ცოცხალი ვარ

ცოცხალი ვარ, ნუ გეშინიათ. უბრალოდ ძალიან კარგად ვარ და ბლოგისთვის ისე აქტიურად ვეღარ ვიცლი.

ელ აროდინ ნაშაგალ!

მარტივი ასაკის

მარტივი ასაკია ეს 29 წელი. მარტო 1 ზე და თავის თავზე იყოფა. არადა როგორ მახსოვს ასე 6-8 წლის ბალღები უბანში რომ ვუყურებდით ხოლმე დიდ კაცებს და ვფიქრობდით, 30 წლისები არიან.. ბლინ, რამხელები არიან, რა ბებრები არიანო. :D და ახლა რომ ვფიქრობ, რა მაგრად მოვიქეცი 20 წლისამ რომ არ მოვიყვანე ცოლი და რა ცუდად ვიქცევი 25 წლის მერე რომ ვერ მოვაბი თავი.

ენივეი, ასაკი გემატება კაცს, გული მაინც არ ბერდება, აგერ ერთმა დამიწერა კიდეც ფორუმზე დაახლოებით მასეთი რამე. ხოდა იმას ვამბობდი, რამდენი წლისაც გინდა გახდი, საჩუქრები მაინც გიხარია. განსხვავება იმაშია, რომ ჩემში რაღაც გარდატეხა მოხდა და ახალი ტანსაცმლის შემომატება გამიხარდა. პირველი რა თქმა უნდა ჩემი დის ნაჩუქარი ძალიან ასასინური კაპიშონიანი კლუბური რაღაცაა.

 

მერე მართლა ძალიან კარგი და მართლა ძალიან მაგარი ქამარი -  რომ გიკეთია ადამიანი ხარ ფაქტიურად. პლუს მაგას მაგრად მომეწონა დეიდაშვილს ნაჩუქარი პერანგი: ლურჯია და თეთრი ზოლებით. ჩემი საყვარელი "საროჩკა" გახდა ეგრევე.

ახლა გადავხედოთ შარშანდელი გეგმის შესრულებას. მაშ ასე:

1. მქონდეს სამუშაო - მაქვს და ძალიან მაგარია!
2. მყავდეს მანქანა - ინ "პანჯაპ" ვი თრასთ, ბრატსი!
3. მივხედო კბილებს - ვიღიმები, ვითარცა ჰოლივუდელი!
4. მივხედო თმას - მაქვს იულიუს კეისარივით!
5. მივხედო თვალებს - არ ვუჩივი, ძალიან კარგადაა!
6. მივხედო სახლს - ცოტა ჟოლოპებია გასაკეთებელი და ეგაა რა!
7. რამე მაინც შევქმნა, კლიპი, წიგნი.. რამე.. - წიგნი არა, მარა C# ვსწავლობ და ანდროიდ პროგრამირება მინდა ვისწავლო. მერე PHP-ს უნდა დავუჯდე საფუძვლიანად.
9. შევეცადო თბილისში ბინის ყიდვას - ჩემი აზრით ეს პუნქტი უნდა ამოვაგდო ნახ!
10. არ გავლოთდე - მემგონი პირიქით მივდივარ. :D

გეგმები მომავალი წლისთვის:

1. მქონდეს სამუშაო
2. მყავდეს ცოლი/მინიმუმ საცოლე
3. შეძლებისდაგვარად გადავიდე "აეს"-ის შემდეგ ეტაპზე
4. არ დავივიწყო ფიზიკური აქტივობები, ექსკურსიები, გასვლები, შთაბეჭდილებები

5. შევქმნა რამე ახალი..

ეს დაბადების დღე იყო გამორჩეული პოზიტივის მხრივ: მთელი დღე მოდიოდა და მოდიოდა დადებითი ემოცია. თან ისეთმა ხალხმა დამირეკა და მომილოცა რომ ვააშე, ვააშე! ვერ ჩამოვთვლი თითოეულს, ძალიან ბევრი იყო მართლა. და კი მეუბნებიან, შენ რომ კარგი ხარ, მაგიტომ უყვარხარ ყველასო, მარა მართლა ისეთი კარგი ვყოფილვარ, რომ ვააშე პიპეც, პაცანი! ისეთი აშუშენიე მაქვს, რომ დიდი აღმავლობები იწყება ჩემს ცხოვრებაში.

                           

ხო, კიდე რა მინდა დავამატო: დღეიდან ანონიმების მიერ კომენტარების წერა შეიზღუდება სპამის და ათასი გზააბნეულის გამო. თუ მაინცდამაინც გეზარებათ რეგისტრაცია და მაინც გინდათ აზრის გამოხატვა, ჩვენი ფირმა გირჩევთ მონიშნოთ შეფასების ალმები, რომლებიც იმყოფება ყოველი პოსტის ქვემოთ. მაგრამ თქვენ ყოველთვის შეგიძლიათ გაარტყათ ჩვენს ფირმას და შესაბამისად - ჩვენც სლეზე დაგიკიდებთ. ელ აროდინნ ნაშაგალლ!

Come, Fly with me!

ჩემი 2013

რამდენიმე ათეული წუთი რჩება და კალენდარული 2013 წელი ისტორიას ჩაბარდება. ვზივარ ჩემს დიიდ ოთახში, წინ მიდგას უგემრიელესი ნამცხვარი.. მმ.. მართლა კარგია. და შესანიშნავ განწყობაზე ვარ დილის 7 საათზე ადგომის, ჯამში 3 საათი გზის და 5 ის მაგივრად ისევ 7 ზე დამთავრებული შრომის მიუხედავად. ასე, რომ Let's Roll და გადავავლოთ თვალი 2013 წელს.

2013 წელი იყო ყველაზე დატვირთული, პროდუქტიული, ემოციური და შემომტანი წელი ჩემს ცხოვრებაში. ახალ თანამდებობაზე წინა წელს გადავედი და 2013 ში საშუალება მქონდა აიტის მთელი მშვენიერება და უპირატესობები შემეგრძნო. პირველ რიგში მინდა ავღნიშნო, რომ ნოკია N82 ის ნაცვლად Samsung Galaxy s Duos მაქვს, რაც რა თქმა უნდა წინ გადადგმული ნაბიჯია და მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლეს მიმწარებს ეს ტელეფონი, უკვე მიძნელდება მის გარეშე.

დაწყნარდი, ცუნცულ..

თავიდანვე გაფრთხილებთ, ლემურზე არ იქნება პოსტი. დიდი ხანია პირადი გრძნობების, რომელთა გარეშეც არ მაცოცხლოს ღმერთმა, შესახებ არ დამიწერია. ხოდა აი, დღეს სწორედ მასეთი დღეა. Today is a good day to write.

