კანონმორჩილი მოქალაქე

ამ ორი წლის წინ დავკარგე პირადობა. ძალიან უცნაურია, იმიტომ, რომ წინა კვირას ავიღე პასპორტი. მოკლედ, ახლის ასაღებად რომ მივედი, მითხრეს - სამ ლარს გადაიხდი და აი ამ ბლანკს შეავსებო. ბლანკზე კი ეწერა სათაური: "ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა..". აი ძალიან არ მესიამოვნა სიტყვა "სამართალდარღვევა", მარა რას ვიზავდით, გადავიხადე ჯარიმა და ავიღე ახალი პირადობა.

გუშინ კაცო, ჩემთვის ვნერვიულობდი, ძლივს გავაჩერე მანქანა თავისუფლების მოედანთან. წავედი, მოვედი - ჯარიმის ქვითარი კი დამხვდა გარჭობილი. ვიცოდი, რომ ეგ დღე დადგებოდა, მაგრამ ეს "მე მიყვარს თბილისი" რომელ სართმევში ირთმევა, არ მიკითხავს. ენივეი, შევედი ბლანკზე მითითებულ მისამართზე, რომელ არს www.ct-park.ge და რას ვხედავ?! 11 სექტემბერს, როდესაც "ზუმერში" ვიყავი და მარჯანიშვილის მეტროდან ვიდრე კიდობანამდე ფეხით ვიარე (რამეთუ არსად ადგილი არ იყო მეტროსთან გავაჩერე მანქანა), იმ ოხერ სტაიანშიკს სულ ტყუილად მივეცი ის 50 თეთრი. :@ რა პონტში დგანან აბა, სითიპარკიც უნდა გადავიხადო, ა?

საინტერესო ისაა, რომ მარჯანიშვილზე არ დამხვედრია ქვითარი. ასევე მას მერე ორჯერ გავაჩერე ქვაშვეთთან, სკვერთან და ორჯერ რუსთაველის კინოსთან. არც ერთხელ დამხვედრია ქვითარი. ასევე მთაწმინდის პარკთან. ხოდა თქვე კაი ხალხო, ფულს ვიხდი გაჩერებაში, ვთქვათ ავიღე წლიანი და 50 ლარი გადავიხადე, კვირაში 2 ჯერ რომ გავაჩერო და ლარი ვიხადო სტაიანშიკებში, ეგეც შენი თვეში 4 ლარი და წელიწადში 48 ლარი. მე ვაფშე არ მაწყობს, რომ რამე სამართალდარღვევა მქონდეს ცხოვრებაში, მარა თუ სითიპარკს ვიხდი, სტაიანშიკები რა პონტში დგანან, ა?

თბილისში ავტომობილით მოძრაობის წესები

მოძრაობის წესები იდეაში უნივერსალურია და ყველა უნდა ემორჩილებოდეს. მაგრამ არა თბილისში. თბილისს საკუთარი, ენდემური მოძრაობის წესები აქვს, რომელიც შესაძლებელია არსად გვხვდებოდეს მსოფლიოში, ამიტომ უნესკოს ან წითელი წიგნის საკუთრება უნდა გახდეს და მასზე სახელმძღვანელოები დაიწეროს. ახლა გაგაცნობთ ზოგიერთ ბაზურ წესს, თუ როგორ უნდა ვიმოძრაოთ თბილისში ავტომობილით.

1. ქალი საჭესთან? არაა პრობლემა! - მინდა დავარღვიო საყოველთაოდ მიღებული წესი და გითხრათ, რომ ჯერ მე არ შემხვედრია ქალი საჭესთან, რომელიც ცუდად ატარებდა. ნუ, მაქსიმუმ ერთი შემხვდა, ისიც იმიტომ, რომ "ზებრა"-ზე გადავდიოდი, როდესაც მე მწვანე მენთო და ის ვერ გავითვალისწინე, რომ მასაც მწვანე ენთო და ამხელა ჯიპს მოსახვევში შესასვლელად უფრო მეტი ადგილი ჭირდებოდა. საერთოდ გაცილებით სახიფათოა ორი ან მეტი ქალი საჭესთან. იმიტომ, რომ ვინც ფიზიკურად ზის საჭესთან, ის გონებით იმყოფება დანარჩენ ორ ქალბატონთან ერთად სადმე ბუტიკში, ზღვაზე, კლუბში ან რამე ასეთ ადგილზე. მარტო თუ მოძრაობს, მაშინ ქალი საჭესთან ბევრ კაცს ჯობია ტარებით.

2. სიჩქარის შეზღუდვა მხოლოდ დედიკოს ბიჭებისათვის! - მე რა თქმა უნდა ბედნიერი ვარ, რომ მძღოლების დიდი რაოდენობა "დედიკოს ბიჭია" და ნორმალურად მოძრაობს ხოლმე აღმაშენებლის ხეივანში მაქსიმუმ 80 კმ/სთ სიჩქარით. თუმცა დღე არ გავა, რომ არ შემხვდეს ვინმე BMW-ს ან Mersedes-ის პატრონი, ან მთლად უარესი, რამე ნავაროჩენი ჯიპის, რომელსაც სულ ზანგისფერზე კიდია შეზღუდვა და ისეთი სიჩქარით მოგადგება უკან ფარების ნთებით, ტიპა გამატარეო, რომ შიშის ცივი ქარები გივლის - გვერდით ზოლში ვერ გადახვალ, ეს ზოლი სავსეა მანქანებით. არადა გეჯახება..

