვიყავი. რა მაგარია ძია პატრული რომ დადის ღამის ქუჩებში და სიმშვიდეს იცავს. ისეთი გახარებული ვიყავი, ფარების ანთება დამავიწყდა და კიდევ კარგი პავაროტნიკი არ დამავიწყდა და ვაფშეტა, ღვედიც შეკრული მქონდა და პრავაც მეორე ცდაზე ავიღე, ვოტ. პყღღღღ! ბეემჭე თუ ბეემვე თუ რაც ხარ - გადააყენე!

პ.ს. ეს ისეთი ფაქტია, რომ არ დამეწერა, ჩემს თავს ვერ ვაპატიებდი. და კიდე გული მაგრად დამწყდა, რომ პატრულთან ჩემი პირველი შეხება ვერ ავღბეჭდე სურათით.. ტეხამს.. :(

როგორ მოვიგოთ ჯეკ-პოტი?

საქართველოს ლატარიის კომპანიას შესანიშნავი პროდუქტი აქვს: ლოტო. ამ მომენტისათვის მისი ჯეკპოტი შეადგენს 2 180 000 ლარს, რაც საშემოსავლოს 20% დაქვითვის მერე დარჩება 1 744 000. ამას პლუს ზემოდან დავალებული რაღაცეები, ნუ დავუშვათ 500 000 ლარი ჯამში და მილიონ ლარზე მეტი ადამიანს რჩება ხელში. არ დავიწყებ ლატარიის კომპანიის თანხების გადანაწილების პოლიტიკის გაკრიტიკებას, ბოლო-ბოლო ჯეკპოტს ყოველ დღე ვერ მოიგებს ადამიანი და შესაბამისად - თანხის გაცემაც არ მოუწევთ. და დაჟე 5 ციფრიც კი რომ გაარტყა, 2000 ლარის მოგებაც არ მოგიწევს. მე, როგორც მომხმარებელს მიმაჩნია, რომ ჯობია ჯეკპოტი მილიონი იყოს და დანარჩენი მილიონი გადანაწილდეს სხვა კატეგორიებზე, რომ მუღამი ქონდეს მოგებას. თუმცა ამ მდგომარეობაში ძალაუნებურად ჩნდება კითხვა: როგორ მოვიგოთ ჯეკ-პოტი?

ლოტოს პრინციპია "გამოიცანი 6 ციფრი 36 იდან". მოდი ახლა მარტივად მივყვეთ და დავითვალოთ უფრო მცირე რაოდენობებზე. მაგალითად, გამოიცანი 1 ციფრი 36 დან. როგორც ხედავთ, მოგების შანსი 1 / 36 ია, ანუ როგორც ალბათობის თეორია წერს ხოლმე, 2,78 პროცენტი.

ალბათობის თეორიაზე გამახსენდა: რამდენადაც მახსოვს ამ თეორიიდან, ვთქვათ თუ მოვიდა ციფრი 9, მეორე ჯერზე მისი მოსვლის ალბათობა ნაკლებია 1 / 36-ით. ანუ ალბათობის თეორიის მიხედვით, თუ გამოვრიცხავთ "9"-ის ხელმეორედ მოსვლის ალბათობას, შემდეგ ჯერზე თქვენი შანსი იქნება 1 / 35 ანუ - 2,86 %. მეორე მოსული ციფრი თუ "15"-ია. თქვენი შანსი ამით აღარ იზრდება, რამეთუ 15-ის მოსვლის ალბათობა კი იკლებს, მარა სამაგიეროდ "9"-ის ისევ იმატებს. რასაც მოწმობს ბოლო გათამაშების შედეგები: "7"-იანი სამივეშია.

ჰო, კიდევ ერთი - ლოტოს ციფრების მოსვლას აბსოლუტურად არანაირი ლოგიკა არ აქვს, განსხვავებით მაგალითად რულეტკისაგან. ასე რომ ალბათობის თეორია მხოლოდ თეორიის დონეზე უშვებს ამა თუ იმ ციფრის მოსვლას. ჩვენ კი გავაგრძელოთ გამოთვლები: უნდა გამოვიცნოთ 2 ციფრი 36 დან. რამდენი კომბინაციაა თქვენი აზრით? 18? რატო, რახან 2 ციფრია, ამით ორჯერ მცირდება კომბინაციები? სინამდვილეში პირიქითაა. თქვენ შეგიძლიათ აირჩიოთ "1"-იანი და "2"-იანი. იგივე წარმატებით "1"-იანი და "3"-იანი.. და ასეთი წყვილები იქნება 36 x 35 = 1260, ხოლო თქვენი წყვილის მოსვლის ალბათობა შესაბამისად - 0,19 %

სხვათა შორის ლატარიის კომპანიის საიტზე არის სტატისტიკის ჩანართი, სადაც პირდაპირ ამბობენ, რომელი ციფრები მოდის უფრო ხშირად. ვერ გეტყვით, რომ ეს ჯეკ-პოტის მოგების რეალური გზაა, მაგრამ საკმაოდ საინტერესო იქნება საცდელად.. ერთი ისაა, რომ ყველაზე მეტჯერ: 27 - 30 ჯერ მოსული ციფრებია 4, 7, 11, 13, 16,17, 18, 19, 25, 28 - ანუ 10 ციფრი. ამათგან გამოდის 25 კომბინაცია (6 ციფრი x 4 დამატებით ვარიანტზე + 1 საწყისი). თითო კომბინაცია ჯდება 2 ლარი, ანუ 50 ლარად თქვენ გექნებათ რაღაცის მოგების შანსი, თუნდაც ყველაზე დაბალი კატეგორიის - 29 ლარის.. ან არაფრის. :)

მოდი ახლა ბოლოში გავიდეთ და გამოვთვალოთ 36 სხვადასხვა ციფრისგან რამდენი 6 ციფრიანი მასივი გამოვა. მააშ ასე, 36 x 35 x 34 x 33 x 32 x 31 = 1 402 410 240 - როგორც ხედავთ, ეს არა მარტო ჯეკ-პოტის რაოდენობას აჭარბებს, არამედ საქართველოს მოსახლეობის რაოდენობასაც, ინგლისის მოსახლეობასაც, აშშ-ს მოსახლეობასაც და რუსეთისასაც.. რაც შეეხება თქვენს შანსს ჯეკ-პოტის გარტყმაზე, ის უდრის 0.000000043 % -ს და მერე არ დაიწყოთ, ჩაწყობილია ან დადგმულიაო. 

მე რომ მკითხოთ, ჯეკ-პოტის მოგების რაიმე გონივრული გზა არ არსებობს - ყოველ შემდეგ ტირაჟზე წინა ციფრების მოსვლის ალბათობა იმდენით მცირდება, როგორც გათბება შავი ზღვის წყალი, თუ მასში ერთ ჭიქა ადუღებულ წყალს ჩავასხავთ. ჩემი აზრით ყველაზე ლოგიკური, თუმცა საერთოდ არაპრაქტიკულია ე.წ. "ნოსტრადამუსის რულეტკის" თამაში - ერთი და იგივე კომბინაცია გაიმეოროთ ყოველ ტირაჟზე. მართალია ასე იმდენად ბევრ ფულს დახარჯავთ, რომ ყველანაირი გონივრულობის საზღვრებს გაცდება, მაგრამ რა იცი და იღბალი გწყალობთ და მეასე ტირაჟის მერე თუ არა, მეათასეს დროს მაინც მოვა თქვენი კომბინაცია.

როდესაც პურის ჭამის დრო მოდის..

