ფაქტები ჩვენს ქვეყანაზე

დიდი ხნის წინ მინდოდა ამ პოსტის დაწერა, მარა ვერაფრით მოვიცალე. ხოდა რადგან თვე იწურება და მე სინდისმა შემაწუხა, რამე დაწერე ბლოგზეო, ძალიან საინტერესო ფაქტები მინდა გითხრათ ჩვენი ქვეყნის ვითარებაზე, რომელიც კიდევ უფრო საინტერესოდ გადმოგვცა ეროვნული ბანკის პრეზიდენტმა კონფერენციაზე.

1. ჩვენს თავს მხოლოდ 2013 წელს დავეწიეთ. ყველამ ვიცით, რომ 1990 წელს რომ დაიწყო საბჭოეთის და შესაბამისად, ჩვენი ეკონომიკის რღვევა, დედა აღარ ყავდა ქვეყანას. უარესი ისაა, რომ კაცი-შვილმა არ იცოდა რა უნდა ეკეთებინა და საკუთარ თავზე დაიწყო ზრუნვა ყველამ. ვისაც იარაღი ქონდა და ძალა - მეტი მიისაკუთრა და საბოლოო ჯამში 1994 წელს საქართველოს სახელმწიფოს ჯამში 1 მილიონი დოლარიც კი არ გააჩნდა. აი 94 წლიდან ნეელა მაგრამ მაინც, იწყება აღმასვლა. მხოლოდ 1998 წელს მიიღწა ის, რომ ჯართი არ იყო საქართველოს მთავარი საექსპორტო საქონელი. ხოლო 2013 წელს მივაღწიეთ განვითარების იმ დონეს, რომელიც იყო 1989 წელს. გამოვიდა, რომ 14 წელი სულ დაიკარგა. და რა თქმა უნდა თურქეთი უკეთეს დღეში იქნება, მან ამ 14 წლის მანძილზე განვითარება გააგრძელა. არადა 89 წელს თურქეთს ვუსწრებდით ერთი თავით.

2. საქართველო - თხილის ქვეყანა. ძალიან უხერხულად ჟღერს, არა? მივეჩვიეთ ვთქვათ, რომ საქართველო ყურძნის ქვეყანაა. არადა სომხური ყურძენი შემოგვაქვს და თხილის გაყიდვიდან გაცილებით მეტი შემოსავალია. რატომ ხდება ასე? იმიტომ, რომ არ გვაქვს ყურძნის შესანახი მაცივრები. აი, მოვიდა ბევრი ყურძენი. დავწურეთ, გამოვიდა ღვინო. დაგვრჩა სუფრის ყურძენი. სად შევინახოთ? სარდაფში. რამდენი ხანი? მეორე წლამდე გაძლებს? აი სომხებს მაცივარი აქვთ. ჩვენ არ გვაქვს. რას აკეთებს სახელმწიფო? ამაშია საქმე სწორედ, რომ სახელმწიფო ვერაფერს გააკეთებს, გარდა იმისა, რომ ხელი შეუწყოს ვიღაცას, რომელიც მოინდომებს და გააკეთებს ამ მაცივარს საქართველოში. მარა აკეთებს ვინმე? არა.

3. ქვეყნის მოსახლეობის ნახევარი ქმნის ქვეყნის პროდუქციის 10%-ს. ეს რომ გავიგე მაშინღა დავფიქრდი იმაზე, რომ გლეხი კაცი საკუთარ მოსავალს თვითონვე ხმარობს და დღევანდელი საჭმლისთვის შრომობს. ის, ვისაც გასაყიდად მოაქვს ან ქვეყნის გარეთ გააქვს, არის სწორედ ის 10%. ჩვენი მიწების დამუშავება ხდება ისეთი ტექნოლოგიით, რომელიც ამ 100 წლის წინ გამოიყენებოდა. რომ მოინდომო 100 კომლიან სოფელში მხოლოდ 3-4 კომლი იქნება საკმარისი იგივე ფართობის მიწის დასამუშავებლად უახლესი ტექნიკა რომ გამოიყენო კაცმა. მარა სად წავა დანარჩენი 96 კომლი? ჭამა ხომ უნდა? ხოდა ქვეყნის სატკივარიც სწორედ ამაშია, რომ ქალაქში რომ წავიდეს, ტოტალური უმუშევრობა იქნება. ამიტომ იძულებულია დარჩეს სოფელში, თავის სამყოფი საჭმელი მოიყვანოს და ქვეყნის მშრომელმთა ნახევარმა მხოლო 10 % პროდუქცია შექმნას.

4. ურბანიზაცია. როგორც წესი ქვეყნის სიმდიდრე ქალაქად იქმნება: ქარხნები, ფაბრიკები, ორგანიზაციები.. როგორც სემინარზე ითქვა, კომუნისტებს კარგად ესმოდათ ურბანიზაციის მნიშვნელობა. სწორედ ამიტომ გააშენეს ტრიალ მინდორზე ქალაქი რუსთავი. ამიტომ ააშენეს მთელი დასახლება "კომბინატი" გორში. მაგრამ ქართულ ურბანიზაციას ერთი თავისებურება აქვს: თავკომბალაობა. როგორც წესი, განვითარებულ ქვეყანაში ყველაზე დიდი ქალაქის მერე რა ქალაქიცაა, იქ უნდა ცხოვრობდეს დაახლოებით ნახევარი იმ ყველაზე დიდი ქალაქის. მაგალითად თბილისში თუ ცხოვრობს 1000 კაცი, მაშინ სიდიდით მეორე ქალაქში, ქუთაისში უნდა ცხოვრობდეს 500 კაცი. არადა თბილისში ცხოვრობს 1 200 000 მოსახლე და ქუთაისში მხოლოდ 100 000 - 12 ჯერ ნაკლები. ერთად-ერთი ქალაქი, რომელიც ვითარდება, თბილისის გარდა, არის ბათუმი. ისიც იმიტომ, რომ უდიდესი ძალისხმევა ჩაიდო ამ ქალაქში. და კიდევ ერთი საინტერესო დეტალი: ომამდელ პერიოდში ატეხილი მშენებლობების ბუმი ყოფილა ურბანიცაზიის მხოლოდ ჩანასახი. ურბანიზაცია მაშინ იქნება ეფექტური, როდესაც კრედიტი ბინის შეძენაზე იქნება არა 7 ან 8 %, არამედ 1 ან 1.5 %.