3. უსაფრთხო დისტანცია - ეს შესაძლებლობაა გასწრებისათვის! - როდესაც შენთვის მისდევ წინა მანქანას ასე, 2-3 მეტრის მოშორებით, რამეთუ სრულიად შესაძლებელია მან მოულოდნელად დაამუხრუჭოს და თქვენი მანქანების ინტეგრაცია მოხდეს, ასეთი მანძილი სხვა მძღოლისათვის არის შესაძლებლობა, რომ გაგისწროს და თქვენს შორის ჩადგეს. და ეს ყველაფერი ხდება მაშინ, როდესაც არც გასასწრები ადგილი აქვს და არც არავინ ატარებს.

4. ჩემი გზა - ჩემი წესები - არასოდეს ენდოთ ბრმად ავტომობილს, რომელსაც ციმციმა, ე.წ. პავაროტნიკი აქვს ჩართული. სრულიად შესაძლებელია ის საწინააღმდეგო მხარეს უხვევდეს ან საერთოდ არ ქონდეს მოხვევა განზრახული. ასე რომ დააკვირდით საით წავა სინამდვილეში და ისე იმოქმედეთ. მაგალითად მე კულტურულად დავუთმე გზა ერთ დიდ ჯიპს, რომელიც იდეაში მარცხნივ უხვევდა. ამის გამო აღმართზე სიჩქარე დავკარგე, რაც სულ არ მსიამოვნებს ხოლმე. ჯიპმა კი მშვიდად გააგრძელა იმავე ზოლში მოძრაობა, მოხვევა აზრადაც არ გაუვლია. ასევე მინდა გავიხსენო ერთი ბეემვეს მძღოლი, რომელმაც საოცარი სისწრაფით მოახერხა ჩვენთვის და ორი მანქანისთვის მოსახვევში შესვლა მოესწრო და ეს ყველაფერი იმისათვის, რომ სწორედ მოსახვევში გაეჩერებინა და მობილურზე საუბარი დაეწყო.

5. შუქნიშანი იტყუება! - რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს, განსაკუთრებით საღამოობით, გზაჯვარედინებზე დგება პატრული და ის აწესრიგებს მოძრაობას. არადა შუქნიშანი მშვენივრად მუშაობს. არ ვიცი ვინ მოიგონა, რომ პატრული უფრო მართალია, ვიდრე შუქნიშანი, მაგრამ ფაქტია - წითელი ენთო მშვენივრად, პატრული ხელს გვიქნევდა გამოიარეთო და აჰა, წითელზე გავიარეთ გადასარევად.

6. ქვეითი - ღმერთია! - ყველაზე მეტად ნერვების მომშლელია ქვეითების მოძრაობის მანერა. გორშიც არ დადიან მანცდამაინც განსწავლული ქვეითები, განსაკუთრებით შუა გზაში მოძრაობა რომ უყვართ, მოახლოვებულ მანქანას რომ ვერ სცნობენ და სიგნალზე უარყოფითად რეაგირებენ. მარა გორში მანქანებიც ცოტაა, ქვეითები უფრო ყურადღებიანები არიან და ხალხიც შედარებით ნაკლები დადის. აი თბილისში კი "ზებრა" დან 10 მეტრში შეუძლიათ გადავიდნენ, ან უფრო სწორი იქნება, გადაირბინონ გაქანებული მანქანების წინ. არ დაელოდონ მწვანის ანთებას, რამეთუ ის 5 წამი მათ ცხოვრებას შეცვლის, რომ მოიცადონ. იარონ თავჩახრილებმა ისე, რომ ვერ ხედავენ გარშემო რა ხდება. უარესია, როდესაც ყურსასმენები აქვთ გარჭობილი - საერთოდ ამ ქვეყნისთვის არ არიან. ყურსასმენები და ჩაფიქრებული სიარული არ იქნებოდა საზიანო, ქვეითებმა რომ ნორმალურად იარონ თავის გზაზე, მაგრამ როდესაც წინ გიხტებიან, ვერ გხედავენ, არ ესმით, ნელა დადიან და ხელს გიშლიან საერთო ჯამში, აფერხებენ მოძრაობას და შესაბამისად - ქვეყნის განვითარებას, აი მანდ უკვე ძალიან, ძალიან გეშლება ნერვები და სადაცაა ტარანზე წახვალ - გადააჯვით გზიდან, თქვენი გამოსირებული დედებს შევეცი, პიტალო ყლეებო თქვენა!

 

მოკლედ, ორი რჩევა მაქვს მათთვის, ვინც თბილისში მოხვდა მანქანით და ვერ ხვდება ეს რა ჯოჯოხეთი ტრიალებს - 1. მოიმარაგეთ მოთმინება და 2. შეეცადეთ დაიკიდოთ. გადარჩენის ერთად-ერთი გზა ესაა. სხვა ვარიანტში ან თქვენც მათნაირი უნდა გახდეთ და ერთ დღეს ცუდად დაამთავროთ ან მთელი ცხოვრება ასეთ გარემოში მოძრაობთ და ისედაც ერთ-ერთი მადგანი ხართ - შესაბამისად სულ გკიდიათ ეს ჩემი პოსტი.

ჩემი მეორე ნახევარი

მას რძისფერი კანი და ცისფერი თვალები აქვს. ხუჭუჭა თმები ხან ქარს ეთამაშება, ხან ჩემს ცხვირს - მისი თმის სურნელი მიყვარს. პაწია და გაბუტული ტუჩები აქვს - როდესაც იღიმება, ეს ტუჩები ყველაზე ლამაზი სანახაობაა ამ სამყაროში. ცოტას ლაპარაკობს. თუ ლაპარაკობს - ეს ყველაზე სასიამოვნო მუსიკაა. პატარა თეთრი თითებით ჩემს თითებს ჩაეჭიდება და ვგრძნობ, როგორ აკლდება წონა ჩემს სხეულს, როგორ ბათილდება ხახუნის ძალა მიწასთან და როგორ იზრდება მაგნიტიზმი ჩვენს სხეულებს შორის..