მსოფლიოში კრიზისია. ფინანსური. რის გამო იცით? რამდენიმე ღორი და ეგოისტი სირის გამო მთელი მსოფლიო კრიზისშია. ხალხი ქუჩაშია და იმის მაგივრად, რომ ფულის ნაკადების მოძრაობა დარეგულირდეს, ის რამდენიმე სირი, რომელსაც ასევე სირი მეგობრები ყავს საპასუხისმგებლო ადგილებზე, უფრო მეტ ფულს ხვეტენ. რა მინდა ახლა, რატომ ვღელავ: ჩვენს ქვეყანას, მიშას თქმისა არ იყოს, არ აქვს ნავთობი რომ სტაბილურად ფული შემოვიდეს. ძალიან ვართ დამოკიდებული გარედან გამომეტებულ ფინანსებზე. ვიცი რომ პუჭურა ქვეყანა გვაქვს, მარა ეს ერთი გვაქვს და იმასაც გვართმევენ. ხოდა აგერ კურსი გარბის ზემოთ ზემოთ, რა ვიცი, რას გაიგებ, რეზერვებიო, დარეგულირდებაო, სეზონურიო.. შარშან არ იყო სეზონური? რას გაიგებ, ხადური მრგვალია, საითაც უნდა იქით გაუკეთებს ყურს. დაზარალებული კი ჩვეულებრივი მოკვდავი ხალხია, რომელსაც სამუშაოზე ეუბნებიან: Get the fuck out-ო. რას იზავ, უჭირს ყველას და იძულებულია გასავალი შეამციროს.

ეს ღვდელი შემოწირულობებს აგროვებდა ბანკის წინ

იმას ვამბობდი, რომ ისედაც გაიგებთ და ჯობია შინაურისგან იცოდეთ, ჩემს კანტორაში და-Zip-ვის ტალღა იყო ამ ორშაბათს. ყველა ელოდებოდა 2 დეკემბერს, ტიპა ვის არ შეეხება ოპტიმიზაციის ცელიო. ხოდა ჩემ თავზე ყველაზე ნაკლებად მეგონა, მარა მაინც ნერვიულობ კაცი. არ გამოვხატავ ხოლმე, მაგრამ მაინც ნერვიულობ ადამიანი. ჩატარდა შეხვედრა და მთელი საღამო და მეორე დღე პასუხებამდე ჩემს თავს ვუმეორებდი: დაზღნარდი.. დაზღნარდი.. და ასე წყნარად მეძინა, მეღვიძა, მემუშავებოდა და აღმოჩნდა რომ ისევ ვაგრძელებ აეს-ის განხორციელებას და ისევ ვივლი გორი-თბილისის მარშუტზე. მაგრამ ძალიან გულის დასაწყვეტია გარშემო შემოცლილი შენი მეგობრები, ფაქტიურად ოჯახის წევრები.. ამის გამო ისტრესები. და ისტრესები იმის გამო, რომ გულის კუნჭულში გრძნობ - გიხარია რომ ისინი, და არა შენ. და ეს სიმდაბლეა. მარა მაინც გიხარია. რას იზავ, უნდა დავზღნარდეთ.

მერე ისე აღმოჩნდა, რომ ბუნებამ გადაწყვიტა დღეს კარგი დღეა რომ მოვთოვო, ქარი დავუბერო და გავყინოვო. მე წინასწარვე მოვემზადე და რეზინის საბურავებზე გადავედი, მაგრამ მოყინულ გზაზე სიარულის გამოცდილება არ მქონდა. კიდევ კარგი ალექსა მიჯდა გვერდით და ასე, ზღნარ ზღნარად, 30-40 კილომეტრ საათით მოვდიოდით. სურათზე არ ჩანს კარგად, მაგრამ თოვლი მოდის ისეთი, მარტო ლამპიონებს ხედავ და მარცხნივ ბორდიულს. სულ ოდნავ მკვეთრი საჭის მოტრიალება შესამჩნევად აცურებს მანქანას. ამას ემატება ძალიან ძლიერი გვერდითა ქარი. მე კი ჩართული მაქვს გათბობა და ჩემს თავს ვუმეორებ: დაზღნარდი, დაზღნარდი..

და აი, ისაა ვიფიქრე, იგოეთს გამოვცდი და ახლა მაინც გამოსწორდება პირობები თქო რომ ბრახ და შუქი გამოირთო. დაახლოებით ისეთი გრძნობა მქონდა, თვალდახუჭული რომ დადიხარ და ეძებ საგანს ორი ოთახის იქით. შორ განათებას ჩართავ და თოვლი ხომ მოდის და ამ თოვლს ანათებს - არაფერი ჩანს. ახლოზე ჩართავ და 2 მეტრის იქით არაფერი ჩანს. ასე რომ ზღნარად, ზღნარად 20 კმ/სთ სიჩქარით ვიარეთ სულ იგოეთიდან გორამდე. გზაში შეგვხვდა ისეთი ავარია, რომ ორი მანქანა იყო აქეთ-იქით, შუაში პატრულის მანქანა მოყოლილი, ორი ჯიპი ბორდიულზე შეჯახებული, მარშუტკა და მესამე ჯიპი ვაფშე დატრიალებულები და პირით თბილისისკენ, ერთი კუკუშკა მანქანა კი ზედ ბენზინის ჩასასხმელთან შეჭეჭყილი. გავუარეთ ამ საშინელებას 10 კმ/სთ სიჩქარით და ვიმეორებდი: დაზღნარდი, ნელა.. ქარი ისევ ათამაშებს მანქანას..

გორის შემოსასვლელი გზა 360 გრადუსიან ბრუნს აკეთებს. აქ ისე ნელა ჩამოვედი, ბათუმში არ მივლია ასეთი სიფრთხილით. ზღნარად.. ზღნარად.. დიდი ავტობუსები, ტრაილერები, ევაკუატორები დაგვხდნენ გორის შესასვლელთან ჩათოვლილები და გაჩერებულები. რიკოთი დაკეტილია და არავის უშვებდნენ. თვითონ გორის გზებიც მოყინული იყო. შუა გზაში მანქანები იყო ავარიული ფარებით და დედა არ აიყვანდა შვილს, ისეთი მდგომარეობა დაგვხვდა. თან პლუს ქარი.. გამგეობის წინ ისეთი კორიანტელი იდგა, ქუჩის მეორე ბოლო არ ჩანდა. მაგრამ ეგ არაფერი, ბაზრის უკან რომ შემოვედი წრეზე, მანქანა მოცურდა. აშკარად 11 კმ/სთ წავედი 10-ის ნაცვლად. ხოდა გამახსენდა ნასწავლი მანევრები, ზღნაა აა აარად მივატრიალე საჭე მოცურების მხარეს და საკუთრი თავით ძალიან კმაყოფილი დავრჩი კონტროლი რომ აღდგა. ასეთი კმაყოფილი მარტო მაშინ ვიყავი, ფილოსოფიის გამოცდა რომ ჩავაბარე და 4 იანის ნაცვლად 5 იანი დავაწერინე ლექტორს.