5. ჩვენ შეგვიძლია მოვკლათ იმპორტი. ამის გაკეთებას საერთოდ არაფერი უნდა: იტყვი რომ მორჩა, აღარ შემოვა გერმანული მანქანები და ასეც იქნება. რუსეთმა თქვა, აღარ შემოვა ბორჯომიო და მასეც მოხდა. რუსეთს კიდია ბორჯომი, მარა მანქანების იმპორტით ბევრი სულდგმულობს. იმპორტის მოკვლა კი შეიძლება ვინმესთვის გამოსავალი იყოს. ტიპა რატომ შემოდის გარედან კვერცხი, როდესაც საკუთარი გვაქვს. ან სახელმწიფო რატომ არ იცავს საკუთარ მეწარმეებს, შეზღუდოს იმპორტი. კიბატონო, მოვკლავთ იგივე კვერცხის იმპორტს. რას მივიღებთ შედეგად: გაზრდილ ფასებს კვერცხზე, ცარიელ დახლებს.. რამეთუ ვერ აუვა მოთხოვნას ადგილობრივი წარმოება. თუმცა ეს მომენტი დროთა მანძილზე მოგვარდება. ნახავს ხალხი რომ ფული იშოვება ამ საქმეში და ყველა დაიწყებს ფერმების კეთებას.. რევიც.. ასე მგონია მე. მარა მანამ რა ვქნათ?

6. რით ცოცხლობს ქვეყანა? ჩვენ გვაქვს უარყოფითი სავაჭრო ბალანსი. ეს ნიშნავს, რომ უფრო მეტი ფული გადის ქვეყნიდან, ვიდრე შემოდის. გადის იმიტომ, რომ რაც არ იშოვება ჩვენთან, იძულებული ხარ იყიდო გარედან: სონის ტელევიზორი, ვესტელის მაცივარი, ოპელის მანქანა ან გოპროს კამერა. ის კი არა და რაც ჩვენთან იშოვება, საჭმელი, ამასაც ვყიდულობთ. ვყიდულობთ დასვენებას უცხო ქვეყნებში. ვყიდულობთ პროგრამებს სხვა ქვეყნებიდან. რითი ვაკომპენსირებთ ამ დანაკლისს? უდიდესი წყაროა ტურიზმი. ასევე რაც ექსპორტზე გადის.. არ ვიცი, ჩაი მაგალითად. წვენები გაგვაქვს, თხილი იგივე.. ასევე საზღვარგარეთ მყოფი ჩვენი თანამემამულეები რომ გზავნიან ფულს, ესეც შემოსავალია. და ინვესტორები რა თქმა უნდა - ამათ ფულიც შემოაქვთ და ისეთ რამეებსაც აკეთებენ, რითაც ადგილზე იწარმოება ფული.

7. რაც მაგრები ვართ, ქართველები ვართ! -  ჩაატარეს გამოკითხვა: რითი დაგეხმაროთ სახელმწიფო, რა გჭირდებათ რომ უკეთესი შემოსავალი ნახოთო. აბსოლუტურმა უმრავლესობამ თქვა, რომ მათ ჭირდებათ ფული, უკეთეს შემთხვევაში იაფი კრედიტი, და მერე მე მივხედავ თავსო. თითო-ოროლამ თუ მოითხოვა განათლება. ზუსტად ესაა მთავარი პრობლემა, რომ ცოდნა არაა ქვეყანაში. სწავლა ეზარება ყველას და სკოლიდან თუ ლექციიდან გაპარვა მაგარ ტიპობად ითვლება. რანაირად მოახერხა დაატომურებულმა, დაქცეულმა იაპონიამ ლიდერი გამხდარიყო და ამერიკისთვის გადაესწრო კაცო?! როგორ ახერხებს ისრაელი, რომელსაც საერთოდ არაფერი გააჩნია, ლიდერი იყოს წვენების ექსპორტში? რანაირად შეძლო ბანანის სახელწიფო ბრაზილიამ, რომელიც წესით აფრიკაზე უფრო განვითარებული არ უნდა იყოს, ასეთი ქვეყანა გამხდარიყო? როგორ შეძლო სამხრეთ აფრიკამ, ეგეც ხომ აფრიკაა, ყველაზე განვითარებული ქვეყანა იყოს აფრიკაში? გამოცდილების გაზიარება, სწავლა და ცოდნის გაღრმავება არის ჩვენი შველა და არა იმის ძახილი, რომ ყველაზე მაგარი ერი ვართ, არავის სწავლება არ გვჭირდება და სად იყვენენ ეგენი, ჩვენთან რომ ვეფხისტყაოსანი იწერებოდაო. გეთანხებით, მაშინ მართლა წინ ვიყავით, მარა ხომ არ შეიძლება მუდმივად იმ დონეზე დარჩენა, არა?

8. შვილები, როგორც მომავლის უზრუნველყოფა. არსებობს მომავლის დაზღვევის ორი ხერხი: 1. შრომის შედეგად დაგროვილი საპენსიო ფონდი და 2. ინვესტირება შვილებში. როგორც ყველა ხვდებით საქართველოში მეორე ხერხია დამკვიდრებული. მთელი შენი ცხოვრება შვილების კარგად ყოფნაზე ზრუნავ და მერე ისინი ვალდებულები არიან მოგიარონ სიბერეში. უბრალოდ შეიძლება "შვილი არ გამოგადგეს", მოგიკვდეს ავარიაში ან რამე მსგავსი, ცოლი მოიყვანოს, რომელიც ისე აურევს ტვინს, რომ შენ აღარც მოგხედავს.. არ მითხრათ რომ ასე არ ხდება. უმრავლეს შემთხვევაში შვილები მართლაც უვლიან მშობლებს. თუმცა ყველაფერს აქვს თავის დადებითი და უარყოფითი. ხომ ხდება, რომ მშობლებს უნდათ საკუთარი ოცნებები შვილებში განხორციელდეს (ისინი, რაც თვითონ უნდოდათ გაეკეთებინათ, მაგრამ ნაადრევი ქორწინების შედეგად გაჩენილ შვილებზე გადართულებმა ვერ შეძლეს) და საერთოდ არ მიყავთ იქითკენ, სადაც შვილს უნდა. საპენსიო ფონდის მინუსი კი ჩემმა ოჯახმა თავის თავზე გამოსცადა, როდესაც პაპაჩემმა ფული შეიტანა ბანკში, მერე საბჭოეთი დაიშალა და ფინანსებიც გაქრა.. :(

 