 

 

 

აქ ეწერა ლამაზი პოსტი იმაზე, თუ როგორ მიყვარს ეს პატარა ანგელოზი, მაგრამ ანანოს არ უყვარს ასე სახალხოდ რომ გამოვხატავ ჩემს გრძნობებს და მისი თხოვნით აღნიშნული პოსტი მოკლდება, სადამდეც ჯერ არს.



ნატელეფონარი

ჩემს Samsung Galaxy S Duos-ზე ჩემი პირიდან კარგის გამგონი ადამიანი არ მეგულება იმიტომ, რომ არასოდეს მითქვამს კარგი მასზე და სულ ვაძაგებდი და ვერ ვიტანდი სიმართლე თუ გინდათ. ყიდვის დროიდან დაწყებული სულ ველოდებოდი რომ რამე დაემართებოდა, რათა მიზეზი მქონოდა მომეშორებინა და რამე ნორმალურზე მეფიქრა. ერთხელ დამივარდა, დაიშალა - მარტო უკანა პანელი მოძრობია. მერე დამივარდა, კუთხით დაეცა - მარტო გაიფხაჭნა. მარა მესამე და სამართალიო - ვენაცვალე მაღალსა - მივიყვანე ჩემი და ერთგან, გამოვბრუნდი, ჯიბიდან მანქანის გასაღები ამოვიღე, გასაღებს ტელეფონი ამოყვა და ბრაგვანი გაადინა ძირს. ეს მოხდა გუშინწინ, 9 სექტემბერს. გაადინა ბრაგვანი ესე იგი, გაძვრა აკუმლატორი და უკანა პანელი. ჩავდე აკუმლატორი უკან, დავაფარე პანელი, ამოვატრიალე და..

ბლინ, ნუ ნე სმეშნო! როგორც ხედავთ ეკრანის მნიშვნელოვანი დაზიანების მიუხედავად ტელეფონი მუშაობს. მართალია თაჩსქრინობის გამო მისგან ბევრს ვერაფერს გამოიღებ, მარა ირთობა და რეკავს. ასე რომ იძულებული ვარ გავაკეთო და კიდევ უფრო მეტად შემძულდეს. გარანტია წავიკითხე - წერია რომ 50% იანი ფასდაკლებით შევაკეთებთო. წავიღო ზუმერში, ვნახო რა ჯდება შეკეთება. გორში მითხრეს, რომ 60 ლარამდე დაგიჯდებაო. სანამ მანამ კი ისევ ძველი და გამოცდილი Nokia N82 ით ვმოძრაობ.

საგულისხმო ისაა, რომ 9 თებერვალს ვიყიდე და 9 სექტემბერს გატყდა. 5 თვე იმუშავა და მინდა დავწერო ახლა, ისევ ნოკიას რომ დავუბრუნდი რა პლუსებს ვამჩნევ (ყურადღება, ეს პირველი შემთხვევაა, როდესაც ჩემს სამსუნგზე კარგს ვამბობ რამეს)

1. პირველი რაც თვალში მეცა, ჩართვის სიჩქარეა. ნოკიას ჩიპი აქვს ჯერ ერთი ძველი წარმოების, ნელი და გადატვირტული. ამის გამო ჩართვიდან 10 წუთი მინიმუმ მომიწია დაცდა, სანამ სრულად დაიქოქებოდა. სამსუნგი კი სავსე ჩიპის მიუხედავად მთლიან რესტარტს 2 წუთში აკეთებს.

2. ფოტოკამერა. ჩემს ნოკიას გამოვუცვალე კორპუსი, რადგან ძველი ძალიან გაუბედურებული იყო ხშირი დავარდნების გამო. ახალ კორპუსში კი ფოტოკამერა არ მუშაობს. მაგას თავი დაანებე, სამსუნგსაც 5 მეგაპიქსელი კამერა აქვს, მარა უფრო ახალი ტექნოლოგიების გამო გაცილებით უკეთეს სურათს იღებს.

3. ქართული შრიფტი. ვიცი, რომ ნოკიაზეც შეიძლება ქართული შრიფტის დაყენება, მაგრამ მერე სხვა შრიფტები ირევა. აი სამსუგზე კი მესიჯის წერაც შეიძლება ქართულად და ფეისბუქსაც მშვენივრად ხსნის. პრინციპში, სწორედ სამსუნგმა მიბიძგა ფეისბუქის აქტიური გამოყენებისაკენ, თორემ ნოკიაზე მარტო ადნაკლასნიკები მუშაობდა.

4. დიდი ეკრანი. ამას ვერ დავუკარგავთ. სამსუნგს მართლაც დიდი ეკრანი აქვს, რა შედარებაა.

5. მესიჯის წერის სისწრაფე გაცილებით მაღალია თუ დაუმუღამებ ორივე ხელით წერას სამსუგზე, ვიდრე ნოკიაზე. სამაგიეროდ ძალიან სასაცილო სანახავი ხარ, როდესაც ორივე ხელით მესიჯს წერ და თან მიდიხარ. წინ რა ხდება წარმოდგენა არ გაქვს. თუმცა მგონია, რომ შეიძლება ისეც დაიწეროს, რომ არ უყურო. გამოცდილებაა საჭირო.