ასეთმა დაწყნარებულმა სახლში მოსვლის მერე აღელების განსაქარვებლად ლუდი ჩავცალე მუცელში და ცოტა გამიარა. მაგრამ დილით 6:45 ზე ამდგარმა აღმოვაჩინე, რომ დენია გათიშული და ბნელი და ტკბილი 90 იანები შევიგრძენი.. საბედნიეროდ სრულიად ვერა, იმიტომ რომ გაზი მაინც იყო და ჩაის გაცხელება შევძელი. ამ დღეს შემიყვარდა ჩემი ტელეფონი, იმიტომ რომ მისი განათების გარეშე ტანსაცმელსაც ვერ ჩავიცმევდი. თან საინტერესო ისაა, რომ გარეთ ქუჩის განათება ჩართული დამხვდა, სახლში კი დენი არ მქონდა. ეგ არაფერი, მთავარია წყნარად ვიყოთ. მერე რა, რომ დენი გათიშულია და ვიღაც დასაუთავებელი საროჩკით წავა, ვიღაც საჭმელს ვერ ჭამს, ვიღაც ვერ გათბება. მერე რა, რომ ყველამ იცოდა ზამთარი მოდისო და მარილის დაყრა გზებზე გვიან გაახსენდათ. მერე რა, რომ ვიღაც ერთი გამოსლევებულის გამო 9 მანქანა დაიმტვრა და პატრულიც ზედ მიყვა. მერე რა, რომ როდესაც შენ 40 კმ/სთ-ით მიღოღავ ხალხით სავსე ავტობუსი 60-70-ით გისწრებს. მერე რა, რომ როდესაც საჭიროა, სწორედ მაშინაა გამორთული განათება გზაზე. მერე რა, რომ დილით ძლივს რომ ხედავ კავკასიონს, მაშინ თიშავენ განათებას ქალაქში.. მერე რა, თუ კურსი ზემოთ მიდის. მერე რა, თუ შემცირებებია.. მთავარია ასეთ დროს არ აღელდე და შენს თავს შთააგონო: დაწყნარდი, ცუნცულ, ყველაფერი კარგადაა, დაწყნარდი..

კანონმორჩილი მოქალაქე

ამ ორი წლის წინ დავკარგე პირადობა. ძალიან უცნაურია, იმიტომ, რომ წინა კვირას ავიღე პასპორტი. მოკლედ, ახლის ასაღებად რომ მივედი, მითხრეს - სამ ლარს გადაიხდი და აი ამ ბლანკს შეავსებო. ბლანკზე კი ეწერა სათაური: "ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა..". აი ძალიან არ მესიამოვნა სიტყვა "სამართალდარღვევა", მარა რას ვიზავდით, გადავიხადე ჯარიმა და ავიღე ახალი პირადობა.

გუშინ კაცო, ჩემთვის ვნერვიულობდი, ძლივს გავაჩერე მანქანა თავისუფლების მოედანთან. წავედი, მოვედი - ჯარიმის ქვითარი კი დამხვდა გარჭობილი. ვიცოდი, რომ ეგ დღე დადგებოდა, მაგრამ ეს "მე მიყვარს თბილისი" რომელ სართმევში ირთმევა, არ მიკითხავს. ენივეი, შევედი ბლანკზე მითითებულ მისამართზე, რომელ არს www.ct-park.ge და რას ვხედავ?! 11 სექტემბერს, როდესაც "ზუმერში" ვიყავი და მარჯანიშვილის მეტროდან ვიდრე კიდობანამდე ფეხით ვიარე (რამეთუ არსად ადგილი არ იყო მეტროსთან გავაჩერე მანქანა), იმ ოხერ სტაიანშიკს სულ ტყუილად მივეცი ის 50 თეთრი. :@ რა პონტში დგანან აბა, სითიპარკიც უნდა გადავიხადო, ა?

საინტერესო ისაა, რომ მარჯანიშვილზე არ დამხვედრია ქვითარი. ასევე მას მერე ორჯერ გავაჩერე ქვაშვეთთან, სკვერთან და ორჯერ რუსთაველის კინოსთან. არც ერთხელ დამხვედრია ქვითარი. ასევე მთაწმინდის პარკთან. ხოდა თქვე კაი ხალხო, ფულს ვიხდი გაჩერებაში, ვთქვათ ავიღე წლიანი და 50 ლარი გადავიხადე, კვირაში 2 ჯერ რომ გავაჩერო და ლარი ვიხადო სტაიანშიკებში, ეგეც შენი თვეში 4 ლარი და წელიწადში 48 ლარი. მე ვაფშე არ მაწყობს, რომ რამე სამართალდარღვევა მქონდეს ცხოვრებაში, მარა თუ სითიპარკს ვიხდი, სტაიანშიკები რა პონტში დგანან, ა?

ჩემი მეორე ნახევარი

მას რძისფერი კანი და ცისფერი თვალები აქვს. ხუჭუჭა თმები ხან ქარს ეთამაშება, ხან ჩემს ცხვირს - მისი თმის სურნელი მიყვარს. პაწია და გაბუტული ტუჩები აქვს - როდესაც იღიმება, ეს ტუჩები ყველაზე ლამაზი სანახაობაა ამ სამყაროში. ცოტას ლაპარაკობს. თუ ლაპარაკობს - ეს ყველაზე სასიამოვნო მუსიკაა. პატარა თეთრი თითებით ჩემს თითებს ჩაეჭიდება და ვგრძნობ, როგორ აკლდება წონა ჩემს სხეულს, როგორ ბათილდება ხახუნის ძალა მიწასთან და როგორ იზრდება მაგნიტიზმი ჩვენს სხეულებს შორის..

 

 

 

აქ ეწერა ლამაზი პოსტი იმაზე, თუ როგორ მიყვარს ეს პატარა ანგელოზი, მაგრამ ანანოს არ უყვარს ასე სახალხოდ რომ გამოვხატავ ჩემს გრძნობებს და მისი თხოვნით აღნიშნული პოსტი მოკლდება, სადამდეც ჯერ არს.



ნატელეფონარი

ჩემს Samsung Galaxy S Duos-ზე ჩემი პირიდან კარგის გამგონი ადამიანი არ მეგულება იმიტომ, რომ არასოდეს მითქვამს კარგი მასზე და სულ ვაძაგებდი და ვერ ვიტანდი სიმართლე თუ გინდათ. ყიდვის დროიდან დაწყებული სულ ველოდებოდი რომ რამე დაემართებოდა, რათა მიზეზი მქონოდა მომეშორებინა და რამე ნორმალურზე მეფიქრა. ერთხელ დამივარდა, დაიშალა - მარტო უკანა პანელი მოძრობია. მერე დამივარდა, კუთხით დაეცა - მარტო გაიფხაჭნა. მარა მესამე და სამართალიო - ვენაცვალე მაღალსა - მივიყვანე ჩემი და ერთგან, გამოვბრუნდი, ჯიბიდან მანქანის გასაღები ამოვიღე, გასაღებს ტელეფონი ამოყვა და ბრაგვანი გაადინა ძირს. ეს მოხდა გუშინწინ, 9 სექტემბერს. გაადინა ბრაგვანი ესე იგი, გაძვრა აკუმლატორი და უკანა პანელი. ჩავდე აკუმლატორი უკან, დავაფარე პანელი, ამოვატრიალე და..

ბლინ, ნუ ნე სმეშნო! როგორც ხედავთ ეკრანის მნიშვნელოვანი დაზიანების მიუხედავად ტელეფონი მუშაობს. მართალია თაჩსქრინობის გამო მისგან ბევრს ვერაფერს გამოიღებ, მარა ირთობა და რეკავს. ასე რომ იძულებული ვარ გავაკეთო და კიდევ უფრო მეტად შემძულდეს. გარანტია წავიკითხე - წერია რომ 50% იანი ფასდაკლებით შევაკეთებთო. წავიღო ზუმერში, ვნახო რა ჯდება შეკეთება. გორში მითხრეს, რომ 60 ლარამდე დაგიჯდებაო. სანამ მანამ კი ისევ ძველი და გამოცდილი Nokia N82 ით ვმოძრაობ.