ჩვენ გვაქვს ქვეყანა ასაშენებელი. ეს ერთად-ერთი საქართველო არსებობს და ისიც ჩვენია, ჩვენ უნდა მივხედოთ, ჩვენ უნდა დავდოთ ყოველ დღე ერთი აგური მაინც მის საშენებლად, ჩვენ უნდა დავალაგოთ, გავამწვანოთ და დავიცვათ. თორემ სხვას ან მაგარი მოშნად კიდიხარ ან მაქსიმუმ არ კიდიხარ იმიტომ, რომ შენი მიერთება უნდა. რა თქმა უნდა არის ხალხი, ვისაც ოქროს ჯაჭვი ან თუნდაც ვერცხლის ჯაჭვი ურჩევნიათ თავისუფლებას, მაგრამ ვინც კეთილდღეობაში გაცვლის თავისუფლებას ვერც ერთს მიიღებს და ვერც მეორეს. ბოლოს კი სახალისო ვიდეო მაინც.. განწყობისთვის. :)

ჩემი 2013

რამდენიმე ათეული წუთი რჩება და კალენდარული 2013 წელი ისტორიას ჩაბარდება. ვზივარ ჩემს დიიდ ოთახში, წინ მიდგას უგემრიელესი ნამცხვარი.. მმ.. მართლა კარგია. და შესანიშნავ განწყობაზე ვარ დილის 7 საათზე ადგომის, ჯამში 3 საათი გზის და 5 ის მაგივრად ისევ 7 ზე დამთავრებული შრომის მიუხედავად. ასე, რომ Let's Roll და გადავავლოთ თვალი 2013 წელს.

2013 წელი იყო ყველაზე დატვირთული, პროდუქტიული, ემოციური და შემომტანი წელი ჩემს ცხოვრებაში. ახალ თანამდებობაზე წინა წელს გადავედი და 2013 ში საშუალება მქონდა აიტის მთელი მშვენიერება და უპირატესობები შემეგრძნო. პირველ რიგში მინდა ავღნიშნო, რომ ნოკია N82 ის ნაცვლად Samsung Galaxy s Duos მაქვს, რაც რა თქმა უნდა წინ გადადგმული ნაბიჯია და მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლეს მიმწარებს ეს ტელეფონი, უკვე მიძნელდება მის გარეშე.

"ოპერაცია ახალი წელი"

გუშხამ გახლდით ამ საბავშვო კინოკომედიაზე ინტერესის გამო. ტიპა მახსოვს "მარტო სახლში" რა ემოციებს იწვევდა ჩემში პატარაობისას, როგორი აღფრთოვანებული ვიყავი კევენით და მისი ოინებით და საზრიანობით. ხოდა აგერ ქართველებმაც გადაიღეს მსგავსი სტილის კინო და ამის გამოტოვება იქნებოდა? ხოოოდა წავედიი..

უნდა ვაღიაროთ რომ დუტა სხირტლაძე არის მართლა კარგი და მართლა მაგარი მსახიობი. იდეაში მისი როლი მთავრად არ ითვლება, ისევე როგორც ნანუკა ხაზარაძისა, მაგრამ ბუნჩულა მამის როლს ბრწყინვალედ თამაშობს. რასაც სამწუხაროდ ვერ ვიტყვი საკუთრივ ცელქ ბავშვებზე. კი, გოგოც და ბიჭიც ძალიან სასიამოვნო ბავშვები არიან და შეიძლება ითქვას, რომ ცუდად არ თამაშობენ. თუმცა არც კარგად თამაშობენ კევენივით. ან შეიძლება მაშინ ბავშვის თვალით დანახული კინო უკეთეს ემოციებს იწვევდა ჩემში. ყოველ შემთხვევაში ჩემს უკან მჯდომი პატარა ბავშვები ძალიან ხალისობდნენ კინოზე.

ერთი რაც შემიძლია ზუსტად ვთქვა ამ კინოზე არის ის, რომ მშვენიერ დრაივს, რომელიც კინოში ვითარდება სასტიკად აგდებს უხეირო მონტაჟი. არის ძალიან ბევრი შავი წყვეტები, როდესაც ვერ იგებ რა მოხდა და ყურების ინერციას კარგავ. ასევე ძალიან ბევრგან მუსიკა ზედმეტად მაღალზეა ვიდრე ლაპარაკი და მიუხედავად რუსკა მაყაშვილის შესანიშნავი მსახიობური თუ ფიზიკური მონაცემებით გადმოცემული ემოციებისა, მაინც ნეხვატკა გრჩება.

მაგრამ ფილმში სინამდვილეში საკმაოდ ბევრი სახალისო მომენტია, რაც ერთის მხრივ დუტა სხირტლაძის დამსახურებაა, მეორეს მხრივ ნიკა გრიგოლიას ტუტუცობისა. სცენარი იდეაში ცუდი არაა და კარგი საბავშვო კინო იქნებოდა, რომ არა ზემოთხსენებული გაუგებარი წყვეტები მონტაჟში. ფილმის კიდევ ერთი პლუსი ისაა, რომ მასში ძალიან ცოტა რეკლამაა. სულ ორი შევამჩნიე მე - გუდვილის და მაივიდეოსი.

ცოტა უცნაური სცენარის, საშუალოზე დაბალი ხარისხის მონტაჟის და ბავშვების არც თუ ბრწყინვალე სამსახიობო მონაცემების გამო ფილმი "ცელქი ბავშვები - ოპერაცია ახალი წელი" ჩემგან იღებს 5 ქულას 10 დან რეკომენდაციით - არ გადაიღოთ მეორე ნაწილი ან თუ გადაიღებთ მონტაჟს მიხედეთ. ესაა ფილმი, რომლის სანახავადაც, მთელი ჩემი ქართული კინემატოგრაფიისადმი არსებული პატივისცემის მიუხედავად, კინოთეატრში წასვლას და 10 ლარის გადახდას არ გირჩევთ. ეს კინო უნდა ინახოს ტელევიზორში ოჯახში ტკბილეულთან და წვენებთან ერთად. მრავალ ახალ წელს დაესწარეთ. ენ თარო ადუნ!