6. უფრო მეტი სამუშაო დრო. ნოკიას ამ მოდელს აკუმლატორი აქვს ცოტა არ იყოს და ცუდი. რის გამოც მალ-მალე ჭირდება დატენვა. სამსუნგს კი აქვს ენერგიის დაზოგვის რეჟიმი, რაც საშუალებას იძლება დღენახევარი, ორი დღე გაქაჩოს ტელეფონმა. ერთი ვიცი ზუსტად - ნოკია 2 საათი ძლებდა გადაბმული ადნაკლასნიკობისას, სამსუგნი - 4 საათი ძლებს გადაბმული ფეისბუქობისას.

7. დუოსი. ეს არ ვიცი კარგია თუ ცუდია, ამის გამო ხმა წყდება, იწელება და ზრიალებს, მაგრამ სამსუნგს აქვს ორი სიმის ჩადების საშუალება, რაც თავისთავად პროგრესია.

საბოლოო ჯამში არჩევანზე რომ მიდგეს საქმე, მე მაინც სამსუნგს ავირჩევდი მიუხედავად მისი ნერვებისმომშლელობისა, მესიჯის წერის უაზრობისა, უთამაშობისა, ინტერნეტის დიდი გასავლისა და არც ერთი პროგრამის მოყოლობისა. ალბათ მიჩვევაა, თან ტელეფონის ნომრები სულ ხელით გადმოვწერე და მაგარი მეზარება ახლა უკან გადაწერა. გარანტიაში წერია, რომ 40 დღეში უნდა აღადგინონ. ხოდა აი, წავიღებ და ვნახოთ რას იტყვიან.

UPDATE

ვიყავი ზუმერში, როგორც ზემოთ ავღნიშნე. ხოდა ჯერ ერთი სულ არ მოეწონათ ასეთ დღეში მყოფი ტელეფონის ნახვა. მერე მითხრეს სერვისში, რომ 140 ლარი დაჯდებაო შეკეთებაო. და ბოლოს დამამშვიდეს - შენი გარანტია მაინც დარღვეულია და მიუტანე ისე ხელოსანს, არაა პრობლემაო.

ტოჟე მნე..

 

პირველი ათასი..

ტარებას ვამუღამებ კალ'ოჩე. დავდივარ წინ და უკან, ხან უფლისციხეში, ხან ბორჯომში.. ამ შაბათ-კვირას კიდე, მოდი და ბათუმში ჩავალ თქო. იდეაში რა ჯანდაბა მინდოდა ამხელა გზაზე მარტო ორი დღით, ხომ ძალიან კარგად ვიცოდი რა ამინდი იქნებოდა და რა დასვენება გამოვიდოდა, მით უმეტეს საჭესთან ხომ ვერ დალევ.. მარა მაინც, პრაქტიკის და ამტანობის გამომუშავების მიზნით მე, ბიძაშვილი (გიტარაზე რომ უკრავს) და საჯარო წავედით ასე უცერემონიოდ დილის 5 საათზე გაღვიძებულები, საჯაროს საერთოდ არ დაუძინია როგორც აღმოჩნდა..

პირველი, რაც მინდა ავღნიშნო, ესაა სურამის ნაზუქები. თქვე კაი ხალხო, ცოტა ტკბილს ვერ გააკეთებთ? რაში მართმევთ 2 ლარს? ჰაი მეე! მერე იყო და ვიღაც გამოამერიკელებულმა ქვემოთ მოყვანილ გაზის ზაპრავკაზე ჯერ ერთ მანქანას დააჯახა გრუზავიკი და სარკე მოტეხა, მერე აბრა იდგა "არ მუშაობს"-ო, აიღო ეს აბრა, გადადგა და იქ დააყენა ეს გრუზავიკი, ბოლოს ვაფშე აპოგეა ის იყო, რომ ამ მართლა პიტალო ამერიკელმა სიგარეტს მოუკიდა ზედ შლანგთან, საიდანაც გაზი იტენება.. ერთი პირობა კი გამაცია როცა დავინახე როგორ აინთო სანთებელა, მარა..

 ბათუმი გაგანია სეზონის დროს არის საშინელება მანქანის ტარების კუთხით. აი წარმოიდგინეთ, ვიწრო ქუჩები, გზის ერთი მხარე აუცილებად სავსეა მანქანებით, არ იცი სად მოძრაობ, ამ ქუჩის მერე სად მოხვდები და რაც ყველაზე მთავარია, ვისაც არ ეზარება, ქუჩაზე გადმოდის. ხოლო ასეთი ხალისიანი კი, სეზონის დროს, დამიჯერეთ საკმარისზე მეტია. პლუს ამას გაუარესებული ამინდი, ისე რომ ახლადგახსნილ საბაგიროზე დაჯდომა ვერ მოვახერხეთ (3 ლარი ღირს და ზემოდან ძალიან კარგი ხედიაო), პლუს ამას სამთავრობო მანქანებისთვის გზის გამკვალავი პატრულები და ჰაი მეე, ისე გამიხარდა ბოლოს და ბოლოს მესამე სიჩქარეში რომ ჩავაგდე, რომ ნუ რა ვიცი..