ძალიან ხშირად გამიგონია კითხვა: "რა ვჭმოთ?". კითხვა აქტიურია მოსწავლეებში, სტუდენტებში, მშომელებში და თქვენ წარმოიდგინეთ, დედაჩემისთვისაც კი! დღეს კი, როდესაც მოთმილების ფილაში ბოლო წვეთი ჩამივარდა კითხვითი მზერით და დაფიქრებული ხმით ნათქვამი "ხვალ რაღა გავაკეთო საჭმელი?!" - ავიღე ფურცელი, კალამი და პარტ-დავალება მივეცი დედას: დაწერე საჭმელები, რომლებიც გაგახსენდება თქო. და მართლაც, მივიღეთ სია, 20 საჭმელისგან რომ შედგებოდა და ფრიად გასაფილტრი რომ იყო.

როგორც ხედავთ, ამ "მენიუდან" გამოვყავი მეტ-ნაკლებად ყოველდღიური საკვებები და დავიწყე შესაბამისი პროგრამის წერაც. ასეთი პროექტის განხორციელება დიდი ხანია მიტრიალებდა თავში, მაგრამ განხორციელებისათვის სტიმული იყო საჭირო. ასეთი სტიმული გახლავთ.. ეჭვი. თუმცა ამაზე სხვა დროს ვილაპარაკებთ. ჩვენს ცხვრებს თუ დავუბრუნდებით, შესანიშნავ პროგრამულ კოდს მივიღებთ, რომელიც დაწერილია ფლეშ სკრიპტის ენაზე და გამოყენებულია მაკრომედია ფლეშ 5.

პროგრამის გამოყენება უმარტივესია: უბრალოდ ზემოთ უნდა აირჩიოთ ბოლოს მირთმეული საჭმელი, რათა არ განმეორდეს ერთი და იგივე საკვები ორჯერ. შემდეგ პროგრამა ავტომატურად არჩევს ჩემს მიერ ამორჩეული 14 კერძიდან ერთ-ერთს. თუ შემოთავაზებული ვარიანტი არ მოგწონთ, არაა პრობლემა, ღილაკზე დაწკაპუნებით პროგრამა სხვა ვარიანტს შემოგთავაზებთ. ასევე ნებისმიერ დროს შეიძლება შეიცვალოს ბოლოს მირთმეული კერძის სახელი. როგორც გითხარით, პროგრამა 14 ვარიანტიდან ირჩევს ერთს. ასე რომ თუ ვარიანტები არ მოგწონთ, ძალიან გთხოვთ, დამიწეროთ თქვენი "მენიუ" კომენტარებში. თვითონ პროგრამა არის პაწაწა და შეგიძლიათ ჩამოქაჩოთ აქედან.

კუნძული "ადნაკლასნიკებზე"

სალაპარაკო არა მაქვს, ასე რომ შენ ილაპარაკეო - ცნობილი შაბათის შოური სიბრძნე. დღეს რაღაცა კონცერტი კი იყო გორში, მაგრამ მე მეძინა და ამ კონცერტის მუსიკების ხმამ გამაღვიძა, ასე რომ კარგს ნამდვილად ვერ ვიტყვი ამ კონცერტზე, მით უმეტეს თუ ძუძუებს ვხედავდი სიზმარში და როგორც უკვე გითხარით, გამაღვიძა მუსიკამ. ენივეი, საქმე არა მქონდეს რა და დავდებ ჩემი კუნძულის სურათებს, რომელიც მაქვს "ადნაკლასნიკებში" (ჰო, ვიცი. მარა მაქვს)

თავიდან იყო ისე, როგორც საერთოდ არის ხოლმე. მასწავლეს აშენება-განვითარება და მივიღეთ ბაზური კომპლექსი.

მერე გადავწყვიტე რომ ენერგეტიკა უნდა იყოს პრიორიტეტი. ამიტომ ქარის გენერატორების შენება-გაძლიერება დავიწყე.

მერე ვიფიქრე, ენერგეტიკა ვჭამო თქო? ხოდა დავიწყე საცხოვრებელი ადგილების შენება და პლუს გასაგრილებელი რაღაცეების, სანაყინეების და წყალში სახტომელების.

აი, როგორც ხედავთ ინფრასტრუქტურაც განვითარდა, გზები დაიგო, სასტუმროები და რესტორნები ფულის შემოტანას უწყობენ ხელს..

ფულს ძალაუფლება მოაქვს. ხოდა მეც სამფლობელოს გაფართოებას მივყევი. მარცხნივ და მარჯვნივ მეზობელს მიწები გამოვსყიდე.

ამასობაში მსოფლიო ჩემპიონატიც მორჩა ფეხბურთში და მთელი ჩემი კუნძული ზეიმობდა ამას დღე და ღამე. შემოსავალმაც 30 000-ს დოლარს მიაღწია დღეში.

ეს კი ახლანდელი მდგომარეობაა. 26 მეგობრით, 40 000 შემოსავლით, 900 მდე გამომუშავებული ენერგიით, აეროპორტით, 4 სასტუმროთი, სიყვარულის ხეივნით, Dj-ს სახელობის სკვერით, Lara-ს საპატივისცემულო პარკით, გოლფის მოედნით, დისკოტეკით.. მოკლედ, ეწვიეთ ჩემს კუნძულს და კმაყოფილები დარჩებით. გვაქვს კოტეჯები 10 დოლარი დღეში. ასევე 5 ვარსკვლავიანი 2 სასტუმრო 150 დოლარი დღეში. კაზინო, კლუბი, ბუნგალოები, სამწვადეები, წყლის თხილამურები..თქვენს უსაფრთხოებაზე ზრუნავს 11 სამაშველო სამსახური, ხოლო ჰიგიენაზე - 4 მეზობელი, მათგან Lara ყველაზე აქტიურად. რაღა მიჭირს, ჰო? :(

ქორწილი, სტალკერი და ჯარიდან დამტოვებელი

ესაა პირველი პოსტი, სადაც ერთად სამი ტაგია გამოყენებული და სამმაგი სათაური აქვს. ასე რომ დავიწყოთ პირველიდან.

1. ქორწილი. ილია-ჩემ მოიყვანა ცოლი. არ დავიწყებ იმის მოყოლას რა მოხდა და როგორ, ისედაც ყველას ესმის რომ უძაანსერიოზულესი რამე იყო. იმდენად, რომ ადრენალინი გასამმაგდა და ზედმეტი მეოთხე დოზა შავი დღისათვის შემოვინახე. ილია და ნონა, არ ვიცი რატომ, მაგრამ თქვენს დანახვაზე ისეთი ბედნიერებით აღვივსე, ერთი თვე მეყოფა. :) ახლა კი წარმოგიდგენთ ასე ნანატრ ვიდეოს "ბაბუაწვერები" ილია-ჩე და კოტე-ბეთხოვენას შესრულებით. (დამონტაჟებულია ნახევრად მძინარე მე-ს მიერ)



2. დიაღ! სტალკერი მაინც გადავაქართულე. ანუ პრინციპი მიგნებულია. 128 ბიტი 44000 ჰერცი და წავიდა ესემესებიი! "მიდი, აჩვენე კლასი!" - Goog Hunting, Stalker ის ნაცვლად ბანძობაა. მარა უკეთესი ვერაფერი მოვიფიქრე.



3. ჯარიდან კი ხაჭაპური ტოვებს. ესაა ილიას ფრაზა, როდესაც პირველად გასინჯა ნაჭარმაგევის ხაჭაპური და გაოგნებულმა თქვა "აუ, ისეთი მაგარი ხაჭაპურია, იმენა ჯარიდან ტოვებს"-ო. :) არ შემეძლო ეს ფრაზა არ დამეწერა, მთელი ქორწილის მანძილზე ვფიქრობდი რომ არ დამრჩეს თქო.