ბოლო თავისუფალი დღე 2012 ში

ენ თარო ადუნ, ექსექუთორ! წლის დასაწყისშივე ვთქვი, რომ 2012 წელი მომწონს თქო. არ ვიცი რატომ, იდეაში მოსაწონი არაფერი ქონდა, ერთი ჩვეულებრივი წელი იყო, ჩვეულებრივად დაიწყო, შვეულებრივ ვიყავით დეიდაჩემთან სტუმრად 1 რიცხვში და შესაბამისად - მამაჩემის მძღოლიც გახლდით იმ საღამოს.. სამუშაოზე მისულს ისევ ჩვეულებრივი ცირკი დამხვდა და ვერ ვიტყოდი, რომ წლის უმეტესი დრო არაჩვეულებრივად გავატარე. სამაგიეროდ შემიძლია ვთქვა რომ

1. 2012 და სამყაროს დასასრული არა, ზანგი და ისიც ქვაზე დახატული!
2. წელს პირველად მოხდა ხელისუფლების შეცვლა ისე, რომ რევოლუცია არ მომხდარა. ამაში მეც მივიღე მონაწილეობა და ძლიერ ამაყი ვარ, რომ მე ჩემი პოზიცია მაქვს, სხვას თავისი და ამის გამო ერთმანეთს არ ვხოცავთ.
3. დიდი ხნის ოცნება ასრულდა და სახლის სახურავი გამოვცვალე. სრულიად თუნუქისაა და ყველა სხვა სახურავის თავზეც გავიარე!

4. ვიყავი ერთ-ერთ საუკეთესო ქორწილში, რომელიც ოდესმე ყოფილა და ბუნებას ხომ ბალანსი უყვარს - ამომადინა ზოგ-ზოგიერთმა ყელში თავის პათოლოგიური სლეობით.
5. სამუშაოდ გადავედი თბილისში. ვერ ვიტყვი რომ ამით ძალიან აღფრთოვანებული ვარ - ყველაფერს აქვს თავის პლუსი და მინუსი და მე ჯერ-ჯერობით მარტო მინუსებს ვხედავ თბილისში. იმედია ზაფხულში რამე გაპლიუსდება.. ტემპერატურა მაინც..
6. ამის გამო ვერა და ვერ ჩავედი მცხეთაში ველოსიპედით, ხოლო იმის გამო, რომ მელანოც თბილისში გადმოვიდა, ხაშურში ჩასვლამაც ფაქტიურად აზრი დაკარგა.
7. ვერაფრით ვერ მოვახერხე დამწერა ა) ბაკურიანში ჩემს ყოფნაზე, ბ) რესტორან მზიურზე და გ) თბილისში გადარჩენის წესებზე.
8. სამაგიეროდ მომეცა საშულება დავიწყო C# ის სწავლა და გავაკეთე რამდენიმე პაწაწინა და სახალისო პროგრამა.
9. მანქანა არ მიყიდია და შესაბამისად არც ცოლი მყავს.
10. და გადავწყვიტე საფუძვლიანად შევცვალო სტრატეგია: სახლს იმდენად ბევრი ფული დავახარჯე, რომ ახლა, თბილისში გადასვლის მერე, ხელში არაფერი მიჭირავს, თან არაფერი წამიღია, ერთ პაწაწინა ოთახში ვცხოვრობ, დილით ფეხით დავდივარ სამუშაოზე და თითო ლარს ვიზოგავ. სტრატეგიის შეცვლა იმაში მდგომარეობს, რომ ჩემს თავის უნდა მივხედო. ლინზები უკვე ჩამომივიდა და შემიძლია უსათვალოდ ვიარო. დავაფურთხებ ერთ ხელფასს და კბილებსაც მივხედავ. მანქანასაც ვიყიდი და მაგრადაც ჩავიზმანები, ისემც შემეწევა ადუნი!

ჩემს სამუშაო მაგიდასთან, ჭერზე, სარკესთან და სახლის კარებთან გამოვაკრავ წარწერას,  რომ არასოდეს დამავიწყდეს: Today is a Good Day to live, Exequtor!

Read-Caffe

გამარჯობა მკითხველო. როგორც იქნა მოვხვდი Read - Caffe ში და მოვიცალე მასზე მიმოხილვის დასაწერად. მაშ ასე, ყველაზე წყნარი ადგილი გორში. (გვერდი ფეისბუქზე)

საერთოდ გორში სულ სამი ადგილია, რომელსაც შეიძლება "გამორჩეული"-ს სტატუსი მივაკუთვნოთ (ლაპარაკია კვების ობიექტებზე): ბარი შარდენი, რესტორანი ნაჭარმაგევის დიდი დარბაზი და ე.წ. "არტ-კაფე". თუ პირველ ორზე უფრო მეტად იტყვი, რომ ეს "სმა-ჭამის" პონტია, უკანასკნელი სრულიად გამოირჩევა. "არტ-კაფე" შეიქმნა დასვენებისა და რელაქსაციისათვის. ის დაპროექტებულია არა იმდენად ხორციელი, რამდენადაც სულიერი საზრდოს მისაღებად. მასში არის აბსოლუტურად ყველასგან გამორჩეული დიზაინი. და კიდევ: "რიდ-კაფე"-ში არც თუ იშვიათად იმართება მწერლებისა და მუსიკოსების საღამოები.

გარემო არის უაღრესად მყუდრო. იშვიათად ხდება ისე, რომ ერთდროულად შესაძლებელი იყოს უსმინო მუსიკას, თანამესაუბრეს და სიჩუმეს. მუსიკას რაც შეეხება, არის წყნარი და არც მაღალი_არც დაბალი ხმის. მუსიკის ამბავში 11 ქულა 10 დან. ამ დროს აუდიო იზოლაცია არის საოცარი. მთელი კაფე არის ერთი დიდი ოთახი, კლიენტებს შეუძლიათ დაჯდნენ (სწორედ რომ დაჯდნენ და მასთან იატაკზეც) ერთმანეთისგან 2 მეტრ დისტანციაზე და ასეთ მცირე მანძილზე გვერდით მაგიდასთან  მჯდომი ხალხის ხმა მაინც ცუდად ისმის.

შესასვლელში არის ბარი, რომელიც ასევე სავსეა წიგნებით. სხვათა შორის, ამ მხრივ ბიბლიოთეკას არ ჩამოუვარდება. წიგნები არის უამრავი და თან საკმაოდ საინტერესო. ასე მაგალითან ვნახე აგვისტოს ომზე დაწერილი ვეება წიგნი, ასევე ჩემი საყვარელი შერლოკ ჰოლმსიც და საკმაოდ საინტერესო წიგნი ჟურნალისტიკაზე - წავიკითხე "ფოტოს სწორად გადაღება" როგორ უნდა.

სურათში ნიშანი ცუდად ჩანს, მაგარ კაფეში მოწევა აკრძალულია. ამის გამო უნდა ადგეთ და გარეთ მოწიოთ. რაც ფრიად არ მოეწონა ჩემს ერთ ძმაკაცს. დასკვნა: რეკომენდირებულია მოწევას თავი დაანებოთ. ასევე კარგად არ ჩანს, მაგრამ ძალიან ორიგინალური, წიგნებით გაკეთებული ნაძვის ხე იდგა ბარის გვერდით ძველებურ საათთან.