 

 

სამაგიეროდ რა კარგი და მართლა ჩვენი გამარჯვება და მართლა მაგრია, ესაა აჭარული ხაჭაპური. იიიფ, იფ იფ იიიიფ! კაი მშიერზე რომ შეჭამ და კიდე რომ გინდა და რომ აღარ ჩაგდის, აი ეგ გრძნობა.. :D

 

 

 

 

ასევე ძალიან მომეწონა ბათუმის ახალი სათაო. ბაათუუუმს ქათქათააას.. თან მეც რავარ კორპორატიულ ფერებში ვარ, მე კი არ გავქრი.. :D

 

 

 

თუმცა როგორც უკვე ავღნიშნე, ამინდი შეჯდა ვირზე, ბათუმიდან ძლივს გამოვასწარით და დაიწყო წვიმა. კიდევ კარგი ბიძაშვილმა (გიტარაზე რომ უკრავს) სახლი მაქირავებინა, თორემ მე კარავი მქონდა წაღებული და თუნდაც ასე არ ყოფილიყო, იმ წვიმაში ოთახის საშოვნელად მანქანიდან გადმოსვლა სულაც არ იქნებოდა სასიამოვნო საქმიანობა. ასე რომ, რადგან ორივე საკაიფოდ დაღლილები გახლდით და თან "ციცინათელა"-ც არ იმუშავებდა წვიმაში, საღამოს 9 საათზე დავწექით და დავიძინეთ ვიდრე დილის 9 საათამდე. არადა უფრო ადრე ვაპირებდი, იქნებ ზღვაზე დილით გავიდეთ თქო მარა ა, წვიმდა და..

 

 

 

სამაგიეროდ, როდესაც სახლიდან წამოვედით და საწვავის შესავსებად ვეება რიგში დგომამ მოგვიწია, მზემაც ნელა ნელა დაიწყო გამოსვლა.

 

ხოოდა ჩვენც დრო ვიხელთეთ და ჩავხტით წყალში.

როდესაც ვამბობ "ჩავხტით წყალში" - ამასვე ვგულისხმობ.

და წყალს-ზედაც გავერთეთ

და ვიმაიმუნეთ კიდეც

მოკლედ, კარგად დავიღალეთ და ენერგიის აღსადგენად იქვე, კაფე "გირჩა"-ში შევედით, რომელსაც მშვენიერი ხედი აქვს ზღვაზე. მარა რად გინდა, აჭარული ხაჭაპური არ გვაქვსო. ასე რომ გადავინაცვლეთ ქუჩის მხარეს ახლადაშენებულ კაფეში, სადაც დაგვხვდა "Gangam Style"-ს კლუბური ვერსია, ხედი ჩვენს მანქანაზე და აი ეს ძალიან სიმპატიური და ძალიან ცოცხალი მიმტანი გოგონა დაგხვდა (მარტო მის სანახავად ღირს ამ კაფეში შესვლა. სადღაც 360 - 340 ნომრებს შორისაა), რომელსაც სულ ცეკვა-ცეკვით და მშვენიერი კორპორატიული ღიმილით დაქონდა შეკვეთები, მერე მიკროფონი დაიჭირა ხელში და ვითომ მღეროდა.. მოკლედ, პოზიტივს აფრქვევდა..

ამ ზავიძენიას აქვს ჩვეულებრივი აჭარული და "ტიტანიკი" - ორი კვერცხით. მარა ტიტანიკის ჭამას რამდენად შეძლებთ არ ვიცი, ერთი ჩვეულებრივი შევჭამე და ძლივს ვსუნთქავდი. კარაქი იყო კვერცხის აქეთ და იქით და ისეთი მაგარი გემო აქვს, ისეთი, ისეთი.. რომ ბიძაშვილმა (გიტარაზე რომელიც უკრავს), მითხრა, აბა ამის ჭამა როგორ უნდა მოგბეზრდესო. სამწუხაროდ მეტი ვეღარ ჩავიდა მუცელში, თორემ მართლა არ მომბეზრდებოდა. :)

ბევრი რომ არ ვილაპარაკო, როკის გვირაბამდე არ მისულმა შევამჩნიე, რომ მანქანის სპირომეტრი ძალიან ბევრ ცხრიანს წერდა, ჯერ ერთი დაწერა, მერე ორი.. მერე ბიძაშვილმა (გიტარაზე რომელიც უკრავს), ფოტოაპარატი მოიმარჯვა და ჩემი კმაყოფილი სახე დააფიქსირა..

 

..მას მერე, რაც "პანჯაპი" მყავს, ეს პირველი გავლილი 1 000 კილომეტრია..

 

 



მეორე ეტაპი - "პანჯაპი"

როგორც ვამბობდი, ახალი ეკონომიკური სტრატეგიის ფარგლებში გადავედი მეორე ეტაპზე - "ავტომანქანის ყიდვა, მისი მართვის სრულყოფა და მისით სიარული თბილისში". შესაბამისად წავედი და ვიყიდე ავტომობილი, რომელსაც სავარაუდო სახელი "ანა"-ს ნაცვლად ქვია "პანჯაპი" - მისი ფერის და სერიის გამო.

სინამდვილეში ესაა Opel Vectra შემდეგი ტექნიკური მონაცემებით: ტიპი: სედანი, გამოშვების წელი: 1999, ფერი: რუხი 8/8, ძრავი: 1.6, საწვავი: ბენზინი/ბუნებრივი აირი (მესამე თაობა, 14 კუბი), ახალი აკუმლატორი, საბურავები, რემენი. ელექტრო შუშები, სარკეები, ფარები. აქვს კონდენციონერი და დისკები. მოყვა სათვალის ჩასადები, ლამაზი ბალიში და რაც მთავარია, კასეტიანი მაგნიტოფონი Scooter-ის ჰიტების კასეტით.

"პანჯაპი" საკმაოდ დამჯერი, რბილად მავალი და სასიამოვნო მანქანაა. პირველივე დამოუკიდებელი გასვლა ქალაქში იმით დამთავრდა, რომ შუქნიშანს გაცილებულმა პატრულის "ოპელი, გადააყენე" გავიგონე. მეც გადავაყენე და საბუთები მოვამზადე. პატრული საწინააღმდეგო მიმართულებით მიდიოდა. ამიტომ დაველოდე სანამ შუქნიშანი ორჯერ შეიცვლიდა წითელს და მწვანეს. პატრული კი არა და არ მოდიოდა. ბლინ, სხვა ოპელი გააჩერა აშკარად. ასე რომ იუმორი და პოზიტიური დასაწყისი კარგი მგზავრობის და "სულ მწვანეზე სიარული"-ს საწინდარია.