პ.ს. ზორბეგ, კაი კაცი ხარ შენ. დახმარება იმით შეგიძლია, რომ დატესტო მერე ეს თამაში. :)
და კიდევ ერთი: ფლეშმობი წვიმის გამო ისევ გადაიდო, ნიღბის ყიდვა კი იმიტომ გადაიდო, რომ ჩემი და დელისის ნაცვლად მარჯანიშვილზე წავიდა და შესაბამისად ვერც ჩანხაის ბაღი და ვერც ყაზბეგის 32 ნომერი მაღაზია ვერ იპოვა. :(

სპორტული ინტერესისათვის

"ყველაფერი გავლადია" -

პატაპუტინა

გეგმა ა: მეხუთე სართულზე ყვავილების მირთმევა აივნიდან სპეცტექნიკის დახმარებით

გეგმა ბ: ფეიერვერკით გულის გამოსახვა ცაზე (არის ასეთი ფეიერვერკის სახეობა)

გეგმა გ: პირადად მისვლა ყვავილებით და ტკბილეულით

გეგმა დ: მიწაზე გულის დახატვა ცეცხლით

გეგმა ე: ანონიმური ყვავილები

გეგმა ვ: სუნამოს ან სამკაულის ჩუქება

გეგმა ზ: საერთოდ დაკიდება (ბოლო-ბოლო ქრისტიანული არააო)

**************

ხოო.. გეგმების მრავალფეროვნებაში მაგარი ვარ. განსაკუთრებით თუ მოვინდომებ. აი მაგალითად კიდევ სათადარიგო გეგმები:

გეგმა ა' - სახურავიდან თოკით ჩამოსვლა აივანზე (მერე რა რომ სიმაღლის მეშინია)

გეგმა ბ' - ცაზე გული და მიწაზე სახელი

გეგმა გ' - არის სპეციალისტური სამსახურები, ყვავილების მიტანა ადგილზე და მოსაწვევიც შესაბამისად

მაგრამ ესენი ვეღარ ჩავტენე გამოკითხვაში და აი, კვირის დასაწყისში.. ანუ 8 თებერვალს ბლოგზე გავხსენი გამოკითხვა, რომლის შედეგებიც იხილეთ ქვემოთ.

ასეე.. გამოკითხვა შაბათს დასრულდა, ასე რომ მე მანამდე ვდვიჟენიობდი ასე ვთქვათ და გეგმა ა ზე ვმუშაობდი. წაიკითხეთ ქვედა აბზაცი ნორჩმა შეყვარებულმა ბიჭებმა.

პირველი რა თქმა უნდა გამახსენდა სახანძრო. წავედი ადგილობრივ სახანძრო სამსახურში, სადაც მითხრეს, რომ კიბე მეხუთემდე ვერ მიწვდებაო, მეოთხემდე კიდე შეიძლებაო (არადა აგერ სურათზე მშვენივრად წვდება) და შენი გამოსავალია წახვიდე და კოშკურა ნახოვო. კოშკურა ეს ქართულადაა, ისე ქვია "ვიშკა" :) ანუ ეს ისაა, აი ამ სურათში ნაძვის ხეს რომ შლის.

წავედი მეც ვიშკის საშოვრად. ვისაც უნდა ვიშკა, მინდა ვუთხრა, რომ არის კომბინატში და წავიდეს და ნახოს. საათი - 20 ლარი ჯდება თუ არ ვცდები. ხოდა მოკლედ, წავედი, მივედი სადაც მიმასწავლეს და იქ მითხრეს, აქაო არ არისო (თან იმ დღეს თოვლი მოვიდა პირველად და ასეთ დათოვლილ ქალაქში დავბოდიალობდი), შენაო უნდა გახვიდე სულ ბოლოში და იქა დგასო.

გავედი ესე იგი მეც, ვნახე - მართლაც დგას, მარა ვინაა პატრონი ჩორტ ევო ზნაეტ. შევედი კორპუსში, ვის გინდა მიადგე ახლა? კიდევ კარგი ვიღაცა ჩამოდიოდა და იმან მიმასწავლა. ავედი სულ ზემოთ ცხოვრობდა თურმე და.. არაა სახლში. ზატო ნომერი მომცეს. დავურეკე, ესე და ესეა საქმე მეთქი და ისაო, შვილოო, გაფუჭებულია ე მანქანაიო. :( აბაა! შაბათამდე არ გაკეთდება თქო. არაო. ხოდა ესე, ჩემი ეთთუზიაზმი მინუს 1 ზე გამრავლდა და წამოვედი უკან.

წამოვედი უკან ესე იგი და გამახსენდა, ჩვენს მეანს შეიძლება ყავდეს თქო ნაცნობი თქო. მივედი ესე იგი, ვკითხე და მართლა არა ყოლია კაცო? არიქა, დავურეკე.. ეს ხდება პარასკევს.. დავურეკე და კიო, არ არის პრობლემაო, ვსო მოჟნა, ვსო სძელაემო მარა რომ ვახსენე ყვავილები უნდა მივართვა თქო - გადაირია. რომელი ხარ, რას მეღადავები, გასვენებაში უნდა წავიდეო და ასე წავიდა.. რამდენი არ ვარწმუნე, არ გეღადავებით ბატონო თქო, ძალიან მჭირდება თქო, შენც არ მომიკვდე. წავედი ისევ მეანს ვთხოვე, იქნება შენ დაურეკო და დაარწმუნო თქო. ხოდა იმანაც დაურეკა და მართლა გასვენებაში არ წასულა? ეს ხდება შაბათს 12 საათზე. :(

                         

მოკლედ საღამოს 5 საათია, ვურეკავ და კიო მოვედიო მარა იგეთი ვთვრალი ვარ, შენს სიყვარულში მაპატიე, თორემ ჩემი თავი გენაცვალოს, ეგეთ ამბებში და სიყვარულში, შენი ჭირიმე, შენ გენაცვალე, კაი კაცი, ოქრო კაციო. :) მოკლედ, ახლა სასწრაფოდ უნდა გადავსულიყავი რომელიმე სათადარიგო გეგმაზე ან სულაც გეგმა ზ ზე. ჩემმა მეორე ნახევარმა მითხრა "იუ ჰევ თუ დუ ზის, მარქდ ვან" -ო. მე ვკითხე "და მერე აზრი აქვს?  დანარჩენი გეგმების შესრულება ხომ ყველას შეუძლია?! პირველი გეგმა კი მართლაც გამორჩეული იქნებოდა თქო". მეორე ნახევარმა კი მითხრა "იეს, ოფ ქორზ. ბათ ით ვილ ბი ანეთიქალ ნოთ თუ დუ"-ვო. ასე რომ "პრინიმაიუ კამანდიროვანიე ნა სებია!"  

ჩემდა გასაოცრად ვერც ერთი ადამიანი ვერ ვნახე, რომ საღამომდე ყვავილები შეენახა ქე მაინც, თუ არ გამომყვებოდა. მერე იქვე დავასკვენი, რომ ხანდახან მანქანა კარგი რამეა და უნდა გყავდეს კაცს. ამავე დროს ცალკე გარაჟიც უნდა ქონდეს ამ მანქანას, რომ სხვებს არ შეუშალო ხელი. სიტუაციიდან გამოსავალი ჩემი ბიძაშვილი აღმოჩნდა (აი, გიტარაზე რომ უკრავს). წავედით, საკაიფო თაიგული გააკეთეს ყვავილების მაღაზიაში. ვიყიდე რაფაელოც (რა ვიცი, კარგიაო ამბობენ. :) ) და ჰაიდა სახლში.