საგულისხმო ისაა, რომ 9 თებერვალს ვიყიდე და 9 სექტემბერს გატყდა. 5 თვე იმუშავა და მინდა დავწერო ახლა, ისევ ნოკიას რომ დავუბრუნდი რა პლუსებს ვამჩნევ (ყურადღება, ეს პირველი შემთხვევაა, როდესაც ჩემს სამსუნგზე კარგს ვამბობ რამეს)

1. პირველი რაც თვალში მეცა, ჩართვის სიჩქარეა. ნოკიას ჩიპი აქვს ჯერ ერთი ძველი წარმოების, ნელი და გადატვირტული. ამის გამო ჩართვიდან 10 წუთი მინიმუმ მომიწია დაცდა, სანამ სრულად დაიქოქებოდა. სამსუნგი კი სავსე ჩიპის მიუხედავად მთლიან რესტარტს 2 წუთში აკეთებს.

2. ფოტოკამერა. ჩემს ნოკიას გამოვუცვალე კორპუსი, რადგან ძველი ძალიან გაუბედურებული იყო ხშირი დავარდნების გამო. ახალ კორპუსში კი ფოტოკამერა არ მუშაობს. მაგას თავი დაანებე, სამსუნგსაც 5 მეგაპიქსელი კამერა აქვს, მარა უფრო ახალი ტექნოლოგიების გამო გაცილებით უკეთეს სურათს იღებს.

3. ქართული შრიფტი. ვიცი, რომ ნოკიაზეც შეიძლება ქართული შრიფტის დაყენება, მაგრამ მერე სხვა შრიფტები ირევა. აი სამსუგზე კი მესიჯის წერაც შეიძლება ქართულად და ფეისბუქსაც მშვენივრად ხსნის. პრინციპში, სწორედ სამსუნგმა მიბიძგა ფეისბუქის აქტიური გამოყენებისაკენ, თორემ ნოკიაზე მარტო ადნაკლასნიკები მუშაობდა.

4. დიდი ეკრანი. ამას ვერ დავუკარგავთ. სამსუნგს მართლაც დიდი ეკრანი აქვს, რა შედარებაა.

5. მესიჯის წერის სისწრაფე გაცილებით მაღალია თუ დაუმუღამებ ორივე ხელით წერას სამსუგზე, ვიდრე ნოკიაზე. სამაგიეროდ ძალიან სასაცილო სანახავი ხარ, როდესაც ორივე ხელით მესიჯს წერ და თან მიდიხარ. წინ რა ხდება წარმოდგენა არ გაქვს. თუმცა მგონია, რომ შეიძლება ისეც დაიწეროს, რომ არ უყურო. გამოცდილებაა საჭირო.

6. უფრო მეტი სამუშაო დრო. ნოკიას ამ მოდელს აკუმლატორი აქვს ცოტა არ იყოს და ცუდი. რის გამოც მალ-მალე ჭირდება დატენვა. სამსუნგს კი აქვს ენერგიის დაზოგვის რეჟიმი, რაც საშუალებას იძლება დღენახევარი, ორი დღე გაქაჩოს ტელეფონმა. ერთი ვიცი ზუსტად - ნოკია 2 საათი ძლებდა გადაბმული ადნაკლასნიკობისას, სამსუგნი - 4 საათი ძლებს გადაბმული ფეისბუქობისას.

7. დუოსი. ეს არ ვიცი კარგია თუ ცუდია, ამის გამო ხმა წყდება, იწელება და ზრიალებს, მაგრამ სამსუნგს აქვს ორი სიმის ჩადების საშუალება, რაც თავისთავად პროგრესია.

საბოლოო ჯამში არჩევანზე რომ მიდგეს საქმე, მე მაინც სამსუნგს ავირჩევდი მიუხედავად მისი ნერვებისმომშლელობისა, მესიჯის წერის უაზრობისა, უთამაშობისა, ინტერნეტის დიდი გასავლისა და არც ერთი პროგრამის მოყოლობისა. ალბათ მიჩვევაა, თან ტელეფონის ნომრები სულ ხელით გადმოვწერე და მაგარი მეზარება ახლა უკან გადაწერა. გარანტიაში წერია, რომ 40 დღეში უნდა აღადგინონ. ხოდა აი, წავიღებ და ვნახოთ რას იტყვიან.

UPDATE

ვიყავი ზუმერში, როგორც ზემოთ ავღნიშნე. ხოდა ჯერ ერთი სულ არ მოეწონათ ასეთ დღეში მყოფი ტელეფონის ნახვა. მერე მითხრეს სერვისში, რომ 140 ლარი დაჯდებაო შეკეთებაო. და ბოლოს დამამშვიდეს - შენი გარანტია მაინც დარღვეულია და მიუტანე ისე ხელოსანს, არაა პრობლემაო.

ტოჟე მნე..

 

პირველი ათასი..

ტარებას ვამუღამებ კალ'ოჩე. დავდივარ წინ და უკან, ხან უფლისციხეში, ხან ბორჯომში.. ამ შაბათ-კვირას კიდე, მოდი და ბათუმში ჩავალ თქო. იდეაში რა ჯანდაბა მინდოდა ამხელა გზაზე მარტო ორი დღით, ხომ ძალიან კარგად ვიცოდი რა ამინდი იქნებოდა და რა დასვენება გამოვიდოდა, მით უმეტეს საჭესთან ხომ ვერ დალევ.. მარა მაინც, პრაქტიკის და ამტანობის გამომუშავების მიზნით მე, ბიძაშვილი (გიტარაზე რომ უკრავს) და საჯარო წავედით ასე უცერემონიოდ დილის 5 საათზე გაღვიძებულები, საჯაროს საერთოდ არ დაუძინია როგორც აღმოჩნდა..

პირველი, რაც მინდა ავღნიშნო, ესაა სურამის ნაზუქები. თქვე კაი ხალხო, ცოტა ტკბილს ვერ გააკეთებთ? რაში მართმევთ 2 ლარს? ჰაი მეე! მერე იყო და ვიღაც გამოამერიკელებულმა ქვემოთ მოყვანილ გაზის ზაპრავკაზე ჯერ ერთ მანქანას დააჯახა გრუზავიკი და სარკე მოტეხა, მერე აბრა იდგა "არ მუშაობს"-ო, აიღო ეს აბრა, გადადგა და იქ დააყენა ეს გრუზავიკი, ბოლოს ვაფშე აპოგეა ის იყო, რომ ამ მართლა პიტალო ამერიკელმა სიგარეტს მოუკიდა ზედ შლანგთან, საიდანაც გაზი იტენება.. ერთი პირობა კი გამაცია როცა დავინახე როგორ აინთო სანთებელა, მარა..

 ბათუმი გაგანია სეზონის დროს არის საშინელება მანქანის ტარების კუთხით. აი წარმოიდგინეთ, ვიწრო ქუჩები, გზის ერთი მხარე აუცილებად სავსეა მანქანებით, არ იცი სად მოძრაობ, ამ ქუჩის მერე სად მოხვდები და რაც ყველაზე მთავარია, ვისაც არ ეზარება, ქუჩაზე გადმოდის. ხოლო ასეთი ხალისიანი კი, სეზონის დროს, დამიჯერეთ საკმარისზე მეტია. პლუს ამას გაუარესებული ამინდი, ისე რომ ახლადგახსნილ საბაგიროზე დაჯდომა ვერ მოვახერხეთ (3 ლარი ღირს და ზემოდან ძალიან კარგი ხედიაო), პლუს ამას სამთავრობო მანქანებისთვის გზის გამკვალავი პატრულები და ჰაი მეე, ისე გამიხარდა ბოლოს და ბოლოს მესამე სიჩქარეში რომ ჩავაგდე, რომ ნუ რა ვიცი..