სიმყუდროვის მერე ძალიან მომეწონა პუფები. კაფეში არის როგორც ტრადიციული მაგიდები და სკამები, ასევე არის რამდენიმე პუფიც. მე კი სულ მინდოდა მანდ ჩაჯდომა. მოხერხებულად მოკალათების მერე შესაძლებელია შეკვეთის მიცემაც. ფასები არ არის ძალიან გაბერილი, ვფიქრობ ნორმალური ფასებია ასეთი კაფისათვის. პირველი, რამაც თავში გამირბინა, ისაა, რომ აქ არაჩვეულებრივი ადგილია პაემნებისათვის. თუ მაინცდამაინც განმარტოვება გახდა საჭირო, არის ერთი ასეთი შეწეული ოთახი, რომელიც იზოლირებული კი არაა, მარა მაინც როგორღაც გამოყოფილია დანარჩენი კაფისაგან. ყველაფერ სიკეთსთან ერთად, "რიდ კაფე"-ში არის ინტერნეტიც. ვაი-ფაი არ შემიმოწმებია, მაგრამ გვერდით მაგიდასთან იჯდა ხალხი, რომელიც იქექებოდა ინტერნეტში.

იხილეთ მენიუს პირველი გვერდი - საჭმელების ნაწილი.

და კოქტეილების ნაწილი.

არ მინდა ბარ "შარდენს" ჩრდილი მივაყენო, ისინი როგორც მინიმუმ მიმტანებით მაინც ჯობიან "რიდ-კაფე"-ს, მარა მე მაინც ეს უკანასკნელი მომწონს ფასებით, გარემოთი და აურით. აი ამ სურათზე კოქტეილი "რატომაც არა"-ა. საკმაოდ სასიამოვნო დასალევია, საინტერესო ფერისაა (ეს ნახევრად დაცლილია, ისე ოცნებისფერ-რომანტიკულია) და მალეც მოაქვთ. ამ საკითხშიც 10 ქულა 10 დან.

ორგინალურია ანგარიშის მოტანის ამბავიც. მოგვიტანეს პატარა წიგნი, რომელიც მერე აღმოჩნდა ზარდახშა. ამ ზარდახშაში იდო ანგარიში. ჩვენც იგივე წარმატებით ჩავდეთ ფული ამ "წიგნში" და წამოვედით.

საერთო შეფასება: 

გარემო 10 / 10

მომსახურება 10 / 10

ფასები 9 / 10

ადგილმდებარეობა 9 / 10

ჯამი: 9.5 / 10

ესაა ადგილი, სადაც აუცილებლად უნდა იყო ნამყოფი.

მისამართი: ქ. გორი, სტალინის გამზ N 10

პლუს იხილეთ ჩემი სხვა მიმოხილვები: რესტორანი იმპერიალი, ხინკლის სახლი, კაფე "შადრევანი" და ზახარიჩი. დაბოლოს, ახალი ტეგი შემომაქვს: მიმოხილვები.

ზახარიჩი

ნამდვილი გორელი ერთხელ მაინც უნდა იყოს ნამყოფი ზახარიჩთანო - ბრძენკაცის ნათქვამია. მე კი მეოთხე თუ მეხუთე თაობის გორელი ვარ და სულ რამდენიმე დღის წინ გახლდით ამ კოლორიტულ ადგილზე. იმედია მიხვდით, რომ კიდევ ერთი კვების ობიექტის აღწერას ვიწყებ. მაშ ასე, კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ზახარიჩთან.

როგორც გარედან ხედავთ, ესაა ბამბუკის ღეროებით გაკეთებული ერთი ბეწო ჯიხური, რომელსაც კაცი-შვილი არ მიაქცევს ყურადღებას. არანაირი მარკეტინგი, არანაირი რეკლამა, არანაირი ჭყეტელა ფერები. დიახ, ზახარიჩს არ ჭირდება კლიენტთა მოზიდვისათვის გარჯა. მას ისედაც მუდამ ყავს საკუთარი კლიენტები. და რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ამ "კაპიკს არ მივცემ" ჯიხურში საკმაოდ მაღალი თანამდებობის - დირექტორები, მათი მოადგილეები, უფროსები და მასთან გათანაბრებული პირები -  დადიან.

სულ ორი მაგიდა უდგია ზახარიჩს, სადაც მაქსიმუმ 8 ადამიანი დაეტიოს. მაგიდები ძველია, სკამები სკოლისაა, ადგილი ვიწროა და როგორც მითხრეს, ზამთარში უნდა ნახო შენო, აქ რომ ორთქლი და ბუღი დგებაო.

ბუფეტის სრული საბჭოთა კომპლექტი: 1945 წელს გამოშვებული მაცივარი, რომელიც ახლაც მშვენივრად მუშაობს. 1980-იანი წლების კარადა და სტალინის გარდაცვალების დროს, 1953 წელს გამოშვებული ლუდის ბაკლები - ნაღდი ნახევარი ლიტრი. აღარაფერს ვამბობ გაზის 1985 წლის მოდელზე - მასეთი ახლაც კი მაქვს სახლში - ყველაზე საიმედო და მოხერხებული სამზარეულოს ატრიბუტი. არაუმეტეს 20 კვადრატულ მეტრზე საბჭოეთში ხვდები.

ეს კი თვითონ ზახარიჩი - აქაურობის ჯადოქარი. ნამდვილი სახელი მგონი თვითონაც არ ახსოვს. ვეება თვალებიანი ჩია კაცი. ყური მოვკარი პოლიციელიც იყო ერთი ხანობა. ცოტა იბუზღუნა, პოსლეზე შანსი არაა არ გაგიშლითო. მერე კი გვეუბნება, თითო მწყერით რა გემო უნდა გაიდოთ, ორს შეგიწვავთო.

ზაფხულის სიცხით შეწუხებულებმა გადავწყვიტეთ გარეთ გაგვეშალა სუფრა. ზახარიჩს ადრევე ქონდა ამ ადგილზე წყალით დანამული და მართლაც რომ სამოთხე იყო იქ დაჯდომა. როგორც ხედავთ, ვიზუალური მხარე ისეთია, საქმეში ჩაუხედავ ადამიანს გული შეუწუხდება. მაგრამ ჯადოქრობაც სწორედ ამაშია!