 

სახლში მოსულს დამხვდა ტორტი წარწერით "გილოცავ", ხოლო დღეს - ბალონში წნევის მაჩვენებელი, რომელიც 100 ატმოსფეროს აჩვენებს. და ეს მას შემდეგ, რაც თბილისიდან გორში ჩამოვედი, ქალაქში ვიარე და უფლისციხეშიც ავედი. როგორც ჩანს თბილისში უკან ჩასვლაც შესაძლებელია ერთი დატენვით. ასე რომ Today is a good day to live!

რა სარგებლობა მოაქვს თბილისს?

ორი სიტყვით რომ ვთქვათ: არაფერი გადასარევი. თუმცა არასოდეს მომწონდა ფაქტების ორი სიტყვით შეფასება, ასე რომ დავიწყოთ დედა-ქალაქის და ჩემი პუჭურა ქალაქის შედარება.

მესამე და სამართალი..

ჩანაწერი ჟურნალისათვის..

2013 წლის 26 მაისს, 19 საათსა და 29 წუთზე საქართველოს დროით ჩრდილომეზობლურსახელიანმა გოგომ ფეისბუქიდან წამშალა. ეს მესამე შემთხვევაა, როდესაც "ჩემთან ყოველგვარ ურთიერთობას წყვეტს". რას ვგრძნობთ? გულის დაწყვეტას იმის გამო რომ სწორად არ გაიგო ჩემი ნათქვამი დეპრესიასთან დაკავშირებით. ასევე ვგრძნობთ, რომ საბოლოო ჯამში ეს ფაქტიც ისევე გვკიდია, როგორც ყველაფერი სხვა, მათ შორის დღევანდელი დღეც. სასწრაფოდ მჭირდება რამე ბევრი ადრენალინის გამომწვევი, თორემ უკვე ნახევარი წელი იქნება, რაც გრამი ადრენალინი აღარაა ორგამიზმში და ცხოვრებამ ფერთა გამა ძალიან შავისკენ გადაწია.

და ვაფშეტა თუ ადრენალინიც არ იქნება, ესეც გვკიდია.. მაინც ყველა მოკვდებით ადრე თუ გვიან. ხომ ვამბობდი რომ One day I will finish badly თქო..

Update: როგორც მოსალოდნელი იყო, ურთიერთობა აღდგა. თუმცა ისეთი კარგი კონექტი აღარაა.. როგორც მოსალოდნელი იყო. :)

28 წლის

10-ში მქონდა დაბ.დღე.. და იმდენად ზარმაცი ვარ მთელი ეს პერიოდი, რომ პოსტის დასაწერად ვერ მოვიცალე. კაროჩე, ჩემი საქმე უკან უკან მიდის ენთუზიაზმის განხრით. მათემატიკურად რომ შემეძლოს განსაზღვრა, ზუსტად ვიტყოდი როდის მივალ თვითმკლელობის ზღვარზე. ჰოდა სანამ არ მივსულვარ ამ ზღვართან, განვიხილოთ წინა წლის გეგმების შესრულებადობა.

ანუ, ესენია წინა წლის გეგმები:

 

1. მქონდეს სამუშაო - მაქვს. გადამიყვანეს სათაოში და ახლა ვარ აიტი

2. მყავდეს მეგობარი გოგო - ამ მხრივ დარხეული მაქვს, აქტიურობა არ მინდება.

3. მყავდეს მანქანა - ამას ვიყიდი. მჭირდება. მარა ამ მომენტში არ მყავს.

4. არ ავცდე 95 კილოს - პირიქით, ჩამოვცდი 90-ს

5. გადავიღო რაიმე კლიპი - კლიპი.. მმ.. მემგონი რომ არაფერი გადამიღია.

6. ვთარგმნო/გავახმოვანო რამე სასარგებლო - ისე არაა ჩემი მტერი. 3 ფურცელი მეტრო ვთარგმნე მთელი წლის მანძილზე.

7. მოვინახულო სამშობლოს რაც შეიძლება მეტი კუთხე - ბათუმში ვიყავი მივლინებით.

8. ჩავველოსიპედდე ხაშურში და/ან მცხეთაში - დავიწყე მცხეთის მარშუტი, მარა ვერ გავცდი გორს.

9. შეძლებისდაგვარად მივხედო მხედველობას - ლინზები ვიყიდე

10. მივხედო კბილებს - ჩემს კბილებს დედა არ ყავს ჩემი სიზარმაცის გამო.

გეგმები შემდეგი წლისათვის:

1. მქონდეს სამუშაო
2. მყავდეს მანქანა
3. მივხედო კბილებს
4. მივხედო თმას
5. მივხედო თვალებს
6. მივხედო სახლს
7. რამე მაინც შევქმნა, კლიპი, წიგნი.. რამე..
9. შევეცადო თბილისში ბინის ყიდვას
10. არ გავლოთდე

საჩუქრები მაჩუქეს მაიკა და დუხი. იყო მოლოცვები და ლოთაობა საღამოს. კაროჩე, წლები მემატება და კაცობრიობისათვის სასარგებლო საქმის გაკეთების სურვილი მაკლდება. ნე კრუტა, პაცანი, ნე კრუტა..
 

Еслы долга мучится..