 

 

სამაგიეროდ რა კარგი და მართლა ჩვენი გამარჯვება და მართლა მაგრია, ესაა აჭარული ხაჭაპური. იიიფ, იფ იფ იიიიფ! კაი მშიერზე რომ შეჭამ და კიდე რომ გინდა და რომ აღარ ჩაგდის, აი ეგ გრძნობა.. :D

 

 

 

 

ასევე ძალიან მომეწონა ბათუმის ახალი სათაო. ბაათუუუმს ქათქათააას.. თან მეც რავარ კორპორატიულ ფერებში ვარ, მე კი არ გავქრი.. :D

 

 

 

თუმცა როგორც უკვე ავღნიშნე, ამინდი შეჯდა ვირზე, ბათუმიდან ძლივს გამოვასწარით და დაიწყო წვიმა. კიდევ კარგი ბიძაშვილმა (გიტარაზე რომ უკრავს) სახლი მაქირავებინა, თორემ მე კარავი მქონდა წაღებული და თუნდაც ასე არ ყოფილიყო, იმ წვიმაში ოთახის საშოვნელად მანქანიდან გადმოსვლა სულაც არ იქნებოდა სასიამოვნო საქმიანობა. ასე რომ, რადგან ორივე საკაიფოდ დაღლილები გახლდით და თან "ციცინათელა"-ც არ იმუშავებდა წვიმაში, საღამოს 9 საათზე დავწექით და დავიძინეთ ვიდრე დილის 9 საათამდე. არადა უფრო ადრე ვაპირებდი, იქნებ ზღვაზე დილით გავიდეთ თქო მარა ა, წვიმდა და..

 

 

 

სამაგიეროდ, როდესაც სახლიდან წამოვედით და საწვავის შესავსებად ვეება რიგში დგომამ მოგვიწია, მზემაც ნელა ნელა დაიწყო გამოსვლა.

 

ხოოდა ჩვენც დრო ვიხელთეთ და ჩავხტით წყალში.

როდესაც ვამბობ "ჩავხტით წყალში" - ამასვე ვგულისხმობ.

და წყალს-ზედაც გავერთეთ

და ვიმაიმუნეთ კიდეც

მოკლედ, კარგად დავიღალეთ და ენერგიის აღსადგენად იქვე, კაფე "გირჩა"-ში შევედით, რომელსაც მშვენიერი ხედი აქვს ზღვაზე. მარა რად გინდა, აჭარული ხაჭაპური არ გვაქვსო. ასე რომ გადავინაცვლეთ ქუჩის მხარეს ახლადაშენებულ კაფეში, სადაც დაგვხვდა "Gangam Style"-ს კლუბური ვერსია, ხედი ჩვენს მანქანაზე და აი ეს ძალიან სიმპატიური და ძალიან ცოცხალი მიმტანი გოგონა დაგხვდა (მარტო მის სანახავად ღირს ამ კაფეში შესვლა. სადღაც 360 - 340 ნომრებს შორისაა), რომელსაც სულ ცეკვა-ცეკვით და მშვენიერი კორპორატიული ღიმილით დაქონდა შეკვეთები, მერე მიკროფონი დაიჭირა ხელში და ვითომ მღეროდა.. მოკლედ, პოზიტივს აფრქვევდა..

ამ ზავიძენიას აქვს ჩვეულებრივი აჭარული და "ტიტანიკი" - ორი კვერცხით. მარა ტიტანიკის ჭამას რამდენად შეძლებთ არ ვიცი, ერთი ჩვეულებრივი შევჭამე და ძლივს ვსუნთქავდი. კარაქი იყო კვერცხის აქეთ და იქით და ისეთი მაგარი გემო აქვს, ისეთი, ისეთი.. რომ ბიძაშვილმა (გიტარაზე რომელიც უკრავს), მითხრა, აბა ამის ჭამა როგორ უნდა მოგბეზრდესო. სამწუხაროდ მეტი ვეღარ ჩავიდა მუცელში, თორემ მართლა არ მომბეზრდებოდა. :)

ბევრი რომ არ ვილაპარაკო, როკის გვირაბამდე არ მისულმა შევამჩნიე, რომ მანქანის სპირომეტრი ძალიან ბევრ ცხრიანს წერდა, ჯერ ერთი დაწერა, მერე ორი.. მერე ბიძაშვილმა (გიტარაზე რომელიც უკრავს), ფოტოაპარატი მოიმარჯვა და ჩემი კმაყოფილი სახე დააფიქსირა..

 

..მას მერე, რაც "პანჯაპი" მყავს, ეს პირველი გავლილი 1 000 კილომეტრია..

 

 



მეორე ეტაპი - "პანჯაპი"

როგორც ვამბობდი, ახალი ეკონომიკური სტრატეგიის ფარგლებში გადავედი მეორე ეტაპზე - "ავტომანქანის ყიდვა, მისი მართვის სრულყოფა და მისით სიარული თბილისში". შესაბამისად წავედი და ვიყიდე ავტომობილი, რომელსაც სავარაუდო სახელი "ანა"-ს ნაცვლად ქვია "პანჯაპი" - მისი ფერის და სერიის გამო.

სინამდვილეში ესაა Opel Vectra შემდეგი ტექნიკური მონაცემებით: ტიპი: სედანი, გამოშვების წელი: 1999, ფერი: რუხი 8/8, ძრავი: 1.6, საწვავი: ბენზინი/ბუნებრივი აირი (მესამე თაობა, 14 კუბი), ახალი აკუმლატორი, საბურავები, რემენი. ელექტრო შუშები, სარკეები, ფარები. აქვს კონდენციონერი და დისკები. მოყვა სათვალის ჩასადები, ლამაზი ბალიში და რაც მთავარია, კასეტიანი მაგნიტოფონი Scooter-ის ჰიტების კასეტით.

"პანჯაპი" საკმაოდ დამჯერი, რბილად მავალი და სასიამოვნო მანქანაა. პირველივე დამოუკიდებელი გასვლა ქალაქში იმით დამთავრდა, რომ შუქნიშანს გაცილებულმა პატრულის "ოპელი, გადააყენე" გავიგონე. მეც გადავაყენე და საბუთები მოვამზადე. პატრული საწინააღმდეგო მიმართულებით მიდიოდა. ამიტომ დაველოდე სანამ შუქნიშანი ორჯერ შეიცვლიდა წითელს და მწვანეს. პატრული კი არა და არ მოდიოდა. ბლინ, სხვა ოპელი გააჩერა აშკარად. ასე რომ იუმორი და პოზიტიური დასაწყისი კარგი მგზავრობის და "სულ მწვანეზე სიარული"-ს საწინდარია.