რას ვაკეთებდი და რა ჭიჭინა მინდოდა? მსურდა ვალენტინობა მიმელოცა პირველს. დაჟე წინასწარაც მამენტ, იმიტომ რომ 12 ზე ალბათ ეძინებოდა. დაღმდა, მოვიდა წასვლის დრო. დავავლე ხელი ყვავილებს, გამოვიძახეთ ტაქსი, ავედით ადგილზე, ადრენალინმა ყურებში შხული დაიწყო, ისე დამებნა ხელები, რომ რაფაელოც კი ძლივს ამოვიღე პარკიდან, რომ ხელში დამეჭირა. :( ავედი ასე მის ბინასთან, შუქი ენთო. მანამ ვემესიჯებოდი და წესით სახლში უნდა ყოფილიყო. მოკლედ, დავურეკე და გარეთ გამოსვლა ვთხოვე. პასუხად კი გავიგე, რომ.. არა, ვერ გაიგე, შხუილი ცოტა ჩაწყნარდა.

- სახლში არ ხარ?! - ცოტა არ იყოს და გავოცდი

-არა, გამოსული ვარ.

- მაშინ ყვავილებს აქ დავტოვებ - ადრენალინი ნულისაკენ მიექანება

- კარგი.

არა, განა არ იცოდა.. ანუ არ იცოდა, უბრალოდ უნდა მიმხვდარიყო.. ანუ მთელი დღე ნაკოლებს ვაძლევდი.. მინიშნებებს ანუ.. კი არა და.. იქნებ უხერხული იყო, ა? მართლა გეგმა ზ ჯობდა? რატომღაც ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ არ გამოდის არაფერი.. ეგ კი არა და აგერ ყურადღება მივაქციე, რამეს რომ მივტყვი, ასე უნდა გავაკეთო თქო, არასოდეს გამოდის. არ უნდა ვთქვა ხოლმე არაფერი. მერე მეუბნებიან, საერთოდ არ ვიცით რანაირი ხარო, რა გეგმები გაქვსო. არადა ვიტყვი და არ გამოდის. აი ახლა, სპორტული ინტერესის გულისათვის, რა შეიძლება გააკეთოს ადამიანმა? ყველაფერი ხომ გავალდია? მე არ მინდა რომ გამიაროს, ის კი ასე მგონია სწორედ აქეთკენ მიდის.

ნივთები ჩემი უჯრიდან

თაგომანიის დიდი მომხრე არა ვარ, მაგრამ ვფიქრობ საინტერესო რამე გამოვა.

ანუ ვიღებთ ვიდეოს და ვამონტაჟებთ, როგორც ქვემოთაა მოცემული და ვდებთ ასე. მერე ვთაგავთ როგორც ჩვეულებრივ თაგომანიაშია. :)

ნივთები ჩემი უჯრიდან (მაქსიმალური დასაშვები ქრონომეტრაჟი - 3:30 წუთი)

წავიდა ვიდიუ



ვთაგავ ვასასის და ყვავას. :)

The Best Vidiu Ever

სვითი.. დამაჯერა რა!

აბა ხალხო, შეიკარით ქამრები, ქართული ბლოგერის გენიას უნდა გაეცნოთ.

როცა ასეთი სიყვარულია..

ეჰ.. :user:

გრეათ ჯობ, მარქდ ვან!

კარგი, ჰო! გავიცინეთ - გვეყოფა! ახლა საქმეზე გადავიდეთ.

ჩემს კომპს აქვს თერმომეტრი, რომელიც აჩვენებს კომპში არსებულ ტემპერატურას. როდესაც ვრთავ ხოლმე მას, წერია 10 გრადუსი. დასკვნა: ცივა. ანომალია: მე არ მცივა. მიზეზი: გამიარა. მკურნალობის გზა: ნაკლები ჩავიცვა. :)

მქონდა პრეზენტაცია თემაზე "PCB-ის კონკურენტუნარიანობა და მისი გაძლიერებისათვის გადასადგმელი ნაბიჯები". ჩავატარეთ სოციოლოგიური გამოკითხვა, რომელმაც აჩვენა ქვემოთ მოყვანილი შედეგები. (უპირატესობას ანიჭებს იმას ნიშნავს, რომ თუ წავიდოდა ბანკში, რომელ ბანკს მიანიჭებდა უპირატესობას)

თუმცა ჩვენთვის სასირცხვილოდ უნდა ითქვას, რომ ძაალიან ცოტას თუ მოწონს პროკრედიტის რეკლამა. სიმართლე გითხრათ არც მე მომწონს პირადად, როგორც ერთ დროს სარეკლამო ბიზნესში მოღვაწე ადამიანს. მაგრამ როგორც გაირკვა, მოთხოვნა ყოფილა ძააალიან ზემოდან, რომ ასეთი რეკლამა უნდა იყოსო. ასე რომ ხალხო, მოგვიტევეთ. ჩვენი ბრალი არა ყოფილა. :)

დღეს ჩვენმა მენეჯერმა მითხრა, რომ ბრუსლი შანსი არაა ჩაკ ნორისს მოერიოსო, რამაც დამაფიქრა ამ სამი დიდი ადამიანის რაობაზე. :)

ვაკანსიის შედეგად შტატში ავიყვანეთ რამოდენიმე თანამშრომელი, აქედან ორი უკვე მოვიდა და ფრიად სასიამოვნო გარეგნობის გოგოები არიან. თუმცა დღეს იყო მოსული "ბანკი რესპუბლიკა" -ს (ჯგუფი სოსიეტე ჟენერალი) თანამშრომელი, რომელმაც თითქმის ყველას, კლიენტ-თანამშრომლიანა, გული/თვალი/ფიქრი წაიყოლა თავისი ფიზიკური მონაცემების წყალობით. :) მინდა მადლობა გადავუხადო მას, რომ არსებობს და ალამაზებს ჩვენს პატარა ქალაქს.

ჩემს ძმაკაცს, რომელიც ამჟამად დიდი რუსეთის პატარა ქალაქ მოსკოვში ცხოვრობს, შეეძინა გოგო. უცუღლუტია რაღა. :) ვულოცავთ შვილის შეძენას და ვამშვიდებთ - "ვაჟკაც ხალხს პირველი გოგო უჩნდება"

ხოო.. მთავარი მოვლენა, რაც ხდება საერთოდ ჩემს ცხოვრებაში, ისაა, რომ აგერ, მოვრჩი სტალკერის თარგმნას და მივყევ ხელი ტექსტების რედაქტირებას. ანუ შეცდომების გასწორებას და რამე. ესაა ბეტა სატესტო ვერსიის დასაქაჩი ლინკი. ვმუშაობ ალფა სატესტოზე. მარა კაცი შვილი არაა პატრონი. :)

და კიდე რა, აგერ დოქტორი მჟავა (გამქართულებელთა ლიდერი) დავიმატე სკაიპში და გვაქვს ორი საკაიფო ინფორმაცია გეიმერებისათვის. დაქაჩეთ და ითამაშეთ პორტალზე არანაკლებ ორიგინალური და მუხტით სავსე თამაში "Tag - ფერების ძალა" და პლუს ამას იხილეთ მაქს პეინ 2 ის გაქართულების დამადასტურებელი ფოტო მასალა.

გულდარდოსანი

დღეს (14 ოქტომბერს) სპეციალურად ავდექი 11 საათზე (ანუ 1-ზე არ ავდექი) რომ დამეწერა ეს პოემა, რომელიც აგერ რამდენი ხანია მიტრიალებს თავში. მაგრამ როგორც ხედავთ 7:40 ია და მე კი არ ვიცი დავიწყო თუ არა..

მოკლედ, პოემა იქნება.. რაზე იქნება პოემიდან გაიგებთ, უბრალოდ გაფრთხილებთ, რომ პოემა იქნება უზარმაზარი (ანუ ბლოგის ზომებისათვის) და სახალისო და დამაფიქრებელი (იმედია). ხოლო რადგან გული მიგრძნობს რომ რაღაც დრო დრაფტებში მოუწევს ყოფნა, დაე ასეც იყოს. მთავარი ისაა, რომ ერთხელაც იქნება და დავამთავრებ.