როგორც ჩემი ფრიად მიზანსწრაფული მაგრამ სრულიად არაპატრიოტი მეგობარი ამბობს ხოლმე "თუ დიდხანს დაიტანჯები, რაღაც გამოგივა" (ესლი დოლგა მუჩიტსა, შტონიბუც პალუჩიტსა). თუმცა მოდი თავიდან დავიწყოთ. საუკუნეთა მანძილზე გორიჯვარზე ასასვლელი გზა უაღრესად ცუდ დღეში იყო - გრუნტი, წვიმების შედეგად ჩამორეცხილი, ჩამონგრეული, ჩამოშლილი და ერთხელ და სამუდამოდ გაფუჭებული მარშუტი. ფეხით ასვლა კიდე არა უშავს, მანქანით ასვლა კი გმირობას უდრიდა. განსაკუთრებით ნაწვიმარზე, როდესაც ადგილობრივი თიხიანი მიწა სრიალებს, ბორბლებს ეკრობა და მანევრირებას ვინ ჩივის, გადაადგილებასაც შეუძლებელს ხდის.

2012 წლის  აგვისტოში უფლის შეწევნით და ამერიკის განვითარების ფონდის დონორობით საშვილიშვილო კი არა იმენა ზე საქმის კეთება დაიწყო - გორიჯვართან მისასვლელი გზის რეაბილიტაცია. სიმართლე გითხრათ ეს საქმე მე მინდოდა გამეკეთებინა. ოდესმე.. ბევრი ფული რომ მექნებოდა.. გურამ ვანიშვილის სახელობის გორი-გორიჯვარის გზა. ან რამე ასეთი.. ჟღერს, ა? მაგრამ კიდევ ერთხელ ვიტყვი - უფლის შეწევნით და ამერიკის დონორობით არ დაელოდნენ ჩემს გამდიდრებას და თვითონ გააკეთეს ეს მართლა კარგი და მართლა მაგარი გზა. აგრემც გაგახარებთ და გაგაძლიერებთ ღმერთი ყველას ვინც აქ მუშაობდა.

ახლა კი წავიდეთ მთავარი საკითხისკენ, რის გამოც პოსტი დავწერე. მოკლედ, ველოსიპედით რომ ვმოძრაობ, გეცოდინებათ ალბათ. ჩემი დის განცხადების მიუხედავად, რომლის მიხედვითაც მას "გაუტყდება" თუ დამინახავს ზემოაღნიშნულ მხოლოდ პლუსების მქონე ტრანსპორტით, ვაგრძელებ ბაიკერობას. ჩემს ანგარიშზეა კასპამდე და ქარელამდე ჩასვლები (ორჯერ), თითქმის ცხინვალამდე მისვლა და თითქმის ბოშურამდე ჩასვლა. საერთო ჯამში გავლილი მაქვს 600 კილომეტრზე მეტი და ეს ველოსიპედისთვის ცოტა არაა.

ხოდა იმას ვამბობდი, რომ გუშინ მე და საჯარო ვიყავით გორიჯვარზე ასული და ეს გზა ბოლომდე დამთავრებული დამხვდა. დღეს კი გადავწყვიტე რომ It is a Good Day to Downhill, Exlecutor! ამიტომაც ავიღე ჩემი ველიკი, რომელსაც მარჯვენა პედალი აქვს გასასწორებელი და ამ კეთილ საქმეს ხვალ გავაკეთებ და ასე, პედალძლივსმოტრიალე მივადექი გორიჯვრის ასახვევს.

 

 (offTopic: ახლა აღმოვაჩინე რომ ჩემი მობილი 640 წერტილზე იღებდა სურათებს :მად:)

 

 

 პირველივე აღმართზე შევამჩნიე, რომ ეს გზა არ გადის საშუალო და რთული გზების კატეგორიაში. მაშ ასე, წარმოგიდგენთ პირველ რეალურ და მართლა ზერთულ გზას გორის შემოგარენში. გორის გარშემო 10 კილომეტრის რადიუსში არაა არც ერთი აღმართი ასეთი გამოწვევა რომ იყოს. სამანქანო ენაზე ესაა 17% იანი დაქანება. ადამიანურ ენაზე კი ეს ასე ჟღერს: თუ თქვენ ველოსიპედზე მჯდარი თუნდაც ორ მონაკვეთს გაივლით შეუსვენებლად, მაშინ ყველაფერს გაუძლებთ ცხოვრებაში.

ასე რომ ჩამოვქვეითდი და ხელით ავიყვანე ჩემი ბაიკი სადამდეც შევძელი. შესაძლებელია კიდე მეორე ხერხი - მანქანით აიტანო და იქიდან წამოხვიდე. მაგრამ გაფრთხილებთ, ეს გზა ძალიან მიხვეულ-მოხვეულია. არც იფიქროთ სრული სიჩქარით წამოსვლა. ეს უეჭველი თვითმკვლელობაა. უეჭველი! მე გაგაფრთხილეთ! ყველაზე ნაკლებად დაქანებულ უბანზეც კი ორიოდ წამში 37 კილომეტრ/საათი ავკრიფე. ველოსიპედისთვის ეს საშუალოზე ცოტა მეტი სიჩქარეა. თუმცა არის მონაკვეთები, სადაც ერთ წამში კრეფავ 40-45 კილომეტრ/საათს და ეს მართლა, რეალურად საშიშია.