 

სახლში მოსულს დამხვდა ტორტი წარწერით "გილოცავ", ხოლო დღეს - ბალონში წნევის მაჩვენებელი, რომელიც 100 ატმოსფეროს აჩვენებს. და ეს მას შემდეგ, რაც თბილისიდან გორში ჩამოვედი, ქალაქში ვიარე და უფლისციხეშიც ავედი. როგორც ჩანს თბილისში უკან ჩასვლაც შესაძლებელია ერთი დატენვით. ასე რომ Today is a good day to live!

28 წლის

10-ში მქონდა დაბ.დღე.. და იმდენად ზარმაცი ვარ მთელი ეს პერიოდი, რომ პოსტის დასაწერად ვერ მოვიცალე. კაროჩე, ჩემი საქმე უკან უკან მიდის ენთუზიაზმის განხრით. მათემატიკურად რომ შემეძლოს განსაზღვრა, ზუსტად ვიტყოდი როდის მივალ თვითმკლელობის ზღვარზე. ჰოდა სანამ არ მივსულვარ ამ ზღვართან, განვიხილოთ წინა წლის გეგმების შესრულებადობა.

ანუ, ესენია წინა წლის გეგმები:

 

1. მქონდეს სამუშაო - მაქვს. გადამიყვანეს სათაოში და ახლა ვარ აიტი

2. მყავდეს მეგობარი გოგო - ამ მხრივ დარხეული მაქვს, აქტიურობა არ მინდება.

3. მყავდეს მანქანა - ამას ვიყიდი. მჭირდება. მარა ამ მომენტში არ მყავს.

4. არ ავცდე 95 კილოს - პირიქით, ჩამოვცდი 90-ს

5. გადავიღო რაიმე კლიპი - კლიპი.. მმ.. მემგონი რომ არაფერი გადამიღია.

6. ვთარგმნო/გავახმოვანო რამე სასარგებლო - ისე არაა ჩემი მტერი. 3 ფურცელი მეტრო ვთარგმნე მთელი წლის მანძილზე.

7. მოვინახულო სამშობლოს რაც შეიძლება მეტი კუთხე - ბათუმში ვიყავი მივლინებით.

8. ჩავველოსიპედდე ხაშურში და/ან მცხეთაში - დავიწყე მცხეთის მარშუტი, მარა ვერ გავცდი გორს.

9. შეძლებისდაგვარად მივხედო მხედველობას - ლინზები ვიყიდე

10. მივხედო კბილებს - ჩემს კბილებს დედა არ ყავს ჩემი სიზარმაცის გამო.

გეგმები შემდეგი წლისათვის:

1. მქონდეს სამუშაო
2. მყავდეს მანქანა
3. მივხედო კბილებს
4. მივხედო თმას
5. მივხედო თვალებს
6. მივხედო სახლს
7. რამე მაინც შევქმნა, კლიპი, წიგნი.. რამე..
9. შევეცადო თბილისში ბინის ყიდვას
10. არ გავლოთდე

საჩუქრები მაჩუქეს მაიკა და დუხი. იყო მოლოცვები და ლოთაობა საღამოს. კაროჩე, წლები მემატება და კაცობრიობისათვის სასარგებლო საქმის გაკეთების სურვილი მაკლდება. ნე კრუტა, პაცანი, ნე კრუტა..
 

Еслы долга мучится..

როგორც ჩემი ფრიად მიზანსწრაფული მაგრამ სრულიად არაპატრიოტი მეგობარი ამბობს ხოლმე "თუ დიდხანს დაიტანჯები, რაღაც გამოგივა" (ესლი დოლგა მუჩიტსა, შტონიბუც პალუჩიტსა). თუმცა მოდი თავიდან დავიწყოთ. საუკუნეთა მანძილზე გორიჯვარზე ასასვლელი გზა უაღრესად ცუდ დღეში იყო - გრუნტი, წვიმების შედეგად ჩამორეცხილი, ჩამონგრეული, ჩამოშლილი და ერთხელ და სამუდამოდ გაფუჭებული მარშუტი. ფეხით ასვლა კიდე არა უშავს, მანქანით ასვლა კი გმირობას უდრიდა. განსაკუთრებით ნაწვიმარზე, როდესაც ადგილობრივი თიხიანი მიწა სრიალებს, ბორბლებს ეკრობა და მანევრირებას ვინ ჩივის, გადაადგილებასაც შეუძლებელს ხდის.

2012 წლის  აგვისტოში უფლის შეწევნით და ამერიკის განვითარების ფონდის დონორობით საშვილიშვილო კი არა იმენა ზე საქმის კეთება დაიწყო - გორიჯვართან მისასვლელი გზის რეაბილიტაცია. სიმართლე გითხრათ ეს საქმე მე მინდოდა გამეკეთებინა. ოდესმე.. ბევრი ფული რომ მექნებოდა.. გურამ ვანიშვილის სახელობის გორი-გორიჯვარის გზა. ან რამე ასეთი.. ჟღერს, ა? მაგრამ კიდევ ერთხელ ვიტყვი - უფლის შეწევნით და ამერიკის დონორობით არ დაელოდნენ ჩემს გამდიდრებას და თვითონ გააკეთეს ეს მართლა კარგი და მართლა მაგარი გზა. აგრემც გაგახარებთ და გაგაძლიერებთ ღმერთი ყველას ვინც აქ მუშაობდა.

ახლა კი წავიდეთ მთავარი საკითხისკენ, რის გამოც პოსტი დავწერე. მოკლედ, ველოსიპედით რომ ვმოძრაობ, გეცოდინებათ ალბათ. ჩემი დის განცხადების მიუხედავად, რომლის მიხედვითაც მას "გაუტყდება" თუ დამინახავს ზემოაღნიშნულ მხოლოდ პლუსების მქონე ტრანსპორტით, ვაგრძელებ ბაიკერობას. ჩემს ანგარიშზეა კასპამდე და ქარელამდე ჩასვლები (ორჯერ), თითქმის ცხინვალამდე მისვლა და თითქმის ბოშურამდე ჩასვლა. საერთო ჯამში გავლილი მაქვს 600 კილომეტრზე მეტი და ეს ველოსიპედისთვის ცოტა არაა.

ხოდა იმას ვამბობდი, რომ გუშინ მე და საჯარო ვიყავით გორიჯვარზე ასული და ეს გზა ბოლომდე დამთავრებული დამხვდა. დღეს კი გადავწყვიტე რომ It is a Good Day to Downhill, Exlecutor! ამიტომაც ავიღე ჩემი ველიკი, რომელსაც მარჯვენა პედალი აქვს გასასწორებელი და ამ კეთილ საქმეს ხვალ გავაკეთებ და ასე, პედალძლივსმოტრიალე მივადექი გორიჯვრის ასახვევს.

 

 (offTopic: ახლა აღმოვაჩინე რომ ჩემი მობილი 640 წერტილზე იღებდა სურათებს :მად:)

 

 

 პირველივე აღმართზე შევამჩნიე, რომ ეს გზა არ გადის საშუალო და რთული გზების კატეგორიაში. მაშ ასე, წარმოგიდგენთ პირველ რეალურ და მართლა ზერთულ გზას გორის შემოგარენში. გორის გარშემო 10 კილომეტრის რადიუსში არაა არც ერთი აღმართი ასეთი გამოწვევა რომ იყოს. სამანქანო ენაზე ესაა 17% იანი დაქანება. ადამიანურ ენაზე კი ეს ასე ჟღერს: თუ თქვენ ველოსიპედზე მჯდარი თუნდაც ორ მონაკვეთს გაივლით შეუსვენებლად, მაშინ ყველაფერს გაუძლებთ ცხოვრებაში.