შესავალი

რომელმან შექმნა სამყარო ძალითა ღვთისნიერითა
და მისცა კაცთა გონება სამყაროსითა ჭერითა,
მან მისცა მათსვე გრძნობანიც, ალაგს მდგომელნი ვერითა,
თუმცა არ მისცა სწავლება მათის ხმარების ხელითა.

ესრეთა ძნელი ამბავი, თავისა გადამრჩენელი,
არც მტრისთვის, არც მოყვარისთვის ადგილის დამარჩენელი,
ერთისა ფიქრით მალულით ნერვის არ გადამრჩენელი,
ხამს არავისთქვის ნათქვამი, შენშია ჩამარჩენელი.

ვითა ცხენსა შარა გრძელი და გამოსცდის დიდი რბევა
ასრეთ მიჯნურს მოცლილობა, მარჯვე ფლირტი, ტრაკის ქნევა,
თუცა იყვნეს მიჯნურობა საქმე რთული, ანდა ჩვევა,
ოდეს გული გამიჯნურდეს ძნელი არის გადაჩვევა.

ცხოვრება ესე ნამდვილი, რომანტიზმს მოკლებულია,
არც ასე რბილად სავალი, არც კარნი გაღებულია,
გრძნობით ნამართი ცხოვრება ნგრევისთვის განწირულია,
უგრძნოდ ნამართი ცხოვრება - უფერო, ჩაკირულია.

რა მიჯნური გამიჯნურდეს, ახლა უნდა დიდი გული,
ზოგმა სახლი შეამოწმოს, ზოგმა შეამოწმოს მული,
ზოგმა თვალნი გააღმერთოს, მიჯნურს მისცეს თვისი სული,
მძულს უფერო სიყვარული, დომინირებს როცა ფული.

თუცაღა ფიქრი ნაფიქრი ორ ზღვასა დაიპარება,
გრძნობა თუ აზრი? რომელი? რომელი აიპარება?
ოდეს შიმშილი კარიდან დიდებით შაიპარება,
მაშინ ფერადი გრძნობები ფანჯრიდან გაიპარება!

ამბავი ავთანდილისა

იყო არაბეთს ავთანდილ, ყმაწვილი ლურჯ-თვალიანი,

მაღალი, ჩუმი, ნასწავლი, ტურების მომგებიანი,

ქუჩის ამბავთა არ მცოდნი, ფრთხილი და ზრდილობიანი,

თვით რომანტიკი უზადო, კვლა მოუბარი წყლიანი.

მშობელნი ყავდეს მომკაცრო, თავისა სტილზე გამზრდელნი,

ავთანდილ დაუჯერებდეს რასაც ეტყოდის აღმზდელნი,

არა იცოდის გარშემო სხვაც არის ჯიშის ნაზრდელნი,

მისი ცხოვრება ვიდოდა ვით გალიაში გაზრდელნის.

მისი დღეი დაგეგმილი იყო როგორც საათია,

დროის ფასი მან იცოდა, ზოგჯერ ღამეც გაათია,

არ ადარდებს ავთანდილსა არცა ქეთი, არცა თია,

"ქალი კაცის მტერი არის". ძაან კი შეღავათია!

ოდეს იყო ბავშვი ჩვენი ავთანდილი, ავთო, თომა,

თვითონ ნახა მისი საქმე: სწავლა, სწავლა, სულ წინ დგომა,

მაგრამ ბევრი ხალხისაცა არა ქონდა თანადგომა,

და ავთოსა არც უყვარდა ხალხის წინა გადმოდგომა.

ავთანდილს უყვარს წესრიგი, კარგი საჭმელის გემოი,

თუმცა არ იცის ჩაცმაი, რაღაც ვერ არის ემოი,

თანსაცმელს ვერ აარჩევდის, მისი გმირია ნემოი,

რაც ხელში მოხვდის - ჩაიცმის, როგორც მჭედელი თემოი.

ამიტომაც გარეთ გასვლა მისი თავის ტკივილია,

გარეთ გამო - ეძახიან - ავთოც გვინდა, ჩივილია,

სახლში ყოფნა რა პონტია?! ავთოსთვის კი კ ვ ლია,

დაჯდის, წიგნი წაიკითხოს, დუმბაძეი ან ილია..

ავთოს ცხოვრება წიკწიკით ყოველთვის არ მიდიოდა,

ყველაფერს ხომ ვერ დაგეგმავ?! ზოგჯერ ცრემლიცა სდიოდა,

არ უყვარს დალევ-მოწევა, სტუმრად არ ხშირად დიოდა,

ზოგჯერ რობოტსაც მაგონებს - სულ ყველა ამას ჩიოდა.

ჩატერობა

ავთანდილ იყოს ყმაწვილი, ქოდეს კომპი და მობილი,

ხალხს ჩატით გაიცნობოდეს, იქ გახდებოდეს ძმობილი,

რეალში ყოფნა უჭირდეს, არ ყავდეს ლოვე, დობილი,

გუგლის ერსითა იცოდეს მეხიკოც და ჩერნობილი.

ავთანდილის გატაცება F.P.S.-ი თამაშია,

ქვაკი, ქონტერ, სტალკერ, კრიზის.. მადა მოდის ჭამაშია.

გარნა ჰქოდეს ინტერნეტი, ჩატში ყოფნაც ძალაშია,

არცა დიდი კუნთი უნდა, არცა ტვინი მალაშია.

თუცა უძახდნეს რობოტსა, ავთანდილიცა მზეობდეს,

ამბობდეს "ქალი რა არის, კაცისა ზედა ღრეობდეს"

მაინც გვამითა მისითა არ რობოტობდეს, ძეობდეს,

ქალნიც აინტერესებდის, კარგ ტიპობასაც მეობდეს.

ხოდა დაჯდის ავთანდილი, ჩატსა შიგან შევიდესა,

ზოგსა "ასტრონავტი ვარო", ზოგსა "ტანი მიგავს კლდესა"

ბევრჯერ ქალნი გაიცინნონ, ზოგჯერ დაუჯერებდესა.

მაგრა მისი იდეალი სადღაც ძაან შორსა ჯდესა..

ბევრსა ქალსა მოხიბლავდეს თავის წესიერებითა,

ზრდილობითა, ცოდნისითა, მუდამ გამოცდილობითა,

"ყველაფერი გამომდისა" - ავთო იტყვის მუნ რიხითა,

მაგრამ იყო ჩაკეტილი, სიახლეს იღებს შიშითა.

ამბავი ავთანდილის გამიჯნურებისა

ერთსა დღესა ჩვეულებით ავთო იყო სამსახურსა,

ჟამი იყო შემოდგომის, ქვევრი ითხოვს თავსახურსა,

როცა არცა ძლიერ გრილა, როცა არცა ძლიერ ხურსა,

სჯობს ნაკლები წაიკითხო და არ იჯდე სადმე ჭურსა.

უეცრად გოგო მოვიდა, ავთოსა წინ გაიარა,

თმა-დალალ-უღრან-ჩანჩქერმა, მზის სხივმა ვერ გაირა,

პირ-სახე, მთვარე, ვარსკვლავმა, ნახო - მოგირჩეს იარა,

ტანი ლერწამი წყაროსა. არ დადგა, მუნ ჩაიარა.

ლალის ფერისა ბაგენი ავთოსა თვალს აუბნევსა,

წარბ-წამწამ ცისარტყელანი ყოველსა აზრს დაუბნევსა,

თვალნი სიტკბოის მფრქვეველნი ავთოს მედგრობას უბნევსა,

ჰა, ვნახე ღმერთი ხორცადა, არ ვწამო სხვის ნაუბნევსა.