თქვენ არასოდეს გექნებათ ნაჭამი ასეთი გემრიელი სალათა. აი, შანსი არაა! მართალია სალათა არა ზახარიჩმა, არამედ მისმა გოგომ მოამზადა და კიდეც წავიდა -- ჩემი სამუშაო საათები მორჩაო. მარა სალათა გამოვიდა მეფეთა სადარი. 9 ქულა 10 დან - ცოტა იყო. :)

ეს სოსისის ნაგლეჯი თავისებური სიმბოლოა მისი გემოსი. საქმე იმაშია, რომ სანამ ესღა არ დარჩა, საერთოდ არ გამახსენდა სურათის გადაღება. ცხოვრებაში არაფერი მიჭამია ასეთი გემრიელი. ეს იყო ზე! არ შეადაროთ არაფერი ამას. ზახარიჩი ასეთს მარტო 10 კილოს იღებს კვირის მანძილზე სამშაბათს და პარასკევს. ასე რომ ამ დღეებში უნდა მიასწროთ, რომ ეგება რამე შეგხვდეთ. და ეს სოსისი ერთადერთ მარშუტკას დააქვს თურმე საქართველოში და თუ დედაქალაქთან ახლოს გინდათ მისი გასინჯვა, მაშინ ასეთი ადგილი მარტო ერთია - მცხეთასთან პატარა ბუტკაში გამხდარი ქალი აკეთებსო. ცოტა უხერხული საჭმელი კია: ადვილად ტყდება, ძალიან წვნიანია და უცებ თუ ჩაკბეჩ, გარშემო ხალხს გაწუწავ.

რაც შეეხება მწყერს, ეს ფრინველი დელიკატური საჭმელი აღმოჩნდა - მისი ძვლებიც იჭმევა მკერდის ძვლის გარდა. მაგრამ ერთი კიკნა სხეულის შეჭმა კაი საჩალიჩო საქმეა. საბოლოო ჯამში მწყერს აქვს ქათმის გემო, მაგრამ რაღაც სპეციფიურით განსხვავდება. თითო მწყერიდან გამოვიდა 40-60 გრამი ხორცი, რომელიც დიდი რუდუნებით გავაცალე ძვლებს და ისე ვჭამე, რის გამოც დავიცინე - ნახე რამდენი ძვალი დატოვაო. და მართლაც, ჩემს თანამესუფრეებს სულ ორი თუ სამი ძვალი ქონდათ დატოვილი თეფშზე. 7 ქულა 10 დან.

საერთო ჯამში აზრი რამდენიმედ გამეყო. არ ვიცი რა ქულა დავუწერო ზახარიჩს. გარეგნობაში 2 ქულა უნდა ქონდეს წესით. მომსახურება - 5 ქულა. საჭმელები 9 ქულა.. მოდი საერთო ჯამში 8 ქულას მივცემ საჭმელების ხათრით. ა, კიდე იმიტომ, რომ მანდ ჭამა ფაქტიურად მუქთაა - ზახარიჩი მომსახურების პროცენტს არ იღებს და მთელი ეს სუფრა მწყერის გარდა, რომელიც 3 ლარი ღირდა თითო, დაჯდა 18 ლარი თავის არაყით, პურით, საწებელით, სოსისით, სალათით და მდოგვით.. და კიდე რა იყო? ა, ლუდი ხომ მე ვიყიდე..

რესტორანი "იმპერიალი"

მაშ ასე, დღეს სულ რამდენიმე საათია რაც გახლდით ახლად გახსნილ რესტორან "იმპერიალში", რომელიც შეიქმნა აწ უკვე ყოფილი ლუდის ბარი "ორბის" ბაზაზე. დავწყოთ ისტორიით. 90-იანი წლებიდან ლუდის ბარი "ორბი" ერთ-ერთ ყველაზე დიდი და ცნობილი ბარი გახლდათ გორში. თავის სახელს 2005 წლამდეც კი ინარჩუნებდა. მაგრამ მერე დაიწყო რესტორნების და მსგავსი კვების ობიექტების ბუმი გორში და "ორბმა"-ც დაკარგა აქტუალობა. პლუს "ორბის" ქებული ხინკალი რაღაცნაირად გაბანძდა და მათ საკუთარ ლუდსაც უცნაური რეზინის გემო მიეცა.

2011 წლის დასაწყისში ადმინისტრაციამ გადაწყვიტა, რომ თხა თხაზე ნაკლები მგელმა შეჭამაო, დააფურთხა 30 დან 50 ათასამდე ლარს, უარი თქვა ზაფხულის ღია, გრილ ვერანდაზე და საკმაოდ სარისკო გადაწყვეტილება მიიღო: რებრენდინგი! საბოლოო ჯამში ლუდის ბარიდან მივიღეთ გორის სტანდარტებით 4 ვარსკვლავიანი რესტორანი. რესტორანი "იმპერიალი"

მაშ ასე, ექსტერიერი: შუშებიანი გარე ხედი, გრანიტით მოპირკეთებული კიბეები და შუშის კარები. 10 ქულა 10 დან. ძველი ლუდის ბარიდან დარჩა მარტო სახურავი, სადაც ღარებს შორის ნაცვლად "ორბი"-სა წერია "იმპერიალი", რომელიც ასევე ნაცვლად უბრალო წარწერისა, ღამე ანათებს კიდეც. და კიდევ დარჩა ძველი კუპეები, სადაც 8 ადამიანიდან 20 მდე შეიძლება დაეტიოს.

შესასვლელი ფართო და ნათელია, რასაც კიდევ უფრო აძლიერებს გვერდებზე დაკიდებული სარკეები. 10 ქულა 10 დან. ერთად-ერთი მინუსი, რაც სურათზეც ჩანს, კაცისა და ქალის საპირფარეშოები ისეა ერთმანეთთან მიჯრილი, დალეულზე რომ გამოვედი, მეგონა გამიორდა თქო ჩვენება და საერთოდ გადავიფიქრე იქ შესვლა. :)

ინტერიერი: ძნელი წარმოსადგენია როგორ გამოვიდა ამხელა ფართი მაქსიმუმ 40 ადამიანზე გათვლილი ვერანდიდან. პირველი რაც თვალში გეცემა შესვლისას, ეს სწორედ სივრცეა. ახალ რესტორანში თავისუფლად დაეტევა 100 კაცამდე. მინუსი - მაქსიმუმ 30 ადამინი თუ იცეკვებს. 8 ქულა 10 დან - სივრცე არაა ოპტიმალურად გამოყენებული.