ასე რომ ჩამოვქვეითდი და ხელით ავიყვანე ჩემი ბაიკი სადამდეც შევძელი. შესაძლებელია კიდე მეორე ხერხი - მანქანით აიტანო და იქიდან წამოხვიდე. მაგრამ გაფრთხილებთ, ეს გზა ძალიან მიხვეულ-მოხვეულია. არც იფიქროთ სრული სიჩქარით წამოსვლა. ეს უეჭველი თვითმკვლელობაა. უეჭველი! მე გაგაფრთხილეთ! ყველაზე ნაკლებად დაქანებულ უბანზეც კი ორიოდ წამში 37 კილომეტრ/საათი ავკრიფე. ველოსიპედისთვის ეს საშუალოზე ცოტა მეტი სიჩქარეა. თუმცა არის მონაკვეთები, სადაც ერთ წამში კრეფავ 40-45 კილომეტრ/საათს და ეს მართლა, რეალურად საშიშია.

შედარებისთვის: გორში ყველაზე ციცაბო გზიდან - კვერნაკის აღმართიდან ჩამოსვლისას 3 წამი გჭირდება რომ 40 კმ/სთ აკრიფო. რიგით მეორე ყველაზე რთული გზიდან, რომელიც მე-8 სკოლასთან ადის - 3 წამში 30 კმ/სთ კრეფავ. აღმართიდან, საიდანაც ყველაზე დიდი სიჩქარე მაქვს აკრეფილი - 66 კმ/სთ - დამჭირდა 10 წამი და დაახოლებით 400 მეტრი. არ დაგავიწყდეთ, ყველა ეს მარშუტი არის სწორი დაღმართი მინიმალური მოსახვევებით. გორიჯვრის გზაზე კი ყოველ 100 მეტრში მოსახვევია და სიჩქარის შეუნელებლად იქიდან ჩამოსვლას არც ერთი ჭკუაზედმყოფელი არ უნდა ეცადოს. არც ერთი!

ახლა კი პოსტის მიზეზი. მოვდივარ მოკლედ ჩემთვის ორივე მუხრუჭ დაჭერილი და თან იმაზე შეფიქრიანებული, რომ მუდმივად მუხრუჭით სიარული ეფექტს კარგავს.. და აი ამ საეჭვო დაღმართზე გავაჩერე რომ მუხრუჭები გაგრილებულიყო. და ამ ჯიპმაც გააჩერა ჩემს წინ. ჯერ ეს კაცი გადმოვიდა.
- ჰელლო!
- ჰაიუშკი! - ვეუბნები მე.
- დუ იუ სფიქ ინგლიშ?
- ოფ ქოღს აი დუ. :) - მიხარია რომ ინგლისურს ვამარიაჟებ.
- ვეა არ იუ ფრომ? - ამასაც უცხოელი ვგონივარ. ფაქინ შით!
- აი'მ ჯორჯიან! ფრომ გორი - :ამაყ:
ამასობაში ეს ქალიც გადმოვიდა გრძელი შარფით და რაღაც საშინელი ფოტოაპარატით.
- რაო, საიდანააო? - ეკითხება ამ კაცს აგლიკანურად
- ქართველი ვარ მე.. გორელი - ვუმეორებ.
- რა გქვია?
- გურამი.
- იცი, შენ პირველი ველოსიპედისტი ხარ ვინც აქ ვნახეთ. აი ამ კაცმა - კაცზე მითითებს - ააშენა ეს გზა - მე პატივისცემით ვიმსჭვალები - და გვინდა რომ საველოსიპედო ბილიკიც გავაკეთოთ გვერდებზე. - მე დაბნეული ვუყურებ არც თუ ისე განიერ ტროტუარს - რას იტყვი რომ სურათი გადაგიღოთ?
- გადამიღეთ, არაა პრობლემა - ვიჯგიმები მე.
- რამდენიმე კითხვაზე მიპასუხეთ თუ შეიძლება
- კი ბატონო.
- რას ფიქრობ ამ გზაზე, რამე ხომ არ ჭირდება კიდე?
- ამ გზას? - და მახსენდება აქამდე რა გზაც იყო - ამ გზას არაფერი ჭირდება. აი ეს.. მმ.. - როგორაა ინგლისურად წყლის სადინარები? - აი ეს არხები, სადაც წყალი გადის, ძალიან კარგია. და კიდევ ის მეტალის.. მეტალის რაღაცა, ქვების ჩამოვარდნას რომ აჩერებს. მშვენიერია.
- აბა რა! ახალი ტექნოლოგიები.. რა მიეცით თქვენს ველოსიპედში?
- ოცდახუთი ლარი..
- რამდენი?
- ოცდა.. - ბლინ, რა ოცდა - ორას ორმოცდაათ ლარად.
- ახალი?
- არა, ეს ახალი არ იყო. ახალი 400 ლარიდან იწყება.
- ანუ ორმაგი.. როგორ ფიქრობ, გორელი ახალგაზრდობა ივლის ამ გზით?
- არა მგონია. ეს მე ვარ მარტო იმდენად გიჟი რომ ამ გზაზე ველოსიპედით ამოვედი.
- ხელით ამოიყვანენ და მერე დაეშვებიან ხოლმე..
- ნუ, მეც მასე ამოვედი, მარა მაინც მგონია, რომ სწორ გზაზე.. ბაიკერობა ურჩევნიათ.
- კარგი. ჩვენ ივლისში (ჯულ) ვაპირებთ გზის გახსნას და თუ მეილს მომცემ, მოგწერდი.
- კი ბატონო - მობილურიში ვუწერ იმეილს.
- ბი.. ბიქოქსალი?
- ბიცოცხალი - ორმაგად ცოცხალი.
- კარგი. ფეისბუქზეც დაგიმატებთ მაშინ. სახელი შემახსენე..
- გურამი.. და ისა.. სურათს გადაგიღებთ რომ ბლოგზე დავდო.
- კაი ბატონო. გახსნაზე შენი მეგობრებიც ამოიყვანე და ერთად დაეშვებით.

 როგორც ჩემი ფრიად მიზანსწრაფული, მაგრამ არაპატრიოტი მეგობარი ამბობს ხოლმე "თუ დიდხანს დაიტანჯები, რამე გამოგივა". საუკუნეთა მანძილზე მინდოდა რამე ღირებული გამეკეთებინა რომ სადღაც მაინც ჩაწერილიყო ჩემი სახელი. ჰო, რაღაცფობია ქვია ამას. ხოდა აჰა, დღეიდან უკვე დოკუმენტურად აღბეჭდილი და ინტერვიუჩამორთმეული ადამიანი ვარ. პირველი ადამიანი, ვინც გორიჯვრის გზაზე ველოსიპედით ავიდა. და ეს არის მართლა კარგი და მართლა მნიშვნელოვანი.