მისი ხმაი ზეციური.. ავთო წინ და უკან დგება,

ქალის მკერდი თამამურნი.. ავთო აღარ გამოდგება,

თვალნი ვეღარ აარიდნოს. ღმერთო ჩემო, ეს რა ხდება?

ასრე იცის ჩატში ჯდომამ, ოდეს ქალი არა გხვდება.

ავთოს ფიქრები წაიღოს, ქალი წავიდეს გზისითა,

ავთანდილ უჭირს საქმეი, აბა დაიწყოს რისითა,

თვალნიცა დაუბნელდების. არ ღამე, დღისით-მზისითა,

მხოლოდ მას ხედავს ბეჩავი, ისევ დამწვარი მისითა.

დასაწევად გამბედობა არა ეყო, შეეშინდა,

ხამს თავსაცა შეუძახა ხან კრეტინი, ხანაც გნიდა,

მაგრა ფეხნი მიეყინნოს, ვერ გადადგას სადაც გინდა,

არცა მის სახელი იცის, არცა კვალი, არცა წინდა..

ამბავი ავთანდილისა, ოდეს მიჯნური იპოვა

ოდეს ნახოს ავთომ ქალი, ფიქრით ძილი დაკარგოსა

აღარც ჭამა, არც დალევა, არც ლობიო არ დარგოსა,

მანქანა კი არა ყავდეს, ფულს კი უხდის კანარგოსა,

სხვა არა აქვს მას წამალი, მისმა ნახვამ თუ არგოსა.

ავთო გადაწყვეტს იპოვოს ვინ გული მისი აიღო,

ვინაც მის თვალ წინ დამდგარა, მისი ფიქრები წაიღო,

არადა ვერც ვის შეჰკითხავს, კარები არსიდ გაიღო,

სჯობს თავიდანვე ეზრუნა, ჰა, ახლა ბევრი გაიღო.

ერთსა დღესა.. თუ ღამესა, ავთო იჯდა ჩატსა შინა,

მოძებნიდა თვის მიჯნურსა, კითხვით ყველა შეაშინა,

თქვა თუ: "ასე მოვძებნიდე. ისევ ჯობდეს ვიყო შინა"

არ ივიწყოს მისი სახე ვინც ასე აშალაშინა.

ჩატშია ავთოს იცნობდნენ როგორც მხიარულ კაცსაო.

ახლა კი ძრიელ უკვირდათ, იქნება გავდეს სხვასაო..

სჯობს დაივიწყო ყოველი, ნუღარ იტანჯავ თავსაო.

სხვა ხომ ბრძენია სხვის ომში. ასეთი არის მასაო.

ერთსა ჩატელს ავთო ხედავს აგერ უკვე თვეა სამი,

თუმც სურათი არ ქონია, დაუდია არცა წამი,

ახლა ნახა ავთანდილმა, ქალი არის - დილის ნამი,

ხამს მოწყინდა უსურათოდ და გამოჩნდა დო და გამი.

ხოლო ავთანდილს ნახვითა თვალები გაუდიდია,

ფეხზე წამოხტა დაბნევით, გახელდა, არა მშვიდია,

და დაიყვირა "ვიპოვე!", არც მეზობლების რიდია,

ხამს თუ საწადელს მიაღწევ, მერე ხომ უკვე გკიდია..

გოგოს სახელი თინათინ, ქალი - მზე, ქალი - ფერია.

ავთო მივარდა, მესიჯს წერს. ღელავს, შუქნიშნის ფერია,

ვაჟის ფიქრებში ეს ქალი იდეალს შეეფერია,

ვიზეც ოცნებობს ყოველი, ბერი.. ან მთელი ერია.

არ ქონია ავთოს სიბრძნე ქალებთანა საუბრისა,

ან თუ სად რა უმჯობია, ანდა მოერიდოს რისა,

"მე მიყვარხართ თქვენ, გოგონი" - პირველ მესიჯადა წრისა,

ჰოი, ავთო, რომ იცოდე შენი ქარი საით ქრისა.

ამბავი თინათინისა

ხამს მოგიყვეთ ისტორია დასაჯერად ძნელი გვარი

განა იყოს გაბერილი, არცა რამე ბოდვა არი,

ხოლო სოდა აბუშტდების თუ დაასხი ზედა ძმარი,

ასრე მხიარული იყო.. იყოვო რა, ისევ არი.

თინათინ, ქალი შახისა, ქალი - ბგერ აღუწერელი,

შახმა მოიხმო სწავლულნი მის ქალ-სახ-დაუწერელი,

ბრძენნი დაიბნენ, ვერ ნახეს სიტყვაი ვერცა ვერელი,

თქვეს თუ, ასეთი ლამაზი არს ერთი მუნ იმერელი.

იმერელზე შახი გაწყრა, ბრძენნი დილეგს ჩაამწყვრია,

მაგრამ წარსდგა თინათინი, მამის გული გააცია,

ბრძენნი ისევ გამოუშვა, არც აცხელა, არც აცია.

თავის ფლობა ვინც არ იცის აბა იგი რა კაცია.

თინათინ იყო ამაყი, ქალი თავისა მფასია,

არცა შეზღუდვის მქონელი, დახარჯოს ოქრო ასია,

შახის ასულის მთხოვნელთა თინათინს ქონდა ცხრა სია,

მაგრამ ქალმა ხომ იცოდა თავისი თავის ფასია.

თუცა გარეთ მხიარულსა გულსა ქონდა მაინც დარდი,

ერთი ბიჭი შეუყვარდა, მისი სიტკბო, მისი ვარდი,

მაგრამ ბიჭმა არც შეხედა. ხან სასწრაფო, ხანაც არდი,

თიკო თავის თავს ეტყოდა "ვაჟო, რატომ შემიყვარდი"

თიკოს ყავდა მეგობრები, ცოტა გოგო, მეტი ბიჭი,

ერთად იყვნენ, დაგიჟობდნენ, დისკოტეკა, ღიჭი-ღიჭი,

გოგო ბიჭს გაამწარებდა, ეს მისდევდა, ვერ დაიჭი,

როგორც დასო მიყურებენ.. რაღა გინდა მეტი ნიჭი.

ცეკვავდა ბალეტს თინიკო, ტან-ფაქიზ, როგორც გედია,

მის გვერდით ჩაქრეს ყოველი, მირანდუხტი და მედია,

ცეკვის სანახად უცხონი ბევრნი მოვიდეს მედია,

"პრიმ-ბალერინა გამოვა, გოგმანობს როგორც მტრედია"

თინათინს მალე მობეზრდა ცეკვაც და პოპულარობა,

ჩარჩო არა აქვს, არც ვალი, არ აქვს ზრუნვა და მთავრობა,

ქვეყნების უყვარს მონახვა, ახალი გრძნობა-მგზავრობა,

ხან თუ ჩატშიაც შეივლის, იქაც ხომ უნდა მაგრობა.

ორი დევი

იყო ჟამი ავთანდილის, ოდეს გულსა ქონდა ძგერა,

ოდეს ფიქრნი არეულნი გონებასა დააძგერა,

ოდეს თვალნი აცდუნებდა, საროს ტანი ანდა ბგერა,

ჰა, თინიკოს გამოჩენით დაიწყო ახალი ერა.

პირველსა ჯერსა თინათინ ავთოი გაუკვირია,

უცხო სიყვარულს აუხსნის - არც რასმე დააკვირია,

როს იყო სუსტი, მკითხავმა უთხრა - იყავი გმირია,

თიკომდე დრო გაატარა და მერე გადაირია.

თინათინს ესრე ამბავი უჩნს ვითა მღერა ქნარისა,

ახალი პაკლო გავჩითე - დაქალს ეტყოდეს ნარისა -

ვუყვარვარ საწყალს გულწრფელად, იმედი ქონდეს ან რისა,

ჩემი მისდამი გრძნობები - მოტანილ არის ქარისა.