დეკორაცია - მოწოდების დონეზეა. დარბაზი ნათდება სამი ხერხით. ესაა შეკიდული ჭერის განათება, რომელიც მეორეხარისხოვან განათების როლს ასრულებს და იძლევა ნაზი სინათლის ჩართვის საშუალებას. მთავარი განათება ხორციელდება დღის განათების მცირე ნათურებით, რომელებიც ისეა დამონტაჟებული, რომ შესაძლებელია 6 სექტორად დაყოფილი დარბაზის მარტო 1 სექტორი იყოს განათებული და დანარჩენები კარგად ჩაბნელდეს. მესამე და არამთავარია "შუქ-მუსიკის" ლაზერული განათებები. დიდი იმედი მქონდა, რომ ისინი ე.წ. "ფლეშ-ლაითი" იქნებოდა, მაგრამ ალბათ სახსრების დანაკლისის გამო მხოლოდ ლამაზი სხივების გამოშუქებით და ფიგურების ხატვით შემოიფარგლნენ. დეკორაციაში აგრეთვე აღსანიშნავია საკმაოდ ლამაზი ფარდები, ჭერს შეხამებული იატაკის ფილები და ბარი. საერთო ანგარიში 9 ქულა 10 დან.

ძველი ლუდის ბარის ერთი ციცქნა ბარიდან არაფერია დარჩენილი ლუდის ჩამოსასხმელი აპარატის გარდა. ახალი ბარი ყველა მოთხოვნას აკმაყოფილებს. ერთი ის აკლია, რომ ბართან ვერ ჩამოჯდები, რაც პრინციპში არაა საჭირო - რესტორანია ბოლო-ბოლო და იმხელა მაგიდებია გაშლილი. :)

მომსახურება - ახლად ნაყიდი თეფშები და საერთოდ, მაგიდის ატრიბუტიკა სასიამოვნო სურპრიზად დამხვდა. ქაღალდის ხელსახოცების ნაცვლად არის დიდი ნაჭრის ხელსახოცი. თეფშების გამოცვლა ხდება სტანდარტულად, როცა დაინახავენ. :) საკვების მიტანა წარმოებს სპეციალური ურიკებით, რაც ადრინდელ ხელით მიტანასთან შედარებით წინ გადადგმული ნაბიჯია. თუმცა არ შემიძლია არ ავღნიშნო, რომ მისვლიდან კაი 20 წუთი ველოდეთ პურის მოტანას და კიდევ 5 წუთი ლიმონათების შემომატებას. საერთო ჯამში ნახევარ საათში შესაძლებელი იყო დაგეწყო პურის ჭამა და ეს მაშინ, როდესაც ზუსტად გვითხრეს დაწყების დრო. ორი ტყუპი მიმტანის ხათრით მომსახურება იღებს 7 ქულას 10 დან.

ჩემი საერთო შეფასება ასეთია: გარემო 10 ქულა. მიდგომადობა 10 ქულა. პერსონალი 9 ქულა. მომსახურება 8 ქულა. ჯამში 8.5 ქულა. ფასები ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ სტანდარტული გორის ფასები იქნება წესით. მადლობა მიმოხილვის წაკითხვისათვის. აქვე იხილეთ ჩემი სხვა მიმოხილვებიც ("შადრევანი", ."გუსტო", "ხინკლის სახლი")

საიდან ამდენი ბოღმა?!

საღამო მშვიდობისა. დღევანდელ პრეზენტაციაზე წარმოგიდგენთ საკმაოდ აქტუალური პრობლემის განხილვას. პრობლემისა, რომელიც ნელა-ნელა იპარება სულში და იწვევს მის დაშლას, იწვევს მოტივაციის და მოსწრების დაქვეითებას, იწვევს პიროვნების დეგრადაციას. საუბარია ბოღმაზე.

ბოღმის პრობლემა პირველად ცხოვრებში მაშინ შევიგრძენი საკუთარ თავზე, როდესაც გაიხსნა "ქართული ბლოგების აგრეგატორი" - ბლოგროლ.გე და მის ავტორს მოუვიდა აზრად გაეკეთებინა "არ მომწონს" ღილაკი. გგონიათ ფეისბუქის დამპროექტებელი სულელია და იმიტომ აქვს ფეისბუქს მარტო "ლაიქ" ღილაკი? ეს წმინდა ფსიქოლოგიური მომენტია, როდესაც შენთვის დიად და ღირებულ ნამუშევარზე (არა აქვს აზრი რაზე, სურათზე, სტატიაზე თუ ვიდეოზე) ვიღაც უცნობი მინუსს წერს და კიდევ უფრო უარესი, როდესაც ამ ფაქტს ქრონიკული სახე ეძლევა. როგორ შეიძლება აბსოლუტურად ყველაფერი არ მოგწონდეს, ა? ამის ერთად-ერთი ახსნა ისაა, რომ იმ უცნობს აწუხებს არასრულფასოვნების კომპლექსი და ამით დაბოღმილი სხვებს ანონიმურად ამცირებს (ინტერნეტი იძლევა ამის საშუალებას, ხო?), დემაგოგობს და ასე ცდილობს კარგი გამოჩნდეს.

თებერვლის თვემდე, მანამ სანამ ახალ სამუშო პროგრამაზე გადავიდოდით, მთელი ჩემი გავლილი 25 წლის მანძილზე რომ შეგეკრიბა, სადღაც 100 გინებას მოაგროვებდი, რომელიც ჩემი პირიდან ამოვიდა. ისიც ისე რა, ლაითად - ამის დედაც, ჯეკ! თებერვლის შემდეგ უკვე ჩემს თავს ვერ ვცნობ. პროგრამამ უამრავი წვრილი დაუხვეწავი ნიუანსის გამო ნერვები იმდენად გამიფუჭა (არადა მეგონა რკინის ფსიქიკა მაქვს თქო), რომ ახლა უკვე დღეში შეიძლება მოგროვდეს 30 მდე კაი შეკრული გინება (ტიპა: ამის კარგიც მოვტუუ) და აშკარად ვგრძნობ, რომ დაბოღმილი ვარ. დაბოღმილი ვარ პროგრამაზე, მის დამწერებზე, ხალხზე, ამინდზე, მანქანების მოძრაობაზე.. დაბოღმილი ვარ საკუთარ თავზე და ეს გრძნობა ძალიან ცუდად მოქმედებს ჩემზე. ჩემდა სასახელოდ უნდა ითქვას, რომ ვცდილობ არ მივცე გასაქანი ბოღმას და არ ვანთხიო ხალხზე. ამით არც არაფერი მომემატება და იმათაც ტყულად მოვუშლი ნერვებს.