აეს - ახალი ეკონომიკური სტრატეგია

ეკონომიკა ისეა მიწებებული ყველაფერზე, რომ როდესაც ძალიან ამაღლებულ რამეზე ფიქრობ, ისეთზე როგორიცაა დედაქალაქში და სათაო ოფისში მუშაობა, მაინც ეკონომიკა და რესურსების გადანაწილება ერთვება საქმეში. რამდენიც გინდა აწკაპუნო, თბილისში ცხოვრება საკმაოდ დიდ ფინანსებს საჭიროებს და აქედან გამოსავალი მარტო სამია:
1. ფასების გლობალური შემცირება - რაც მომავალი 10 წლის მანძილზე რთული წარმოსადგენია.
2. შემოსავლების საგრძნობი მატება - რაც ჩემი პირადი და საზოგადოებრივი მდგომარეობიდან გამომდინარე ერთი-ორი წელი კიდე არ მოხდება
3. რესურსების ეფექტური გადანაწილება - რისი საკმაოდ დიდი გამოცდილებაც მაქვს.

ახალ ეკონომიკურ სტრატეგიაზე, როგორც მე მას დავარქვი, გადასვლა განაპირობა რამდენიმე ფაქტორმა. პირველი მადგანი იყო თითქმის პირში ჩალაგამოვლება, როდესაც მეგონა, რომ თბილისში ბინის უცებ შეძენა შეიძლებოდა. საქმე იმაშია, რომ 13 000 დოლარად, რასაც ჩემი კანტორა მომცემს, სარდაფს თუ იყიდი. ხოლო საოცნებო 20 000 დოლარი, რომლითაც ჩემი გათვლებით ბინა უნდა მეყიდა, არ აღმოჩნდა საკმარისი ნორმალური ბინის საყიდლად.

შესაბამისად ქირით დავიწყე ცხოვრება ჩემს დასთან ერთად 10 კვადრატულ მეტრს ფართობის ბინაში. ეს ფართობი წავა ერთი ადამიანისთვის, მარა ორისთვის ცოტა დისკომფორტს ქმნის. ასე რომ ვეძებდი უფრო დიდი სახლს საბურთალოზე რომ 500 ლარში ჩავტეულიყავი. და მინდა გითხრათ, რომ ასეთ ფასად სახლს კი ნახავთ, მარა ნორმალურს ვერა. მერე ვიფიქრე, მარტო ჩემთვის მოვძებნი სახლს თქო ისე, რომ მეტრო ახლოს იყოს და 200 ლარამდე გამომივიდეს კომუნალურებიანად თქო. და მინდა გითხრათ, რომ ასეთ სახლს ნახავთ, მარა კომფორტულს ვერა.. და საბოლოოდ მივედი იმ სტრატეგიამდე, რითაც დავიწყე.

ახალი ეკონომიკური სტრაგედიის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ სამუშაოზე ვიარო გორიდან. რას გვაძლევს ახლა ეს:
1. თვეში მაქსიმუმ 22 სამუშაო დღეა. ტაქსით სიარულში შესაბამისად თვეში მაქსიმუმ დამეხარჯება 220 ლარი. ეს იმ მოგებას იძლევა, რომ მაგალითად შვებულებების და დღესასწაულების დროს ფული დაიზოგება, რაც არ დაიზოგებოდა ქირის დროს. ქირა კი როგორც მოგეხსენებათ უნდა ყოფილიყო 250 ლარი - ჩემ დასთან თანაცხოვრების შემთხვევაში. ან 200 ლარი - ცალკე არაკომფორტულად ყოფნისას.
2. კვება სულაც არ ჯდება იაფი თბილისში. და ჩემი აზრით სწორედ ამიტომ დადის ახალგაზრდობის უმეტესობა დაბალი და გამხდარი. მათ უბრალოდ საშენი მასალა არ აქვთ ორგამიზმისთვის. ჩემი გათვლებით თუკი საერთო თვიურ გასავალს დავიანგარიშებდი, ეს გამოდიოდა 5 ლარი დღეში ანუ 120 ლარამდე თვეში. აეს-ის პირობებში მოხდება ამ თანხის დაზოგვა, წავიღებ რა საჭმელს გორიდან.
3. შევიძინო ავტომობილი გაზზე და მე თვითონ ვიარო თბილისში. მამაჩემის გათვლებით 10 ლარის გაზი საკმარისია რომ ჩავიდე და ჩამოვიდე. ხოლო თუ კიდევ ორ თანამშრომელს მივამატებთ, რომლებიც ასევე ტაქსით დადიან და ისინი მე გადამიხდიან არა 5, არამედ 2 ლარს - გამოდის რომ 4 ლარი აკლდება ამ 10 ლარს და საერთო ჯამში 22 x 4 = 88 ლარს ვიგებ მაქსიმუმ.
4. აეს-ის შედეგად დაზოგილი ფულით და კარგი მუშაობისათვის მომატებული ხელფასით მოვაგროვო თანხა და ვიყიდო სახლი თბილისში. იდეაში თუკი თვეში 400 ლარს გადავდებ, წელიწადში ეს თანხა იქნება 12 x 400 = 4 800 ლარი რაც დაახლოებით 2800 დოლარის ტოლფასია 1,67 კურსის პირობებში.
5. საკმაოდ კარგი ანაზღაურება ქონიათ პროგრამისტებს. ასე რომ დაპროგრამების ენების (როგორიცაა C#, Java, Php, HTML, SQL..) სრულყოფილი ათვისება, რამეთუ აგერ საიტზე ვნახე - 5 000 ლარს იხდიან ერთი ბანძი საიტის გაკეთებაში. ბანძი რა.. გაკეთების სირთულეა ბანძი, როცა სრულყოფილად გესმის როგორ უნდა გააკეთო.

 აეს-ის განხორციელება დაგეგმილი მაქვს 4 ეტაპად.
1. ახლა ორშაბათიდან 1 კვირა ვივლი ტაქსით და შევხედავ რამდენად პრაქტიკული და შესაძლებელია აეს-ის განხირციელება. თუ ეს შეიძლება, გადავდივარ მეორე ეტაპზე.
2. ავტომანქანის ყიდვა, მისი მართვის სრულყოფა და მისით სიარული თბილისში.
3. საკმარისი რესურსების მოგროვება, შოვნა, მოგება, სესხება - ორ ოთახიანი ბინის ყიდვა თბილისში ავტოფარეხით.
4. ცოლის მოყვანა.

ყველაფერს აქვს უარყოფითი მხარეები. ასე რომ განვიხილოთ ესენიც. აეს-ის გამო
1. კინოში ვეღარ ვივლი ასე თავისუფლად.ასევე თბილისში სადმე სტუმრად წასვლის პონტი კლებულობს
2. ჩემ დას ისე ხშირად ვეღარ ვნახავ.
3. შესაბამისად - თანამშრომლების "საღამოს ხომ არ დაგველია" პონტიც გაიმაზება.
4. სპეციალური დაგეგმვისა და მომზადების გარეშე ვერ წავალ აირსოფტისა და სხვა ასეთ კულტურულ ღონისძიებებზე, რომელსაც ასე ვაპირებდი.
თუმცა ვისაც ქონია შეხება ეკონომიკურ სტრატეგიებთან, ყველამ იცის, რომ დროული ქამრის შემოჭერა გაცილებით მეტ სარგებელს იძლევა, ვიდრე რესურსების გეგმაზომიერი ხარჯვა იმედით - იქნებ რამე გამოჩნდეს. მე მჯერა საკუთარი თავის და აეს-ის ეფექტურობის. ენ თარო ადუნ!