ხოლო-კაი ავთანდილი ძალას, ფულსა არა ზოგავს,

ხამს აჩუქოს ფუმფულინი, საყვარლობა, რამეს რომ გავს,

რაცა ხელფასს აიღებდის თიკოს უძღვნის, სრულად მოგავს,

თუცა ვერა გამოსტყუოს სითბოება ქალს, მსავსს-ხო-ავს.

ვაჟმა ესე განიზრახა, რადაც უნდა დაუჯდესა,

თინათინი მისი გახდეს, შეიყვაროს, თან უჯდესა,

თუცა ეტყვის გონებაი: ავთო, ნუთუ გიღირს ესა?

ქალი ტურფა რად გარგია, რომელ ომში გამოდგესა..

თინათინ შორით მოუვლის, თან გულცივობა სჩვევია,

ხამს მისთვის ვაჟის გრძნობანი ალბათ მორიგი კევია,

ავთო მიენდო გულის თქმას, გულს გრძნობა ვერ დასტევია,

აზრით თუ გულის ძახილით?! ორი უკვდავი დევია..

აქა ამბავი ავთანდილის თინათინთან პაემანზე წასვლისა

გამოხდა ხანი მრავალი, ნეტავი რამდენ თვიანი,

ავთოს და თიკოს კავშირი.. კავშირი? მსგავსი რი-ანი?

გოგო ასეთი თამამი, ბიჭი ასეთი ჭკვიანი.

თუკი ერთხელ ღრმად შეტოპავ მერე იქნება გვიანი.

ხამს ავთანდილ თიკოსაგან შორს ცხოვრობს და მისტიროდეს,

არცა ტრანსპორტ რამე ყავდეს, ან იყიდოს ნეტავ ოდეს?

გოგო ეტყვის - მე არ მინდა ჩემს სიყვარულს ვერ ვნახოდე,

ანდა თვეში ერთხელ ვნახო, მერე კი მას ვინატროდე.

ქალაქი ესე თიკოსი ორას ოთხმოც ვერსსა ძევსა,

გადივლიდე ხიდსა მრავალს, პერევალსა - ესრე ხევსა,

სანამ გზაში მიდიოდე დაღეჭავდე ასსა კევსა,

თუცა გზაი კარგი არის, არ უჭირავს არც ერთს დევსა.

თინათინ ქალი შაჰისა.. ავთანდილს უნდა გმირობა,

მუნ კი არ უნდა გამოსვლა, ქალაქსა სადღაც გზირობა,

მაგრამ თინიკოს თვალები.. ავთოს გაუჩნდა ცილობა:

წასვლა თუ ოდენ არ წასვლა? შეექმნა დაღრეჯილობა.

ბოლო სწასვლა გადაწყვიტა სიცოცხლეში მან პირველად,

არცა ვინმეს სახლში უთხრა.. ესეც ისევ ხამს პირველად,

თიკოს გუშინ შეუთანხმის - მანდ მოვდივარ ჩემო ელად,

შენ სიყვარულ გულისათვის აჰა, გავედ ტყედ და ველად.

თიკოს გულში რაღაც გრძნობა.. არა არ სიყვარულია,

ალბათ უფრო თავის ქება, სიამაყე - ხამს გულია,

ნახე - ფიქრობს - ჩემს გულისთვის საიდანა სად უვლია,

რა მაგარი ვიღაცა ვარ. ყველამ მომცეს თვის სულია.

ხოლო ვაჟის გონებანი სულ სხვადასხვა აზრსა წერსა,

აი, ჩავალ, თიკოს ვნახავ, გავახარებ ერსა, ბერსა.

და აქ გაწყდა ავთოს ფიქრი.. აზრი გახდა განაჯერსა.

მერე რა ქნას აღარ იცის, მეტი ფიქრი ვეღარ ჟღერსა.

დილით წამოხტა ავთანდილი, თუმცაღა უყვარს ძილია,

ახალი ზმანი ჩაიცვა, გამოიხეხა კბილია,

ხამს ავტოსაგურს გავარდა, "მარშუტკას" მიასწრილია,

მეტი ადგილი არა მაქვს - ეტყოდა მძღოლი ილია.

ოჰო, ავთოს ჩანაფიქრი, გეგმა, ნგრევას აპირებსა,

ძიაკაცო, თუ არ ჩავალ სახლი თავზე დამენგრესა..

ვა, სად დაგსვა, გიჟი ხვარ ხარ - მძღოლმა უთხრა ავთოს ესა

- აგერ ტაბურეტკა მქონდეს, აქ დაჯექი თუ გინდესა.

პაემანი

ავთო მიდის თინათინთან, გული მეტად ბაგუნობსა.

თინათინს კი სძინავს მშვიდად, არცა რასმე ხამს უბნობსა,

მგონი სულაც დაივიწყა ვაჟი. გუშინ საუბრობსა -

რა გიჟების მაგნიტი ვარ. ჭკვიანს ჭკუას ჩავუქრობ-სა.

ვაჟი გზიდან გამოვიდა, დაურეკა - არ იღებსა,

ეს რა ტენდენცია არის, მობილს სადღაც შორსა დებსა,

ხამს ეს ხალხი საოცარნი, მობილ აქვს, არ იხმარებსა,

ხან-ცა სადმე ოთახს დარჩეს, ხან წყალში ჩაუვარდებსა.

მეხუთე რეკვამ ზარისამ გამოაღვიძა. ჩაიყო..

დახედა - აუ, გიჟია, რა დროის წამოსვლა იყო,

ალო, სადა ხარ, მოდიხარ? - აზრები ორად გაიყო,

გავიდეს? თან ეზარება. თან უნდა ნახოს რა იყო.

ვაჟი მიდის სიხარულით, თავის ოცნების ქალს ხვდება,

თან-ცა ფიქრობს ოცნებებში, ნეტავ მერე რა მოხდება,

არ გათიშოს ტელეფონი, აღარ უნდა ჯიბეს გდება.

ოდეს მიჯნურს ატყუებდე ადრე, მალე ვერ მიხვდება.

ქალმა ჩაიცვა შარვალი, არა მოტკეცილ, დიდია,

ხამს შარფი შემოიხვია. მზე არის, მაგრამ ჰკიდია,

თავს დაიფარა კენგოლი, თითქოს თმის ქონდეს რიდია,

და ზღვისა რასმე ფლოსტებით მუნ გაიარა ხიდია.

ვაჟსა უთხრა - დამელოდე, როგორც კი შევძლებ, მოვიდე.

ჯერ უნდა ერთგან მივიდე და მერე მანდ გამოვიდე,

ავთოი უცხო ქალაქში არ იცის სად გამოვიდეს,

იქნებ არც ღირდა ჩამოსვლა - ასეთი ფიქრიც მოვიდეს.

გავიდა ერთი საათი, ვაჟს ეწურება ფიალა,

მას ხომ გათვლილი ქონოდა რომელ წუთს თუ სად იარა,

თავის ქმედების სისწორე თავიდან დაატრიალა,

აჰა, ჩავიდა, მაგრამა ქალმა დამართა იარა.

აგერ მოდის ვიღაც გოგო.. არა, თიკო ეს არ არის,

იქნება ის.. იქნებ იგი? რა პონტია ე, სად არის?

კი, მე ვიცი პაემანზე გვიანობა მოდად არის

მაგრამ დროის გაფლანგება რატომ არის ასე ქარის?

ბოლოს მოვიდა თინიკო, გულ-ცივი, არ ღიმილითა,

- დილიდან რაღაც ცუდად ვარ თავისა მუნ ტკივილითა.