ბოლო წვეთი ამ პოსტის დაწერისაკენ იყო ჩემი პირველი ველოსაგზაო შემთხვევა, როდესაც ბოღმას პირისპირ შევეჯახე. როდესაც მართლა შეწუხებულმა იმით, რომ ქალბატონს ჩემდა მოულოდნელად დავეჯახე, მას ბოდიში მოვუხადე, საპასუხოდ კი "შენ სპეციალურად დამეჯახე" მივიღე, უკვე დამაფიქრა ბოღმის წარმოშობის და განვითარების პერსპექტივაზე. ბოღმის არსებობის ფაქტორებსა და მათ მოსპობაზე. სავარაუდოდ ქალბატონი სხვა ვინმეზე იყო დაბოღმილი და მე ცუდ დროს ცუდ ადგილას ავღმოჩნდი. ისმის კითხვა: საიდან ამდენი ბოღმა?! ჩემი აზრით პასუხი საკუთარ თავში უნდა ვეძიოთ. თუ ადამიანი სუსტია, ის ადვილად ექცევა გავლენის ქვეშ და რაც არ უდნა გასაკვირი იყოს, შეიძლება ვინმეს აწყობდეს, რომ ყავდეს დაბოღმილი საზოგადოება ქვეყანაში. დაბოღმილი, დამოკიდებული და სუსტი ხალხის მართვა ხომ ადვილია? აი საკუთარ მაგალითზე ვიტყვი: მე რომ იმ დონეზე დავიბოღმო, რომ უკვე ვეღარ ვაკავებდე და ამ დროს ერთი 100 ჩემნაირი დაბოღმილი მოვიდეს და წამოდი ვინც ეს პროგრამა ჩამოათრია, იმასთან მივდივართო, მითხრას, დიახ, გავყვები. ნუ, თეორიულად ასეა. ახლა ვნახოთ ფრთიანი ფრაზა "ხალხს ფული არა აქვს" - ეს რა თქმა უნდა სისულელეა, ხალხს ძალიან ბევრი ფული აქვს. ზოგიერთებს უფრო მეტი აქვს და ვისაც იმდენი არა აქვს, მას შურს და იბოღმება. ასეთ დაბოღმილი თუ ბევრი იპოვა ვინმე კიდევ უფრო დაბოღმილმა, შეიძლება გამოიყვანოს ქუჩაში და ჩაატარებინოს აქციები. ხოლო ამის საწინააღმდებო, ანუ ბოღმის და არეულობის, არის პური და სანახაობა. თუ ადამიანი მაძღარია, ის ნაკლებად დაბოღმილია. ხოლო თუ ამ ნაკლებად დაბოღმილს კიდევ სანახაობას უჩვენებ, კიდევ უფრო ნაკლებად დაიბოღმება. აი ამის თქმა მინდოდა მე. გვიჩვენეთ მეტი სასიამოვნო და გასართობი, ნუ გვიჩვენებთ ერთი და იგივე ჰანგზე მომღერალ მთელ ოპოზიციას, ნუ გვიჩვენებთ კატასტროფებს და საშინელებებს და მორჩა. ცუდად არ გამიგოთ, მაგრამ საბჭოეთში ბოღმა არ იქნებოდა ასე გავრცელებული.

კაფე (თუ სახინკლე) "შადრევანი"

ენ თარო ადუნ! ვაგრძელებ გორში მდებარე ობიექტების აღწერას. დღეს ვიყავით კვების ობიექტ "შადრევანში", რომელიც იმყოფება სასტუმრო "ინტურისტის" გვერდით და სადაც თავის დროზე იყო: კაფე "შადრევანი", ტოტალიზატორი (მემგონი) და სურსათის მაღაზია. ბოლო რეორგანიზაციის შემდეგ აქ ჩატარდა რემონტი და საბოლოოდ მივიღეთ სახინკლე, რომელსაც ავღწერ ქვემოთ.

გარედან აღნიშნული ობიექტი დიდი არაფრით იქნებოდა გამორჩეული რომ არა ფანჯარაზე ჩამოსული "ჩანჩქერები". ასეთ წყლის ეფექტს მრავლად იყენებენ და შეიძლება ითქვას რომ საკმაოდ წარმატებული მიგნებაა.

ფერები გადაწყვეტილია თეთრში და ყავისფერში. ინტერიერი არის მყუდრო, აქვს 4-6 კუპე დაბლა, რომელშიც შეიძლება დაეტიოს 8-10 კაცი. ასევე დარბაზის შუაგულში იმყოფება არც თუ დიდი მოშადრევანო ფერად ნათურებიანი რაღაც, ხოლო მეორე სართულზე ამავალი კიბეები იქ ვიპ კუპეების არსებობის იმედს იძლევა. ასევე დარბაზის ბოლოში არის გაურკვეველი დანიშნულების ტახტი, რომელიც სავარაუდოდ გრადუსში მყოფი სტუმრების შადრევანისთვის საცქერლად დგას.

მენიუ აქვთ ჩვეულებრივი. ერთი განსხვავება რაც იყო, ტეკილა, მარტინი და მსგავსი სასმელები უწერიათ მენიუში, მაგრამ აქვთ თუ არა არ ვიცით. მსგავსი ვარაუდის  გამოთქმის უფლებას მაძლევს შეკვეთილ "პილმენი ქოთანში"-ზე მისი არ ქონის მიზეზით უარის თქმა. მომსახურება არის კარგი, ცვლიან თეფშებს, შეკვეთამ არ დააგვიანა. უარყოფითი მხარეებიდან მინდა ავღნიშნო დამახასიათებელი სუნი, ხელსაწმენდების კრიტიკულად მცირე რაოდენობა და ხინკლის ფრიად არასავაჭრო გარეგნობა. ასევე ამავე ხინკლის ზედმეტად სქელი ცომი (ისე რომ კუჭების მოყვარულებო, გაიხარეთ) და ასევე ზედმეტად ცოტა წვენი. პლუს ამას არ ქონდათ არც ერთი ქართული ლუდი, ნატახტარს ვინ ჩივის, საერთოდ არაფერი იყო ქართული.

საერთო შეფასებაა 5/10 - ნორმალური სახინკლე ისეთი ქალაქისათვის როგორიც გორია. რომანტიკული გარემოს მოწყობა არ გამოვა, რადგან დავლანდე არც თუ მძიმე ყოფაქცევის ადამიანები იქ.