შედარებისთვის: გორში ყველაზე ციცაბო გზიდან - კვერნაკის აღმართიდან ჩამოსვლისას 3 წამი გჭირდება რომ 40 კმ/სთ აკრიფო. რიგით მეორე ყველაზე რთული გზიდან, რომელიც მე-8 სკოლასთან ადის - 3 წამში 30 კმ/სთ კრეფავ. აღმართიდან, საიდანაც ყველაზე დიდი სიჩქარე მაქვს აკრეფილი - 66 კმ/სთ - დამჭირდა 10 წამი და დაახოლებით 400 მეტრი. არ დაგავიწყდეთ, ყველა ეს მარშუტი არის სწორი დაღმართი მინიმალური მოსახვევებით. გორიჯვრის გზაზე კი ყოველ 100 მეტრში მოსახვევია და სიჩქარის შეუნელებლად იქიდან ჩამოსვლას არც ერთი ჭკუაზედმყოფელი არ უნდა ეცადოს. არც ერთი!

ახლა კი პოსტის მიზეზი. მოვდივარ მოკლედ ჩემთვის ორივე მუხრუჭ დაჭერილი და თან იმაზე შეფიქრიანებული, რომ მუდმივად მუხრუჭით სიარული ეფექტს კარგავს.. და აი ამ საეჭვო დაღმართზე გავაჩერე რომ მუხრუჭები გაგრილებულიყო. და ამ ჯიპმაც გააჩერა ჩემს წინ. ჯერ ეს კაცი გადმოვიდა.
- ჰელლო!
- ჰაიუშკი! - ვეუბნები მე.
- დუ იუ სფიქ ინგლიშ?
- ოფ ქოღს აი დუ. :) - მიხარია რომ ინგლისურს ვამარიაჟებ.
- ვეა არ იუ ფრომ? - ამასაც უცხოელი ვგონივარ. ფაქინ შით!
- აი'მ ჯორჯიან! ფრომ გორი - :ამაყ:
ამასობაში ეს ქალიც გადმოვიდა გრძელი შარფით და რაღაც საშინელი ფოტოაპარატით.
- რაო, საიდანააო? - ეკითხება ამ კაცს აგლიკანურად
- ქართველი ვარ მე.. გორელი - ვუმეორებ.
- რა გქვია?
- გურამი.
- იცი, შენ პირველი ველოსიპედისტი ხარ ვინც აქ ვნახეთ. აი ამ კაცმა - კაცზე მითითებს - ააშენა ეს გზა - მე პატივისცემით ვიმსჭვალები - და გვინდა რომ საველოსიპედო ბილიკიც გავაკეთოთ გვერდებზე. - მე დაბნეული ვუყურებ არც თუ ისე განიერ ტროტუარს - რას იტყვი რომ სურათი გადაგიღოთ?
- გადამიღეთ, არაა პრობლემა - ვიჯგიმები მე.
- რამდენიმე კითხვაზე მიპასუხეთ თუ შეიძლება
- კი ბატონო.
- რას ფიქრობ ამ გზაზე, რამე ხომ არ ჭირდება კიდე?
- ამ გზას? - და მახსენდება აქამდე რა გზაც იყო - ამ გზას არაფერი ჭირდება. აი ეს.. მმ.. - როგორაა ინგლისურად წყლის სადინარები? - აი ეს არხები, სადაც წყალი გადის, ძალიან კარგია. და კიდევ ის მეტალის.. მეტალის რაღაცა, ქვების ჩამოვარდნას რომ აჩერებს. მშვენიერია.
- აბა რა! ახალი ტექნოლოგიები.. რა მიეცით თქვენს ველოსიპედში?
- ოცდახუთი ლარი..
- რამდენი?
- ოცდა.. - ბლინ, რა ოცდა - ორას ორმოცდაათ ლარად.
- ახალი?
- არა, ეს ახალი არ იყო. ახალი 400 ლარიდან იწყება.
- ანუ ორმაგი.. როგორ ფიქრობ, გორელი ახალგაზრდობა ივლის ამ გზით?
- არა მგონია. ეს მე ვარ მარტო იმდენად გიჟი რომ ამ გზაზე ველოსიპედით ამოვედი.
- ხელით ამოიყვანენ და მერე დაეშვებიან ხოლმე..
- ნუ, მეც მასე ამოვედი, მარა მაინც მგონია, რომ სწორ გზაზე.. ბაიკერობა ურჩევნიათ.
- კარგი. ჩვენ ივლისში (ჯულ) ვაპირებთ გზის გახსნას და თუ მეილს მომცემ, მოგწერდი.
- კი ბატონო - მობილურიში ვუწერ იმეილს.
- ბი.. ბიქოქსალი?
- ბიცოცხალი - ორმაგად ცოცხალი.
- კარგი. ფეისბუქზეც დაგიმატებთ მაშინ. სახელი შემახსენე..
- გურამი.. და ისა.. სურათს გადაგიღებთ რომ ბლოგზე დავდო.
- კაი ბატონო. გახსნაზე შენი მეგობრებიც ამოიყვანე და ერთად დაეშვებით.

 როგორც ჩემი ფრიად მიზანსწრაფული, მაგრამ არაპატრიოტი მეგობარი ამბობს ხოლმე "თუ დიდხანს დაიტანჯები, რამე გამოგივა". საუკუნეთა მანძილზე მინდოდა რამე ღირებული გამეკეთებინა რომ სადღაც მაინც ჩაწერილიყო ჩემი სახელი. ჰო, რაღაცფობია ქვია ამას. ხოდა აჰა, დღეიდან უკვე დოკუმენტურად აღბეჭდილი და ინტერვიუჩამორთმეული ადამიანი ვარ. პირველი ადამიანი, ვინც გორიჯვრის გზაზე ველოსიპედით ავიდა. და ეს არის მართლა კარგი და მართლა მნიშვნელოვანი.