ვაჟი ეცადა გართობას თავისის სიტყვა-ტკბილითა,

ზის თინათინი კლდე-ქალად, არა-მზე არის დილითა.

ავთო მოყვეს ანეგდოტნი, თინათინ არ იღიმისა,

სადღაც შორეთს იყურების, ფიქრი არის სხვაგან მისა,

ერთხელაც კი არ შეხედა როგორც შეეფერებისა

ვაჟსა, რწმენა დაკარგულსა, როგორც წყალი არის ისა.

უეცრად ადგა თინიკო: სახლში-ცა მაგვიანდება,

კარგ იყო შენი დანახვა.. ეგრეცა დამიამდება.

ისემც რა გითხარ ქალაო, რაც არა გაგვიანდება,

მაგრამა თავის ფასილი მოდაა, არ უღამდება.

ავთო ასე გულნაკლული პაემნიდან წამოვიდა,

ქალი-ღმერთი, ქალი-ფიქრი, ქალი-დარდი, ქალი - გნიდა!

აჰა! - ეტყვის გონებაი - გაფრთხილებდი? ესე გინდა!

აყოლილხარ გულის თქმასა. შენი საქმე არის წინდა!

შენ რაღა იცი?! - გულ ეტყვის - ნეტარ არს სხვისი მგოსანი,

დღეს არა? ხვალ შეგიყვარებს! ხვალე გახდები ფრთოსანი.

ვაჟი დაიბნა, არ იცის. ამ დარგში არს ოროსანი,

გრძნობა-გონების კამათში გახდების გულდარდოსანი.

.

ნიჭიერი და ზარმაცი.

კაროჩე, როგორც ვიცით ქართველები ნიჭიერი და ზარმაცი ერი ვართ.

ხოდა ამის დასტურია ის, რომ ამდენი წერის მერე, დღეს, 1 ნოემბერს, დამეზარა რა ამ პოენის გაგრძელება, გადავწყვიტე შემდეგი თავების მოკლე შინაარსი გითხრათ.

მოკლედ, ეს ჩვენი საწყალი ავთო წამოვა უკან, იფიქრებს, იფიქრებს, მერე გადაწყეტავს რომ მისი ოცნების ქალი თუ ასეთი ცუდია, სხვები რაღა იქნებიანო, წავა, დადგება ხიდზე და გადახტება წყალში. ხოდა ცურვა კი არ იცის. ვერ მოიცალა ახლა ცურვის სასწავლად. :) ხოდა გადახტება ასე წყალში, მდინარეში ჩავარდება სადღაც. ჩავარდება და ესე იგი, ეს მდინარის ცივი წყალი თავის ცხელ გრძნობებს და ფიქრებს ისა გაუგრილებს, თქვენი მოწონებული. მარა გაუგრილებს კარგია, ახლა სადღც ჭიჭინაში მიაქანებს ეს ოხერა მდინარე. ამან კი ცურვა არ იცის.

ხოოდა როგორც იქნა მოიფიქრა რომ ღმერთმა თქვა, გაანძრიე ხელი და გეშველებაო და გაანძირა ამანაც და უცებ ისწავლა ცურვა. ისწავლა რა, როგორღაც კი გამოვიდა ნაპირზე თულ დალურჯებული ამ ქვებზე მიხეთქებისაგან და შეცივნული და კაროჩე, მაგარი გაკვეთილი ისწავლა რა. თიკოს დედაცო - ცხოვრებაში რომ არ შეუგინია, ახლა თქვა ავთომ - რამის მართლა არ მოვიკალი თავი ვიღაცა სწერვას გულიზაო?

ასეთი პათოსით წამოვიდა სახლში. მერე იყო მთელი რაზბორკები, აბა რატომ გაქვს ეს სინიაკებიო და კაროჩე, ტვინის ბურღვები რა. მერე რომალური ცხოვრებაც თითქოს ისევ თავიდან დაიწყო, მარა ერთ დღესაც გავიხედოთ და თიკო უმესიჯებს როგორ ხარო. ხოდა გონებამ ისევ უკან გადაიწია, მოეძალა გრძნობები. კაროჩე, ეს ბიჭი მაგარი არამდგრადი ვიღაცა გამოდგა რა. ვერ ისწავლა ეტყობა ის ცივი წყლის ეფექტი. ვერ ისწავლა და დაადო თავი და წავიდა ისევ თიკოსთან.

წავიდა ესე იგი თიკოსთან, იმან გაუღიმა.. არ ვიცი რატომ, მარ გაუღიმა. ეგ კი არა და დაელაპარაკა კიდეც და ავთოს გულის გასახარად, სადღაც პარკშიც წავიდნენ ერთად და ნაყინიც კი მიირთვეს და ავთოს მეტი რაღა უნდოდა, ადუღდა და გადმოვიდა. :) საწყალი ბიჭი რა! რა ტყუილად ეუბნება გონება, გაანებე მაგ გოგოს თავი, კაის არაფერს მოგიტანოსო. მარა არაა! მადა ჭამაში მოდისო და მეორე დღესაც წავიდა და ნახა.

წავიდა კაია, როგორც ვთქვით, კაი შორს ცხოვრობდა თიკო და ამ ოხერა ავთოს მანქანა არა ყავს. ხოდა წავიდა ესე იგი და ამ ჯერზე ისევ სალი კლდესავით დახვდა თიკო.. მოკლედ, იგივე ზღაპარი რა. ტრალაი-ლალაი, ცივ-წყალ გადასხმული ავთო ახლა თავის მოკვლის უფრო დახვეწილ მეთოდებზე გადადის. შტერია რა ფაქტიურად, მარა რაც არის არის, ავია თუ კაია, ჩვენია. :)

მოკლედ, როგორც ვიცით ვსეზნაიკაა ავთო და საიდანღც გაჩითავს.. გაჩითავს.. ციანიდი ჯობია თუ დარიშხანი? კაროჩე, დარიშხანს. ესაა თეთრი რაღაცა, რომელსაც თუ შაქარს შევურევთ, ემმგონი არც შეემჩნევა. ხოდა ასე, შეურევს შაქარს, უფრო ზუსტად შაქრის ფხვნილს და ჰაიდაა, წავიდა ცეცხლი-პურიჭამა! დამიჯერეთ, ცურვა რომც იცოდე, დარიშხანის ჭამის მერე ნაპირზე ვერ გამოაღწევ. ხოდა ამანაც ვერ გამოაღწია. ჯერ გაცივდა, მერე დასცხა, მერე გულისრევები და ჭირი და დოზანები დაემართა.. რათა შვილო, აი რათა ჰა? ვისი გულისთვინა, თორემ კი.

ხოდა ასე მოიკლა თავიი.. მერე იტყვიან რათაო. კარგი სამუშაო ქონდაო, კარგი ოჯახიო, სახლიო და გარემოვო.. აბა ასეთი ჭკვიანი ბიჭი როგორ იზავდაო. ენდე თუ არა! არადა დაეჯერებინა რა გონებისათვის, დაეჯერებინა! ბლიინ! აი ეგ არის რა, რაც გიწერია, არ აგცდება. გიჟი იყო და გიჟად დარჩა. ვსო, წავედი მე.

 

ა, ხო, მართლა. სურათები, რომლებითაც გაფორმებულია ეს პოსტი, ეკუთვნის ერთ მოდელს, რომლის სახელის ბოლო ექვს ასოს არ ვასახელებთ. :) და აქვე - ახლა მომივიდა კაკრას კარგი რითმები და ერთ საფინალო სტროფსაც დავწერ:

რატომ გადაადნე, რომელ გორისა ხარ,

ჩემი გრძნობები ნახმარი ფისივით?

სადღაც ყოფნას და არ ყოფნას შორისა ვარ

საფლავს მიწერილი წლების დეფისივით.